::Higher BLAYGUN::

สวัสดีครับเพื่อนๆทุกๆคน หลังจากที่หายไปพักนึง(อีกแล้ว) ในที่สุดก็ได้ฤกษ์กลับมาอัพเดทเอนทรี่ใหม่ซะที

     

เมื่อ6วันก่อนผมเพิ่งจะมีอายุครบ19ปีไปหมาดๆ(แก่ขึ้นอีกแล้วเรอะ) ใจลึกๆก็รู้สึกดีใจนิดหน่อย(จะได้โตทันพี่มิไง ><") แต่ในความเป็นจริงแล้ว พอมาลองมองดูสิ่งต่างๆที่ได้ทำไปแล้วเมื่ออายุ18 รู้สึกมันน้อยเหลือเกิน.. เรามีอะไรที่ทำสำเร็จไปแล้วเป็ยอย่างๆบ้างนะ?

         

คำถามนี้มันทำให้ผมรู้สึกหดหู่ใจทุกครั้งที่ถามตัวเอง เหมือนกับตอนที่อายุครบ18 ตอนนั้นก็คิดเหมือนกันว่า แล้วเมื่อปีก่อนเราทำอะไรไปแล้วบ้าง ทั้งๆที่เราวางแผนกับตัวเองเอาไว้แล้ว แต่ทำไมถึงไม่มีอะไรสำเร็จเป็นชิ้นเป็นอันสักทีนะ?

               

                

............... จริงๆแล้ว ทุกอย่างคำตอบมันก็น่าจะอยู่ที่ตัวผมนี่เองแหละครับ เพราะผมเป็นคนอ่อนไหวง่าย ผมมักจะใช้เวลาไปกับเรื่องที่เป็นของความรู้สึกซะมากกว่าเรื่องของสิ่งที่ต้องทำ และหลายครั้ง ก็เสียเวลาไปกับสิ่งที่ไม่ได้ตั้งใจจะทำในวันนั้นๆ

         

บางทีมานั่งคิดดูแล้ว ก็ขำตัวเองดีเหมือนกัน ทำอะไรไปเรื่อยๆ ไม่เป็นชิ้นเป็นอันแบบนี้ แล้วเมื่อไหร่สิ่งที่อยากทำ อยากเป็น จะได้เป็นสักทีนะ

                

               

.
.
.
    

แล้ว...

บางที ความรู้สึกโดดเดี่ยว และความรู้สึกต่างๆที่เข้ามาประดัง จากที่เกิดการเปลี่ยนแปลงบ้างอย่างในชีวิต มันก็ทำให้รู้สึกเวิ้งว้าง เหมือนกับเวลาที่เคยเดินผ่านทุ่งดอกไม้ ได้เห็นดอกไม้สีสดใสสวยงามอยู่ริมทาง มันมีความสุขมากๆ

แต่แล้ว วันนึง ดอกไม้เหล่านั้นกลับเหี่ยวเฉาและหายไปจากทุ่งริมทางนั้นจนไม่เหลือแม้แต่ดอกเดียว.... และดูเหมือนมันจะเป็นชะตากรรมที่ไม่สามารถจะย้อนอะไรให้กลับคืนมาดังเดิมได้อีกต่อไป

            

ผมเอง จริงๆแล้วก็ไม่ใช่ตนที่อ่อนแอหรือไม่เอาไหนซะทีเดียว แต่ผมยอมรับตรงๆนะครับว่าบางทีคนเราก็ขาดเพิ่อนไม่ได้เหมือนกัน เพียงแต่บางครั้ง เมื่อถึงเวลาที่อะไรๆมันเปลี่ยนไป เราเองก็ต้องยอมรับสภาวะตรงนั้น ถึงแม้ใจจริงๆจะไม่อยากให้มันเป็นก็ตาม

        

          

ผมก็ไม่รู้ว่าชีวิตจะก้าวไปได้อีกนานแค่ไหน เพียงแต่รู้ว่าผมเองก็ยังคงมีความหวัง มีสิ่งที่ศรัทธา และมีสิ่งที่รอคอยอยู่เสมอ ฉะนั้น ไม่ว่าข้างหน้าจะเกิดอะไรขึ้น ผมก็คงต้องเดินหน้าต่อไปเรื่อยๆ และเมื่อถึงเวลานั้น บางทีตัวเองอาจจะกลายเป็นคนไร้ความรู้สึกไปแล้วก็ได้มั้ง (ฮ่าๆ)

              

          

                   

สุดท้ายนี้ก็แค่อยากจะบอกกับทุกๆคนว่า รักษาสุขภาพด้วยนะครับ ไข้หวัด2009ระบาดหนักจนเป็นข่าวสามัญประจำรายการกันทุกวันไปแล้ว ยังไงก็พยายามรักษาสุขภาพ และระวังเรื่องสิ่งสกปรกด้วย

การรักษาความสะอาดเป็นสิ่งสำคัญนะครับ อย่างผมเอง เวลาทำอะไรๆก็จะต้องล้างมือบ่อยๆ ไม่ว่าจะแค่จับเม๊าส์หรือเปิดประตู หรือทำอะไรก็ตาม จะรีบไปล้างมือถูสบู่ทันที

             

อ่อ.. ไม่ใช่เพราะกลัวไข้หวัดหรอกนะครับ แต่เป็นความเคยชินมาตั้งแต่เด็กแล้วมากกว่า เพราะเท้าเองก็จะล้างบ่อยๆเหมือนกัน(ไอ่โรคจิตล้างมือ-*-)

        

            

         

ปล. ถ้าโดราเอม่อนมีอยู่จริง เพื่อนๆคิดว่าเขาจะให้เรายืมไทม์แมชชีนไปใช้มั้ยครับ?

สวัมสดีเพื่อนๆทุกๆคนครับ หลังจากทึ่ว่างเว้นหายไประยะนึง ในที่สุดก็ได้ฤกษ์มาเขียนๆ อัพๆ เอ็นทรี่ใหม่ลงบล็อกสักที

      

ช่วงนี้อยากบอกว่าชีวิตเรื่อยๆ เนือยๆมากๆ หลังจากที่ได้ลองคิดพล็อตเรื่องสำหรับจะเอาไปแต่งนิยายหากินเรื่องแรกอยู่ได้พักนึง และแล้วโครงการก็พับเงียบไป แล้วก็มาคิดพล็อตอีกเรื่องแทน ซึ่งมันเป็นแนวเกี่ยวกับพวกอัศวิน/องครักษ์แบบย้อนยุค (ซึ่งต่างจากเรื่องแรกที่คิดไว้ เป็นแนวแฟนตาซีแบบโลกหลังความตาย อะไรประมาณนั้น)

            

แต่แล้ว พอเขียนบทไปได้สักพักนึง ออกแบบตัวเอกไปได้2ตัว และแล้วก็ !!

              

             

.................................หยุดชะงักไป =__="

              

            

เป็นอะไรไปอีกแล้วล่ะเนี่ยยยยยยยยยยย อ๊ากกกกกกกก!!! ไม่เข้าใจตัวเองจริงๆครับ รู้สึกว่าพอยิ่งโตขึ้น ความขยัน ความกระตือรือร้น มันยิ่งเริ่มหดหายไปทีละนิดๆ (อะไรกัน เพิ่งจะ 18 ย่าง 19 เองนะ -*-)

             

แต่พอไม่นานมานี้ ได้มีโอกาสหยิบเอาสมุดออกแบบของฟิคเรื่องNG(ซึ่งจริงๆผมตั้งใจจะเขียนเป็นการ์ตูนด้วยนั่นแหละครับ)มานั่งขีดๆเขียนๆดู สักพัก ความรู้สึกตื่นตัวมันก็กลับมาอีกครั้ง !!

       

ไม่สิครับ... ผมรู้สึกเหมือนกับว่า จริงๆแล้ว ชีวิตของผมมันคือNG!!! ตัวตนที่โลดแล่นอยู่ในสมองของผมคือโลกอนาคตอีก550ปีข้างหน้าที่เต็มไปด้วยยานยนต์แห่งอนาคตและสิ่งก่อสร้าง ทุกอย่างเป็นสีขาว !!!!!!

            

             

(....บ้าไปแล้วนาย....)

      

      

สรุป หลังจากที่ได้นั่งขีดๆเขียนๆอะไรเล่นๆ ออกแบบพวกยานยนต์ ตัวละคร อาวุธอุปกรณ์ต่างๆ ลงในสมุด มันทำให้ความรู้สึกที่อยากจะสานต่องานมันเป็นจริงขึ้นมาครับ

      

เพียงแต่ บางทีเรื่องปัญหารอบๆตัว จุกๆจิกๆบ้าง ก็มี ที่ทำให้รู้สึกว่ากำลังใจในการทำงานมันถดถอยลงไปบ้าง แต่ก็ ยังมีหลายๆสิ่ง ที่เป็นกำลังใจให้อยากจะทำต่อไป มันก็คือ สิ่งต่างๆที่อยู่ในหัวผม และ สิ่งต่างๆที่อยู่รอบๆตัวของผมนี่แหละครับ

               

โดยเฉพาะ กำลังใจที่ได้ จากเพื่อนๆหลายๆคน ที่คุยกันทุกๆวัน แม้จะผ่านทางอินเตอร์เน็ท แต่ผมก็รู้สึกได้ว่ากำลังใจผมมาจากหลายๆที่ การได้แวะเวียนไปดูผลงานคนอื่นๆบ้างบางครั้งคราว การได้เล่นเกมที่ชอบต่างๆ และที่สำคัญคือ เสียงเพลง

สิ่งต่างๆเหล่านี้มันคอยกระตุ้นผมตลอดเวลาเลย เหมือนจะบอกว่า "แกต้องสู้ สู้ต่อไป ห้ามล้ม ห้ามเลิก หรือ ยอมแพ้! สู้ สู้ สู้ และ สู้ เท่านั้น !!!" (ฮ่าๆๆๆ)

       

      

      

จะว่าไป พักนี้ผมก็รู้สึกว่าตัวเองจะติดพิมพ์คำว่า ฮ่าๆ บ่อยเหมือนกันนะครับ ไม่ว่าจะคุยกันใคร ไปที่ไหน ก็พิมพ์คำนี้แทน 55+ จนเกือบจะแทนที่ไปหมดแล้วด้วยซ้ำ (สงสัยติดจากเวลาแต่งฟิคแหงมๆ กร๊ากกกกก)

           

    

ความรู้สึกหลังจากได้อัพบล็อกของนายCharmise - โอ้ ไม่ได้อัพบล็อกซะนาน กลับมาอีกที สภาพดูไม่จืดเลยแฮะ *-*

(แหงแหละ ก็แกเล่นไม่มาอัพซะนานเลยนี่หว่าวุ้ย -*-)

      

ฮ่าๆๆ แล้วพบกันใหม่เอ็นทรี่หน้านะคร้าบบบบบบ

                

               

      

ปล. สำหรับเพื่อนๆที่ได้อ่านบล็อกของผม ยังไงก็ฝากติดตามฟิคเรื่อง NG The Networld Guardian กันด้วยนะครับ ถึงช่วงนี้จะดองนานไปสักหน่อย แต่ยังไงก็จะพยายามทำให้ดีที่สุดครับผม ! ^ ^

ก่อนอื่นก็ขอ สวัสดีปีใหม่ไทย พ.ศ. 2552 เพื่อนๆทุกๆคนที่อ่านเอ็นทรี่นี้ด้วยนะครับ ขอให้ทุกๆคนมีสุขภาพแข็งแรง คิดอะไรทำอะไรก็ขอให้สมความตั้งใจความปราถณาทุกประการณ์

และขออำนาจคุณพระศรีรัตนตรัยและสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งปวงในสากลโลก จงปกปักรักษาทุกๆคนให้อยู่เย็นเป็นสุขกันตลอดไปครับ

                 

                 

สำหรับปีนี้ อาจจะมีเรื่องร้ายๆเกิดขึ้นทางการเมือง ไม่ว่าใครจะอยู่ฝ่ายใดก็ตาม ก็ขอให้คิดไว้เสมอว่าพวกเราทุกคน "คือคนไทย" ด้วยกันทั้งสิ้น หากเรายังเชื่อมั่นในความดีและคุณธรรม ในไม่ช้าไม่นาน เรื่องร้ายๆก็ต้องผ่านไปได้ด้วยดีแน่นอนครับ

             

           

ยังไงก็ขอเป็นกำลังใจและอธิษฐานขอพรจากสิ่งศักดิ์สิทธิ์และพระผู้เป็นเจ้าให้มีแต่สิ่งดีๆเกิดขึ้นแด่ทุกๆคนนะครับ

      

      

     

      

ปล. ผมเชื่อว่า ความรัก คือสิ่งที่จะหล่อหลอมให้เราเข้มแข็งขึ้น ไม่ว่าจะอยู่ในสถานการณ์ใดๆก็ตาม แล้วพบกันใหม่เอ็นทรี่ต่อๆไปนะครับ ^ ^

ผมจะเลิกเขียนบล็อกแล้วนะครับ ต่อไปนี้คงจะไม่ได้เจอกันอีกแล้ว

 

ส่วนเรื่องงานเขียนต่างๆ ผมคงจะต้องขอฝากให้โมคุงเป็นผู้รับช่วงต่อไปแทน

 

ต้องขอขอบคุณเพื่อนๆที่อ่านบล็อกนี้มาตลอด และ ขอขอบคุณเพื่อนๆที่ติดตามฟิคของผม ทั้งทางบอร์ดไทยวันพีซ และในบล็อกนี้ด้วยนะครับ

 

มันเป็นจุดอิ่มตัวจริงๆ ซึ่งผมคิดว่ามันเป็นเวลาอันสมควรแล้ว เพราะปีนี้ผมก็อายุปาเข้าไป 190ปีฯ แล้วด้วย คงจะเขียนต่อไปไม่ไหว

 

ในเอนทรี่นี้ ผมเลยอยากจะมาบอกลาเป็นเอนทรี่สุดท้าย

.
.
.
.
.
.
.
 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

.
.
.
.
.
อะล้อเล่นนนนน... แค่กๆ

 

 

ปล. สุขสันต์วันโกหกครับ ฮ่าๆๆ