ที่ศูนย์บัญชาการNG เอมิลี่ที่กำลังนั่งติดตามจุดสัญญาณของร๊อบส์กับแคมรี่ถอนหายใจอย่างโล่งอกอยู่ที่ห้องนาวิเกเตอร์ เมื่อเห็นจุดBUGที่เคยปรากฎบนหน้าจอในเขตแอเรีย11ของลอสแองเจลิสได้หายไปแล้ว นั่นแสดงว่าร๊อบส์ได้จัดการกับBUGตัวนี้ลงได้อย่างรวดเร็ว
แต่ทว่า...หญิงสาวผมน้ำตาลก็ยังไม่ได้คลายความกังวลไปซะทีเดียว เธอยังคงวิตกกังวลในเรื่องของแคมรี่อยู่ ที่จุดสัญญาณสีเหลืองของแคมรี่บนหน้าจอของเธอในตอนนี้ได้ดับหายไปอย่างไม่ทราบสาเหตุ ขณะเดียวกัน ลูอิซ กับ สเตฟาน ที่อยู่ด้วยในห้องก็รู้สึกวิตกกังวลไปด้วยเช่นกัน
สเตฟาน - คุณเอมิลี่ สถานการณ์แบบนี้ให้พวกเราไปจัดการเถอะครับ !
/เด็กหนุ่มผมสีแดงเพลิงพูดขอขึ้นอย่างร้อนรนกับหญิงสาว แต่เธอก็ส่ายหน้าไม่เห็นด้วยกับคำขอของเขา
เอมิลี่ - ไม่ได้หรอก ในสถานการณ์แบบนี้ มันเป็นเรื่องที่จะตัดสินใจทำอะไรลงไปก่อนไม่ได้ ฉันเองก็กังวลไม่แพ้พวกเธอเหมือนกัน แต่ว่า...
/ระหว่างที่หญิงสาวกำลังจะพูดต่อนั้นเอง ชายหนุ่มผมยาวสีเขียวอ่อนก็เดินแทรกเข้ามาและพูดขึ้น
ลูอิซ - ..แต่ผมคิดว่า ถ้าส่งพวกเราไปลงในพื้นที่เดียวกับแคมรี่ อย่างน้อย ถ้าเขากำลังเผชิญหน้ากับอาชญากรที่มีอาวุธร้ายกาจอยู่ในมือ พวกเราก็ยังจะช่วยเหลือกันได้นะครับ คุณเอมิลี่
/ลูอิซพูดขึ้นอย่างใจเย็นและมีเหตุมีผล ทำให้เอมิลี่อดชื่นชมในความคิดแบบผู้ใหญ่ของเขาไม่ได้ แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ได้แต่เงียบและไม่สามารถจะอนุญาตให้ทั้งสองไปได้ จนกว่าจะได้รับคำสั่งมอบหมายจากพันเอกมิคาเอล ด้านสเตฟานก็อดไม่ได้ที่จะแสดงสีหน้าท่าทางที่เป็นกังวลและร้อนรนแบบอยู่เฉยๆไม่ได้ออกมา ลูอิซเองก็ได้แต่เก็บซ่อนความกังวลไว้ภายใต้ใบหน้าขาวๆที่ดูสงบนิ่ง
แต่ระหว่างนั้นเอง ขณะที่ทั้งสามกำลังอยู่ในสภาวะวิตกกังวลนั้น จู่ๆ ก็มีใครคนนึงเดินเข้ามาในห้องและเข้ามาแทรกตรงกลางระหว่างทั้งสามคน ไม่ใช่ใครที่ไหน แจ๊คนั่นเอง
แจ๊ค - กำลังกังวลอะไรอยู่เหรอครับ? คุณเอมิลี่..
/ชายหนุ่มผมสีดำพูดพลางใช้สองนิ้วขยับแว่นตาสีม่วงเข้มที่สวมอยู่ให้เข้าที่เล็กน้อย ทันทีที่เอมิลี่เห็นเขาก็แสดงสีหน้าที่หงุดหงิดออกมาอย่างอัตโนมัติ
เอมิลี่ - แจ๊ค? เข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่ มันไม่ใช่หน้าที่ของเธอสักหน่อยนะ !
แจ๊ค - ขอโทษด้วยครับ ได้โปรดอย่าโกรธผมเลยนะครับ คุณรุ่นพี่คนสวย
/แจ๊คกล่าวคำขอโทษที่ฟังดูไม่เต็มใจแถมยังปะปนกับสำนวนกระเซ้าเย้าแหย่หญิงสาวที่อยู่ตรงหน้า ยิ่งสร้างความไม่พอใจให้กับเธอมากขึ้น แต่ถึงอย่างนั้นพันโทหญิงก็เก็บอารมณ์ไว้ได้อย่างเฉียบขาด เพียงถอนหายใจเบาๆเฮือกเดียว
เอมิลี่ - อืมม์ ไม่เป็นไรหรอกนะ ว่าแต่มีอะไรงั้นเหรอ
แจ๊ค - ครับ คือว่า พันเอกมิคาเอลหายไปจากศูนย์บัญชาการน่ะครับ
/ทันทีที่ทุกคนได้ยินสิ่งที่ชายหนุ่มแว่นสีม่วงพูดขึ้น บรรยากาศในห้องก็เปลี่ยนไปในทันที เนื่องจากปกติแล้วมิคาเอลจะไม่เคยออกไปจากศูนย์บัญชาการเลยนอกจากเวลาหมดภารกิจหน้าที่ ทำให้ทั้งเอมิลี่ ลูอิซ และ สเตฟาน ต่างแสดงสีหน้าประหลาดใจออกมา
สเตฟาน - ว่าไงนะครับ !?
เอมิลี่ - คุณมิคาเอล... น่ะเหรอ? เกิดอะไรขึ้นนะ ?!
ลูอิซ - .....! หรือว่าพันเอกมิคาเอล..
เอมิลี่ - "(จริงสิ! บางทีคุณมิคาเอลจะรู้เกี่ยวกับที่อยู่ของแคมรี่ก็ได้ หรือว่า... คุณมิคาเอลกำลังจะไปช่วยแคมรี่อย่างนั้นเหรอ !!?)"
/หญิงสาวผมน้ำตาลนึกอะไรบางอย่างขึ้นได้จากคำพูดของพันตรีผมเขียวที่อยู่ข้างๆ ไม่แน่ บางทีสิ่งที่เธอคิดอยู่นี้อาจจะเป็นจริงก็ได้ !
-------------------------------------------------------------------
"NG" The Networld Guardian
File : 011
"ภาพถ่าย"
-------------------------------------------------------------------
แอเรีย30 ลอสแองเจลิส...
แคมรี่ - "(แย่ล่ะ!!)"
คาร์นาโด้ - ตาย !!!!!!!!!!
(เปรี้ยง!!!!!!!!)
/กระสุนไฮบริดบาซูก้าจากพรานรับจ้างอมหิตพุ่งทะยานเข้าไปที่ชายหนุ่มซึ่งถูกตรึงไว้ด้วยตาข่ายลำแสงอย่างรวดเร็ว แคมรี่ที่ขยับไปไหนไม่ได้ทำได้เพียงแต่จ้องมองกระสุนมหึมาที่กำลังพุ่งเข้ามาตรงหน้า ชะตากรรมของเขาจะต้องมาจบเพียงเท่านี้เองหรือ?
ไม่ทันที่จะสิ้นเสียงจากห้วงคำนึงของชายหนุ่มผู้กำลีงสิ้นหวัง จู่ๆก็มีวัตถุลึกลับบางอย่างที่ลุกโชนด้วยเปลวเพิ่งสีฟ้าพุ่งเข้ามาแทรกแสกกลางด้วยความเร็วสูง พร้อมกับทำลายกระสุนไฮบริดบาซูก้าที่กำลังจะคร่าชีวิตของพันโทหนุ่มจนเกิดระเบิดอย่างรวดเร็ว!
(ตูมม!!!!)
คาร์นาโด้ - อะไรกัน...
/หนุ่มผมน้ำตาลเข้มอุทานขึ้นอย่างประหลาดใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น ขณะที่หนุ่มหน้าสวยผมน้ำเงินกลับรู้สึกคุ้นเคยกับการโจมตีเมื่อครู่นี้ ราวกับว่าเคยเห็นมาก่อนแล้วครั้งนึง...
แคมรี่ - "(การโจมตีแบบนั้น..... หรือว่า!!?)"
/เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยดังขึ้นเป็นจังหวะ จนกระทั่งร่างซึ่งเป็นเจ้าของเสียงฝีเท้านั้นหยุดอยู่ตรงหน้า สิ่งที่ไม่น่าเชื่อสายตาของแคมรี่ก็ปรากฎขึ้น ดวงตาสีแดงโลหิต ผมหยักศกสีทองอ่อนๆที่ยาวเลยต้นคอ รูปร่างสูงโปร่งในชุดไวท์สูทสีขาวเป็นกระโปรงยาวแบบพิเศษของหน่วยNG เจ้าของร่างนั้นก็คือ มิคาเอล นั่นเอง !
แคมรี่ - พันเอก มิคาเอล !!
คาร์นาโด้ - หึม์... จอห์น มิคาเอล หัวหน้าหน่วยNGงั้นรึ
/ชายหนุ่มผมน้ำตาลดำพูดชื่อของมิคาเอลได้อย่างถูกต้องราวกับรู้จักมาเป็นอย่างดี ยิ่งสร้างความรู้สึกประหลาดใจให้กับแคมรี่มากขึ้นไปอีกว่าเขารู้จักชื่อสมาขิกในหน่วยNGแม้แต่หัวหน้าหน่วยอย่างมิคาเอลได้อย่างไร
แต่ถึงอย่างนั้นก็ดูเหมือนว่ามิคาเอลจะไม่ได้มีปฎิกิริยาแสดงออกถึงความประหลาดใจแต่อย่างใด พันเอกหนุ่มผมทองเดินตรงเข้ามาและหยุดยืนตรงหน้าพรานรับจ้างชุดดำที่จ้องมองมาทางเขาด้วยสีหน้าที่เฉยเมย
มิคาเอล - .............
คาร์นาโด้ - ถอยไปซะ เป้าหมายของฉันไม่ใช่แก
/คาร์นาโด้ใช้คำพูดที่แข็งกระด้างใส่มิคาเอล โดยไม่สนใจว่าคนที่อยู่ตรงหน้าจะเป็นใคร
มิคาเอล - ............. ฉันรู้ดี เป้าหมายของนายคือ คนที่อยู่ข้างหลังฉัน ใช่มั้ย?
/มิคาเอลตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูเย็นชา แต่ดูเหมือนว่าเขาก็ไม่ได้ตั้งใจจะปล่อยให้แคมรี่ตกเป็นเป้าหมายของศัตรูตรงหน้าแต่อย่างใด
มิคาเอล - ฉันเคยรู้จักชื่อของนาย คาร์นาโด้ เปรุส นายเคยเป็นหนึ่งในเด็กที่อยู่ใน "เหตุการณ์เมื่อ13ปีก่อน" เมื่อตอนนั้น...
แคมรี่ - "(เอ๋.. เหตุการณ์เมื่อ13ปีก่อนนั่น... หมายความว่ายังไงกัน?)"
/แคมรี่ที่ถูกตรึงตาข่ายอยู่ที่กำแพงเมื่อได้ยินประโยคที่มิคาเอลพูดถึง "เหตุการณ์เมื่อ13ปีก่อน" ก็แสดงอาการประหลาดใจขึ้นมาทันที เพราะเขาเองก็เคยได้ยินถึงเรื่องนี้มาก่อน แต่ไม่เคยรู้เรื่องราวข้อเท็จจริงว่าเป็นเหตุการณ์เกี่ยวกับอะไรกันแน่
คาร์นาโด้ - หึ หึหึหึหึ.... ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า !!!
ใช่... ใช่สิ ยังจำได้อีกเหรอ? ฉันว่าฉันเกือบลืมมันไปแล้วด้วยซ้ำ ไม่สิ ไม่อยากจะจำเรื่องบ้าๆพรรค์นั้นซะมากกว่า
/ชายหนุ่มผมยาวพูดพร้อมหัวเราะลั่น หลังจากที่ได้ยินคำพูดของศัตรูที่มาขวางทางตรงหน้า มิคาเอลได้แต่จ้องมองดูเด็กหนุ่มตรงหน้าด้วยสายตาที่เย็นชาแต่แฝงไปด้วยความรู้สึกสมเพช
มิคาเอล - ทั้งที่พ่อของนายเองก็เป็นทหารผู้ทรงเกียรติ์ที่ต่อสู้จนตัวตาย ฉันไม่คิดเลยว่าลูกชายของเขากลับเติบโตมากลายเป็นพรานรับจ้างที่คอยไล่ฆ่าคนตามคำสั่งจาก"พระเจ้าจอมปลอม" ที่ไร้ซึ่งศีลธรรมแบบนี้
/ทันทีที่มิคาเอลสวนกลับด้วยคำพูดถึง "พระเจ้าจอมปลอม" หรือ "เงินตรา" สีหน้าของคาร์นาโด้ก็เปลี่ยนไปในทันที ขอบดวงตาสีทองจิกงุ้มพร้อมๆกับริมฝีปากล่างที่ถูกฟันบนขบกีดด้วยความโกรธกริ้วที่เกิดขึ้นมาในชั่ววูบ
คาร์นาโด้ - แกกำลังพูดจาดูถูกฉันอย่างนั้นเหรอ!! แกคิดว่าสิ่งที่ฉันทำนั่นทำเพื่อเงินอย่างเดียวงั้นหรือ!! แกเข้าใจผิดแล้ว!!!!!!
/ชายหนุ่มผมน้ำตาลดำง้างหมัดเข้าโถมใส่เจ้าของคำพูดเสียดแทงใจที่ยืนอยู่ตรงหน้าอย่างไม่รอช้า แต่เพียงชั่วพริบตาเท่านั้น กำปั้นของเขาก็กลับไปอยู่ในฝ่ามือของพันเอกหนุ่มผมสีทองโดยไม่รู้ตัวซะแล้ว ทันใดนั้นสภาวะรอบๆตัวของคาร์นาโด้ก็ถูกหยุดนิ่งไปชั่วขณะ
คาร์นาโด้ - น.. นี่มันอะไรกัน!!?
มิคาเอล - ...........
/มิคาเอลไม่ตอบสิ่งใด เขาหลับตาลงและปล่อยมือจากหมัดของคาร์นาโด้ที่รับไว้เมื่อครู่นี้ ด้วยกิริยาที่สงบนิ่งและเย็นยะเยือกจนดูน่าหวาดกลัวอย่างสุดขีดของพันเอกหนุ่มผมสีทอง ยิ่งสร้างความรู้สึกกดดันอย่างน่าประหลาดขึ้นกับตัวของคาร์นาโด้ ชายหนุ่มจึงหาทางที่จะต่อต้าน เขาชักมีดสปาร์ต้าฟอร์ดไนฟ์จากปลอกขาออกมา ก่อนจะมุ่งตรงเข้าฟาดฟันใส่เป้าหมายตรงหน้า แต่สิ่งที่ปรากฎกลับเป็นเพียงภาพลวงตาเท่านั้น!
ไม่ว่าเขาจะพยายามจ้วงแทงใส่มิคาเอลเท่าไหร่ก็ไม่เป็นผลอยู่ดี ภาพของชายผมสีทองหยักศกม้วนเป็นลอนในชุดสีขาวตรงหน้ายังคงแว่บหายไปมาตลอดเวลาที่เขาจู่โจมตรงเข้าไป
คาร์นาโด้ - บ้าน่า!! นี่มันอะไรกัน!
/ในช่วงเสี้ยววินาทีที่พรานรับจ้างหนุ่มกำลังสบถด้วยความประหลาดใจนั้นเอง จู่ๆสภาวะรอบๆตัวของเขาก็กลับมาเป็นปกติอีกครั้งราวกับถูกผลักกระเด็นออกมาจากห้วงมิติแห่งความฝัน ทันใดนั้นร่างของคาร์นาโด้ก็ถูกแรงอัดมหาศาลผลักกระเด็นปลิวออกไปอย่างรุนแรง
(โครมมม!!!)
แคมรี่ - "(อะ แรงผลักนั่น!!)"
คาร์นาโด้ - อั๊ก!!?
/ชายหนุ่มผมน้ำตาลดำถูกไถลไปกับพื้นอย่างรุนแรง แต่ด้วยสัญชาตญาณของพรานรับจ้างที่เอาตัวรอดได้ดี เขาจึงตีลังกาทวนแรงกระแทกแล้วพยุงตัวขึ้นมาได้อย่างไม่ได้รับบาดเจ็บมากนัก
ด้านแคมรี่ที่ได้เห็นภาพของคาร์นาโด้ที่ถูกแรงผลักเมื่อครู่ ก็นึกขึ้นได้ว่าเหตุการณ์แบบนี้เคยเกิดขึ้นมาแล้วครั้งนึงกับร๊อบส์ในตอนที่พวกเขาเข้าประชุมรายงานตัวที่ศูนย์บัญชาการและเกิดการปะทะกันเล็กน้อยเมื่อร๊อบส์ขัดขืนคำสั่งของมิคาเอลในตอนนั้น
คาร์นาโด้ - แก ถูกเด็ดชีพไปทั้งคู่เลยดีกว่า !!!!!!!
/พรานรับจ้างหนุ่มคว้ากระบอกปืนไฮบริดบาซูก้าไฟร์เบิร์ดออกมา ก่อนจะเล็งเป้ามาที่มิคาเอลและแคมรี่ที่อยู่ห่างออกไป และ
(เปรี้ยงงงงง-----!!!!!!!!!!!!!!)
กระสุนบาซูก้ามหึมาถูกยิงตรงเข้ามาที่เป้าหมายที่อยู่ห่างออกไปทั้งสองคน แต่ในชั่วขณะนั้นเอง พันเอกหนุ่มก็กระโจนเข้าไปกระชากกระสุนปืนดาบที่ปล่อยลำแสงตาข่ายล็อคตัวแคมรี่ออกไป ก่อนจะชิงตัวพันโทหนุ่มออกไปอย่างรวดเร็ว พร้อมๆกับแรงระเบิดที่ดังสนั่นลั่นไปทั่วทั้งแอเรีย
(ตูมมมมมมมมมมมมมมม!!!!!!!!!!)
...และเมื่อแรงระเบิดจางหายไป ทั้งมิคาเอลและแคมรี่ก็ได้หายไปจากสถานที่แห่งนี้แล้ว เหลือไว้เพียงแต่สีหน้าที่ดูไม่สบอารมณ์ของพรานรับจ้างหนุ่มผมยาวที่พลาดพลั้งจากการกำจัดเป้าหมายคือชายหน้าสวยที่ถูกช่วยไปนั้นเอง
คาร์นาโด้ - .... ฉิห์ !!
/คาร์นาโด้ส่งเสียงแสดงความไม่สบอารมณ์ออกมาจากในลำคอ ก่อนที่อีกไม่นาน พรานรับจ้างในชุดคลุมยาวสีดำจะเดินจากไปอย่างผิดหวังกับเป้าหมายที่กำจัดไม่สำเร็จ
-------------------------------------------------------------------
กลับมาทางด้านร๊อบส์ หลังจากที่กำจัดBUGที่ออกอาละวาดในแอเรีย11ลอสแองเจลิสเรียบร้อยแล้ว ก็รีบเดินหน้าออกตามตัวอานาชี่ต่อโดยสะกดรอยตามจากร่องรอยการทำลายที่AIแบล๊คไฮดร้าทิ้งไว้นั่นเอง ใช่แล้ว เพราะเขากำลังสงสัยว่าBUGเกิดขึ้นเมื่อครู่นี้ก็คือฝีมือของอานาชี่นั่นเอง
พิกัดเป้าหมายแสดงขึ้นอยู่บนหน้าจอ อีกเพียง24กิโลเมตรก็จะถึงเขตแอเรีย63ซึ่งอยู่ถัดออกไปไม่ไกลนัก ร๊อบส์จึงเร่งการคับเคลื่อนแบล๊คสปิริทเต็มกำลัง และในที่สุดเขาก็ได้มาถึงหน้าแอเรีย63ของลอสแองเจลิสแล้ว...
ร๊อบส์ - ... เงียบสงบ
/พันโทหนุ่มผมสีเทาเปรยขึ้นขณะหันมองไปรอบๆ สภาพแวดล้อมของแอเรียนี้ดูจะสงบสุขมากกว่าแอเรียอื่นๆที่ผ่านมาในลอสแองเจลิส ทั้งเสียงระเบิดและรถหวอก็ไม่มีดังขึ้นในที่แห่งนี้ แต่กลับกัน แอเรีย63แห่งนี้กลับเงียบสงบจนเกินไปราวกับเป็นเมืองร้างสมัยยุคคาวบอยเมื่อหลายพันปีก่อน... แต่มีอยู่สิ่งหนึ่งที่เขารู้สึกผิดสังเกต นั่นคือละอองควันอ่อนๆที่ลอยมาจากที่ไหนสักแห่งในแอเรียนี้ จนก่อเกิดเป็นหมอกจางๆสร้างบรรยากาศที่ลึกลับในช่วงบ่ายแก่ๆแบบนี้
ร๊อบส์ - ..... !!? "(กลิ่นนี่ !?)"
/กลิ่นของเลือดที่ลอยปะปนมาตามหมอก!... ทันทีที่สัมผัสได้ถึงกลิ่นชายหนุ่มไม่รอช้าที่จะมุ่งหน้าตรงเข้าไปภายในแอเรียอย่างรวดเร็วราวกับหมาป่าที่กำลังล่าเหยื่อ ทันใดนั้นเอง เมื่อร๊อบส์มาถึงภายในส่วนกลางของแอเรีย เขาก็พบกับควันเพลิงไหม้มหาศาล พร้อมกับซากรถตำรวจและตึกอาคารที่ถูกยิงกระจกแตก เศษอวัยวะของคนตายกองเกลื่อนกลาดไปทั่วอาณาบริเวณ กลิ่นเหม็นคาวเลือดลอยฟุ้งไปจนทั่ว
ทันใดนั้นชายหนุ่มก็เหลือบไปเห็นใครคนนึงยืนอยู่ห่างออกไป.. ใช่แล้ว นั่นคือ อานาชี่ นั่นเอง
ร๊อบส์ - อานาชี่ แล็คคอน.. นี่แก !
อานาชี่ - ว่ายังไง ร๊อบส์ สเป็นสัน ฉันรอแกมานานแล้ว ในที่สุดก็มาจนได้สินะ !
(ปั้งๆๆๆ!!!!!!)
/แรกเริ่มเปิดฉากมาไม่ทันไร อาชญากรหนุ่มผมเขียวก็ทักทายด้วยกระสุนปืนจากแขนที่แปรสภาพเป็นรูปแบบงูของตน ทำเอาร๊อบส์ไม่ทันได้ตั้งตัวหลบ โชคยังดีที่แบล๊คสปิริทเลี้ยวหักโค้งเข้ามากันกระสุนไว้ได้ทัน แต่นั่นก็ทำให้มันต้องแตกสลายหายไปเพราะเกิดรอยเสียหายรุนแรงขึ้นที่ตัวเครื่อง ระบบจึงทำการเก็บไฟล์เข้าไปในรูปเดิม
แต่ถึงอย่างนั้นร๊อบส์ก็ไม่ได้มีท่าทีที่แสดงถึงการสูญเสียความมั่นใจแต่อย่างใด เขาจ้องมองดูอาชญากรที่อยู่ตรงหน้าด้วยแววตาที่ตรงเขม็งและเย็นยะเยือก
ร๊อบส์ - ฉันพลาดแกไปแค่ครั้งเดียวเท่านั้น แต่ครั้งนี้ฉันจะไม่พลาดอีกเป็นครั้งที่สอง
อานาชี่ - หึ ไล่กรวดกันแบบกัดไม่ปล่อยเลยนะ รู้แบบนี้ตอนแรกฉันยิงแกให้พรุนไปซะ ก่อนที่แกจะตกลงไปจากตึกนั่นก็คงจะดี
/อาชญากรหนุ่มผมเขียวพูดด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูใจเย็นขึ้น ก่อนจะค่อยๆเดินตรงเข้าไปที่บุคคลซึ่งอยู่ข้างหน้าอย่างช้าๆ
ร๊อบส์ - ..... "(ทำไมดูมันใจเย็นขึ้นกว่าแต่ก่อนนี้นะ...)"
/ร๊อบส์คิดในใจระหว่างที่กำลังมองดูบุคคลที่กำลังเดินเข้ามาและหยุดยืนอยู่เบื้องหน้า ด้วยสีหน้าและท่าทางที่ดูใจเย็นมากกว่าตอนก่อนนี้ ทำให้เขารู้สึกถึงอะไรบางอย่างที่ซ่อนเร้นอยู่ภายในดวงตาสีเหลืองอัมพันของอาชญากรหนุ่มตรงหน้า
อานาชี่ - หึ... อยากรู้มั้ยล่ะ เหตุผลที่ฉันเกลียดชังพวกมนุษย์อย่างแกน่ะ
/อานาชี่พูดขึ้นอย่างน่าแปลกใจ ทั้งๆที่ในเวลาแบบนี้ น่าจะเป็นโอกาสที่เขาควรจะเข้าจู่โจมจัดการกับศัตรูที่อยู่ตรงหน้าอย่างร๊อบส์ ด้านชายหนุ่มผมเทากลับเงียบ และไม่ได้ตอบอะไร
ร๊อบส์ - .........
อานาชี่ - เพราะพวกมนุษย์ มันได้พรากเอาชีวิตของคนรักฉันไป...
/เมื่อสิ้นประโยคน้ำเสียงที่ฟังดูขมขื่นของอาชญากรหนุ่มผมเขียว ก็ทำให้ชายหนุ่มที่มีนิสัยเย็นชาและแข็งกระด้างมีสีหน้าที่ดูเปลี่ยนไปในทันที
ร๊อบส์ - คนรักงั้นเหรอ....?
อานาชี่ - ใช่... แคธรีน่า.. คือคนรักคนเดียวของฉัน ทั้งๆที่เราอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขมาตลอด... แต่ วันหนึ่ง พวกมนุษย์เลวๆอย่างพวกแกมาทำลายความรักของฉันกับเธอจนพังทลายสิ้น !!
/อานาชี่พูดด้วยน้ำตาที่ไหลคลออาบแก้มทั้งสองข้าง ดวงตาสีเหลืองอัมพันเผยความโศรกเศร้าที่เคียดแค้นออกมา
อานาชี่ - มนุษย์น่ะสมควรตายแล้ว! เหมือนกับที่พวกมันเคยทำไว้กับแคธรีน่าไง หึ หึ หึ หึ หึ... ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า !!
/ชายหนุ่มพูดพลางหัวเราะอย่างบ้าคลั่งราวกับคนเสียสติ แต่ไม่ทันไร ประกายดาบลำแสงสีขาวของร๊อบส์ก็พุ่งกระซวกเข้าตัดแขนขวาที่ถือปืนของเขาขาดกระเด็นออกอย่างไม่ทันตั้งตัว
อานาชี่ - อั๊ก..!!? แก....?!
ร๊อบส์ - แกบอกว่ามนุษย์สมควรตาย แต่ฉันไม่คิดแบบนั้นเลย เพียงแค่คนรักคนเดียวของตัวเองถูกมนุษย์ฆ่าตาย ก็ต้องฆ่ามนุษย์คนอื่นที่อยู่ในโลกนี้ไปด้วย ความคิดแบบนั้นคือความคิดที่โง่เง่ามากกว่า !
/ชายหนุ่มผมเทาพูดด้วยน้ำเสียงที่แสดงความไม่พอใจออกมาอย่างชัดเจน ก่อนที่เขาจะมุ่งกลับเข้าไปฟาดฟันลำแสงจากดาบไลท์เซเบอร์ใส่ร่างของอานาชี่อย่างรวดเร็ว
(ชิ้ง!!!)
ดาบลำแสงสีขาวตัดผ่าท่อระบายน้ำขนาดใหญ่ที่ถูกกระชากออกมาจากกำแพงอาคารข้างๆ ซึ่งเหวี่ยงเข้ามาเป็นเป้าหมายแทนที่ตัวของอานาชี่ ก่อนที่เขาจะปรากฎตัวขึ้นอีกทีที่ด้านหลังของร๊อบส์
อานาชี่ - หึ พูดอย่างนั้นมันก็ได้สิ!
(ครืด!!)
/แขนซ้ายของอานาชี่กลายสภาพเป็นรูปแบบน็อป รวมไปถึงร่างกายซึกซ้ายทั้งหมดของเขาก็เช่นกัน ดวงตาข้างซ้ายของอานาชี่ก็ได้เปลี่ยนไปกลายเป็นดวงตาสีเหลืองทั้งดวงราวกับอสรพิษร้าย ทันใดนั้นฝ่ามือข้างซ้ายที่มีรูปร่างคล้ายหัวงูได้ระดมกระสุนสาดเข้าใส่ศัตรูของเขาอย่างไม่ยั้ง
(ปั้ง ปั้ง ปั้ง ปั้ง ปั้ง ปั้ง ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ !!!!!!!!)
กระสุนนับร้อยถูกระดมเข้าใส่ร๊อบส์ พันโทหนุ่มพยายามกระโจนหลบหลีกอย่างรวดเร็ว แต่ดูเหมือนพื้นที่ๆเขาจะหลบหลีกนั้นยิ่งจำกัดเข้าไปทุกที
อานาชี่ - พวกมนุษย์ ไม่ว่ายังไงมันก็พูดเข้าข้างกันเองทั้งนั้นแหละน่ะ!! และพวกคนของทางการอย่างแกก็เหมือนๆกัน!!!
/อาชญากรหนุ่มพูดพลางสาดกระสุนใส่เป้าหมายตรงหน้าไปพลาง ด้านร๊อบส์เองเริ่มลำบากต่อการหลีกเลี่ยงกระสุนที่ระดมเข้ามาอย่างไม่ขาดสาย ในที่สุดเขาก็พลาดท่าถูกยิงเข้าที่แขนซ้ายซึ่งจับดาบอยู่ ทำให้ดาบไลท์เซเบอร์หลุดออกจากมือของพันโทหนุ่มในทันใด
(แกร๊ง...!)
เมื่อปราศจากอาวุธต่อสู้แล้ว กอปรกับอาการบาดเจ็บที่แชนซ้าย ร๊อบส์ในตอนนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับลูกไก่ในกำมือของอานาชี่นั่นเอง และที่แย่กว่านั้น แขนซ้ายที่ถูกตัดขาดไปของอาชญากรผมเขียวได้งอกขึ้นมาใหม่ ขณะที่แขนเก่าซึ่งตกอยู่กับพื้นก็ได้สลายหายไป ราวกับการลอกคราบของงู ซึ่งนี่คือคุณสมบัติอย่างหนึ่งของNOHP-DNAที่อยู่ในตัวของเขา
ร๊อบส์ - "(อึก...!?)"
อานาชี่ - หึ วิ่งได้วิ่งดี เหมือนกับหมาลอบกัดซะจริงๆ... แต่สุดท้าย มนุษย์ก็คือมนุษย์ แกจบตรงนี้แหละ
/อานาชี่พูดพลางง้างศอกเล็งฝ่ามือรูปหัวงูข้างซ้ายเข้าใส่ชายหนุ่มผมสีเทาตรงหน้าซึ่งกำลังเจ็บปวดจากบาดแผลขนาดใหญ่ที่แขนซ้าย ดวงตาข้างซ้ายที่เป็นของอสรพิษได้เบิกกว้างขึ้นแลดูอมหิต พร้อมที่จะลั่นกระสุนใส่เป้าหมายตรงหน้าเต็มที
ร๊อบส์ - แกคิดผิดแล้วล่ะ !
/แต่แล้วจู่ๆ ชายหนุ่มผมเทาก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูแข็งกร้าวไม่สะทกสะท้านต่อความเจ็บปวดแม้แต่นิด ก่อนที่เขาจะปล่อยมือที่ปิดแผลที่แขนซ้ายออก และปรากฎสิ่งที่ไม่น่าเชื่อต่อสายตาของอาชญากรตรงหน้า! นั่นคือบาดแผลขนาดใหญ่ของเขาเมื่อครู่ จู่ๆก็กลับหายเป็นปกติราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย!
อานาชี่ - อะไรกัน!?
ร๊อบส์ - สิ่งที่แกได้เห็น บางครั้งก็ไม่ใช่สิ่งที่แกคิดเสมอไปเหมือนกัน
/ร๊อบส์ดีดตัวกระโจนขึ้นข้ามผ่านศีรษะของอานาชี่ไปอย่างรวดเร็ว พร้อมๆกับเสียบมินิดิสก์สีฟ้าใสลงไปที่เกราะทริคเคิลที่แขนขวา แต่คราวนี้เขาเลือกโหมดอาวุธเป็นสนับมือลำแสง
"เรียบร้อย!"
เพียงชั่วพริบตาเดียว สนับมือสีขาว "Snuckle" (สนัคเคิล) ก็ได้ปรากฎขึ้นสวมใส่เข้ากับหมัดขวาซึ่งสวมเกราะทริคเคิลอย่างรวดเร็ว เพียงร๊อบส์กำหมัดเบาๆเท่านั้นลำแสงทรงกระบอกขนาดความยาวประมาณ 15 ซม. ก็ปรากฎออกมาจากขั้วสนับทั้ง3รู พันโทหนุ่มไม่รอช้าวิ่งเข้าจู่โจมเป้าหมายที่อยู่ตรงหน้าด้วยหมัดขวาอย่างรวดเร็วทันที
(ควับ!!!!)
อานาชี่ - !!?! (*ดีดตัวหลบ*) หึ!? เห็นทีฉันจะต้องกำจัดแกให้ตายอย่างทุเรศทุรังซะแล้วสิ!
(คว้าง !!!)
/อาชญากรอสรพิษเมื่อเห็นศัตรูที่อยู่ตรงหน้าเริ่มเอาจริง ก็ตัดสินใจใช้รูปแบบน็อปที่สมบูรณ์ของตนหรือ อบิลิตี้โหมด ซึ่งทำให้ร่างกายของเขานั้นเปลี่ยนสภาพไปทั้งหมด ทุกส่วนของเขาแปรสภาพและถูกห่อหุ้มอตอมสี่เหลี่ยมโปร่งแสงที่ลายสภาพไปเป็นเกราะเหล็กสีเขียวมีลวดลายเหมือนเกล็ดงู แขนทั้งสองข้างจากที่เคยมีลักษณะคล้ายคองูกลับเปลี่ยนไปเป็นลักษณะคล้ายกับหางงูอินฟาเรดสีเขียวโปร่งแสง เช่นเดียวกับขาทั้งสองข้าง และดวงตาทั้งสองข้างของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานของร่างอบิลิตี้โหมดในที่สุด
ร๊อบส์ - อบิลิตี้โหมดรึ...
อานาชี่ - แกทำให้ฉันเสียเวลามามากพอแล้ว มันควรจะจบสำหรับแกตรงนี้!! (ขวับ!!)
/อาชญากรในร่างอสรพิษเต็มขั้นเหวี่ยงแขนที่เป็นดั่งแส้ขนาดใหญ่เข้าใส่ศัตรูที่อยู่ตรงหน้า แต่ก็พลาด ร๊อบส์กระโดดหลบได้อย่างคล่องแคลว ในแววตาของเขานั้นไม่ได้บ่งบอกถึงความรู้สึกหวาดกลัวหรือตื่นเต้นเลยแม้แต่นิด แส้ห้างงูขนาดใหญ่จึงฟาดเข้าไปทำลายกำแพงตึกข้างๆจนแตกกระจายเป็นรอยทางยาวแทน
(โครม!!)
อานาชี่ - คิดว่าจะหนีพ้นอย่างนั้นรึ !!!
(ขวับ!! ตูมมมมมมมม!!!!)
/อานาชี่ฟาดแขนอีกข้างเข้าโจมตีร๊อบส์อีกรั้ง ซึ่งตำแหน่งที่โจมตีไปนั้นเป็นถังเตาพลังงานไฟฟ้าพอดี จึงเกิดเป็นแรงระเบิดดังสนั่นขึ้นในทันที เปลวเพลิงจากแรงระเบิดลุกไหม้และมีลูกไฟแตกกระจายไปทั่วบริเวณ
อานาชี่ - หึหึหึหึ! จบกันซะทีสินะ สุดท้ายก็ตายง่ายๆแบบนี้เลย.. ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า!!
/อาชญากรในร่างอสรพิษหัวเราะพูดกับตัวเองอย่างสะใจ แต่หารู้ไม่ว่ามันไม่ได้เป็นอย่างที่เขาคิดเลย มัเงาบางอย่างลอยตัวโฉบมาจากด้านหลังของเขา
"ยังซะหน่อย"
เมื่อสิ้นเสียงที่แว่วมาจากด้านหลังนั้น อานาชี่ในร่างอบิลิตี้โหมดก็หันหลังกลับไปมองทางต้นเสียง ปรากฎเงาสีดำลึกลับที่ประกายแสงสีแดงออกมาจากดวงตา แลดูราวกับเงาของหมาป่าขนาดใหญ่ แต่ไม่นานนักเงานั้นก็หายไป และปรากฎเป็นร่างของชายที่เขาคิดว่าตายไปแล้ว ร๊อบส์นั่นเอง
ร๊อบส์ - ฉันอยู่นี่ตะหาก!!!
อานาชี่ - บ้าน่า!!?
/ชายหนุ่มผมเทาพุ่งเข้ามาหาเป้าหมายที่อยู่ตรงหน้า พร้อมกับประเคนหมัดขวาที่สวมใส่สนับมือเข้าใส่เต็มๆ ลำแสงทรงกระบอกสีขาวกระแทกร่างของอสรพิษสีเขียวจนเกิดรอยแตกร้าวเป็นบาดแผลที่เรียกว่า"รังผึ้ง"ขนาดใหญ่ที่กลางตัว ซึ่งเป็นบาดแผลสาหัสที่ไม่สามารถสมานได้ สร้างความเจ็บปวดให้กับอานาชี่ที่ยังไม่ทันได้ตั้งตัวในขณะนั้น
อานาชี่ - แก....!!!
/อาชญากรหนุ่มร่างอสรพิษเผยความเกรี้ยวกราดออกมา พร้อมๆกับสะบัดลิ้นจักรกลรูปร่างคล้ายกรรไกรเข้าจู่โจมเป้าหมายคือชายหนุ่มตรงหน้า แม้ว่าในการโจมตีครั้งแรกร๊อบส์จะสามารถหลบได้ แต่ด้วยการควบคุมที่อิสระของลิ้นจักรกลทำให้สามารถเคลื่อนไหวได้รวดเร็วราวกับเป็นสิ่งมีชีวิต คมกรรไกรหมุนวนตีกลับด้านเข้ามาเฉือนถูกเอวของพันโทหนุ่มเข้าอย่างจัง เลือดสีแดงสาดกระเซ็นออกมาจากชุดนักรบสีขาวทันที
ร๊อบส์ - !!?!?
/ไม่ทันที่พันโทหนุ่มจะได้ตอบโต้ใดๆ ก็ถูกแขนอินฟาเรดของน็อปร่างเขียวเข้าหวดและเฆี่ยนร่างกายอย่างรุนแรงและติดต่อกันจนหมุนปลิวลอยกลางอากาศ ก่อนที่แขนอินฟาเรดที่ยาวเหมือนกับแส้นั้นจะฟาดร่างของเขาให้ปลิวลอยขึ้นไปบนฟ้า แรงกระแทกพาร่างของชายหนุ่มผมเทาให้ลอยสูงขึ้น แส้หางงูสีเขียวสุกสว่างยืดตัวออกแล้วพุ่งตรงขึ้นตามไปหาร่างที่ลอยอยู่ และ...
(ฉัวะ--!!!)
ปลายแหลมๆของแส้หางงูที่เปรียบเสมือนมือและอาวุธที่ร้ายกาจได้แทงทะลุร่างของร๊อบส์บนกลางอากาศอย่างจัง เลือดสีแดงเข้มของชายหนุ่มพุ่งกระฉูดออกมาจากร่างของเขาทันที ชุดมิสสูทสีขาวถูกย้อมด้วยสีเลือดแดงสดจนแทบจำไม่ได้
ดวงตาสีแดงของอสรพิษร้ายเปล่งประกายสีแดงฉาน ลิ้นจักรกลสองแฉกที่ปั่นหมุนจนกลายเป็นใบเลื่อยขนาดใหญ่ เตรียมปลิดชีพเหยื่อที่ถูกเล่นงานจนไร้ทางสู้
อานาชี่ - ตาย!!!!!!!!
/อาชญากรผู้บ้าเลือดกระชากแขนที่ยังเสียบคากลางลำตัวของพันโทหนุ่มให้ดึงกลับลงมาอย่างรวดเร็ว กรรไกรเหล็กไหลที่กลายเป็นใบเลื่อนคมกริบก็แล่นเข้ามาจู่โจมร่างที่ถูกเสียบอยู่เบื้องหน้า แต่ไม่ทันที่ใบเลื่อยมรณะจะเข้ามาปลิดชีพของชายหนุ่มผมเทา จู่ๆฝ่ามือของเขาก็จับล๊อคแขนของน็อปร่างเขียวไว้ ทันใดนั้น!
(ฉึบบบบ!!!!!!)
เสียงใบเลื่อยจักรกลพุ่งเข้าตัดผ่าสิ่งๆหนึ่งไป แต่กลับไม่ใช่ร่างของ ร๊อบส์ สเป็นสัน แต่อย่างใด แต่มันคือแขนข้างขวาของตัวอานาชี่เอง!
อานาชี่ - นี่แก!!?
/แล้วพันโทหนุ่มก็อาศัยจังหวะนี้พุ่งถลาเข้าประเค็นลูกถีบเข้าใส่หน้าของอาชญากรในร่างอสรพิษร้ายจังๆหนึ่งที แล้วตามด้วยหมัดขวาที่ติดตั้งสนับมืออีกครั้งอย่างรวดเร็งและรุนแรง
(โครมมมมม!!!!!!!)
ร่างของอาชญากรสีเขียวถูกแรงกระแทกมหาศาลผลักกระเด็นพุ่งลงมาหัวทิ่มกับพื้นด้านล่าง ไม่พอเท่านั้นแรงดันมหาศาลยังพาร่างของเขาไถลไปกับพื้นถนนจนเป็นรอยทะลวงลึกกว่า 5 ฟุท
อาชญากรหนุ่มบาดเจ็บสาหัสจนสูญเสียกำลังในการใช้อบิลิตี้โหมด คืนร่างกลับเป็นชายหนุ่มผมเขียว อานาชี่ แล็คคอน ตามเดิม
(ตึก ตึก ตึก ตึก........)
อานาชี่ที่ใบหน้ามีแต่เลือดไหลนองเหลือบหันไปมองดูร่างที่เดินมาทางตน เป็นภาพที่เขาไม่อยากเชื่อสายตาตัวเองเลยว่า คนที่ตนได้อัดใส่แทงทะลุขนาดนั้นจะยังคงมีพลังมากพอที่จะต่อสู้กับตนได้อย่างไม่รู้สึกสะทกสะท้านในบาดแผลเลยแม้แต่น้อย...
อานาชี่ - นี่แก..... เป็นตัวอะไรกันแน่....!!
ร๊อบส์ - .....แกน่ะหมดแรงที่จะสู้ต่อแล้ว... ยอมมอบตัวซะเถอะ
อานาชี่ - ไม่... ไม่มีทาง...!!
/ชายหนุ่มผมเขียวกัดฟันพูดด้วยน้ำเสียงที่โกรธแค้น เมื่อเขาจดจ้องไปที่มือขวาของพันโทหนุ่มที่ยังสวมสนับมือ ความรู้สึกเคียดแค้นต่อมนุษย์ยิ่งทวีคูณ ภาพความทรงจำที่เจ็บปวดในอดีต ภาพของหญิงสาวอันเป็นที่รักของเขาที่ถูกมนุษย์ฆ่าอย่างเหี้ยมโหด...
ภาพของอาวุธลำแสงรูปร่างคล้ายกงเล็บที่ทิ่มแทงกลางอกของแคธรีน่า ภาพเหล่านั้นได้ย้อนกลับเข้ามาในสมองของชายหนุ่มอย่างรวดเร็วและชัดเจนยิ่งขึ้น
อานาชี่ - ไม่ว่าจะยังไง ฉันก็ไม่มีทาง... ที่จะยอมก้มหัวให้กับพวกมนุษย์งี่เง่าเด็ดขาด! มันเป็นสิ่งที่ฉันสาบานไว้กับแคธรีน่าแล้ว !!!!! (ครืดดด...)
/อานาชี่รวบรวมกำลังที่เหลือทรงตัวลุกขึ้นพร้อมกับแปลงสภาพร่างกายซีกซ้ายของตนให้เป็นรูปแบบงูเช่นตอนแรกอีกครั้ง ก่อนจะดีดตัวห่างออกจากจุดเดิม แขนซ้ายที่แปรสภาพเป็นหัวของอสรพิษอ้าปากออกกว้างอีกครั้ง พร้อมกับเล็งมาที่ร๊อบส์ที่ยืนอยู่ห่างออกไป ท่ามกลางเปลวเพลิงในบริเวณรอบๆที่ลุกโชนอย่างโหมกระหน่ำ
อานาชี่ - ไม่ว่ายังไง ฉันก็ต้องกำจัดแก... และต่อไปก็จะไม่มีใครหยุดฉันได้อีก
ร๊อบส์ - ...แน่ใจหรือ ว่าที่แกกำลังทำคือสิ่งที่ถูกแล้วน่ะ....?
อานาชี่ - หึ... มันแน่นอนอยู่แล้ว!! และชีวิตของแกเองก็ควรจะจบลงตรงนี้แหละ! ร๊อบส์ สเป็นสัน!!!!!!!
(ปั้ง ๆ ๆ ๆ ๆๆ ๆๆ------!!!!!!!!!)
/สิ้นเสียงตะโกนเรียกชื่อของศัตรูที่อยู่ตรงหน้า กระสุนนับสิบนับร้อยนัดได้ระดมยิงเข้าไปยังเป้าหมายในทันที แม้ว่าพันโทหนุ่มจะสามารถหลบหลีกได้ แต่กระสุนก็ยังคงกราดยิงอย่างไม่ยั้งราวกับความบ้าคลั่งของอสรพิษที่กำลังจะจัดการกับเหยื่อ
ด้านร๊อบส์เริ่มจะตีวงเข้าประชิดตัวของอานาชี่มากขึ้นเรื่อยๆ แต่ในจังหวะที่เขากำลังจะเข้าไปถึงตัวของอาชญากรผู้บ้าคลั่ง กระสุนนับสิบก็สาดเข้ามาที่เขาในทันใด ชายหนุ่มผมเทาอาศัยจังหวะนี้ต่อยหมัดขวาลงที่พื้นอย่างแรง ลำแสงสนับมือกระแทกพื้นถนนจนแตกกระจายขึ้นมาเป็นกำแพงกันกระสุนไว้ได้ทัน
(เปรี้ยง!!!!!)
แต่ถึงอย่างไรก็ตามกำแพงปลอมๆที่เกิดจากพื้นถนนก็ไม่อาจจะใช้ต้านทานห่ากระสุนจำนวนมากที่ระดมมาได้นานนัก ร๊อบส์จึงไต่กระโดดจากซากพื้นถนนนี่ไปหาตัวอานาชี่โดยตรง พร้อมกับประเคนลูกเตะตัดลำตัวกลางอากาศใส่อย่างจัง
อานาชี่ - (ผัวะ!!! *กระเด็น*) อั้ก!... แก--!!!!! (ขวับ!!)
/อาชญากรผมเขียวสะบัดแขนซ้ายที่สามารถยืดออกได้อย่างอิสระเข้าใส่พันโทหนุ่ม แต่ก็พลาด ร๊อบส์กระโดดหลบได้อย่างรวดเร็วทันควัน ก่อนจะดีดตัวกลางอากาศอย่างไม่รอช้า แล้วพุ่งเข้าไปซัดอานาชี่ด้วยสนับมือลำแสงอย่างจัง อาชญากรผมเขียวในร่างครึ่งอสรพิษถูกแรงกระแทกจากลำแสงสีขาวทรงกระบอกผลักให้ล้มลงไปกับพื้น ในช่วงจังหวะนี้ ร๊อบส์จึงถอดสนัคเคิลโยนทิ้งไป ก่อนจะหยิบมินิดิสก์สีฟ้าออกมาและใช้ระบบแอพลิเคชั่นไม้ตาย "บลูแคร๊ช" เพื่อเป็นการปิดฉาก
"เชื่อมต่อข้อมูล...เรียบร้อย!"
"BLUE CRASH !!!"
เมื่อสิ้นเสียงระบบทำงาน ที่หมัดขวาที่สวมใส่ทริคเคิลของร๊อบส์ก็เกิดประกายแสงสีดำขึ้น ก่อนที่แสงเล่านั้นจะก่อตัวซ้อนกันเพิ่มขึ้นจนกลายเป็นลำแสงสีฟ้าที่ห่อหุ้มหมัดของชายหนุ่มไว้ ระหว่างนั้น อสรพิษร้ายก็ลุกขึ้นมาและเตรียมจ่อปืนระดมกระสุนใส่พันโทหนุ่มพอดี ทั้งใดนั้นทั้งคู่ก็กระโจนเข้าหากัน!
อานาชี่ / ร๊อบส์ - ย๊ากกกกกกกก!!!!!!!! / หึ้ม !!!
(โครมมมมมม!!!!!!!!!!!!!!!!)
แรงอัดมหาศาลในระยะประชิดจากหมัดลำแสงสีฟ้าประกายดำได้ซัดร่างของอสรพิษร้ายกระเด็นไปชนกับกำแพงตึกอย่างรุนแรงจนเป็นรอยร้าวขนาดใหญ่ที่ตัวอาคาร
อานาชี่ - อ๊ากกกกกกกกกก!!!!!!!!? (ตูมมมมม!!)
/แรงกระแทกมหาศาลก่อเกิดเป็นแรงระเบิดซ้ำที่ร่างของชายหนุ่มอย่างแรง บาดแผลรังผึ้งที่กลางลำตัวของเขาเริ่มจะลุกลามมากขึ้นและเกิดประกายแสงสีแดงก่อนจะค่อยๆแตกตัวเป็นจุดสีดำๆไปทั่วร่างของเขา..
อานาชี่ - ทำไม.... ทำไมกัน!!!....... สุดท้ายแล้ว.. น็อปก็ต้องถูกพวกมนุษย์เหยียดหยามตลอดไปงั้นหรือ?.... หึ! ทุเรศ... ทุเรศสิ้นดี!!
ร๊อบส์ - ....
/เมื่อสิ้นเสียงรำพึงรำพันด้วยความเจ็บปวดและอาฆาตแค้นของอาชญากรหนุ่มผมเขียว ร่างกายส่วนต่างๆของเขาก็เริ่มแยกส่วนออกเป็นโมเลกุลลูกบาศก์ และค่อยๆแตกสลายไปทีละส่วนๆอย่างน่าเวทนา
อานาชี่ - "(พวกมนุษย์..... มันช่างน่าเวทนาจริงๆ.... แกเองก็น่าเวทนา...... ไม่ต่างกับพวกมนุษย์นักหรอก! หึหึหึ... ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า-------!!!!!!!!!!!)"
/ดวงตาที่ดูพยาบาทของชายหนุ่มผู้ใกล้สูญสลายจดจ้องไปที่บุคคลซึ่งยืนอยู่ห่างออกไปข้างหน้า ก่อนจะสิ้นเสียงในความคิด และลมหายใจของเขาก็ค่อยๆแห้งเหือดไป พร้อมๆกับร่างกายที่แหลกสลายหายไปในอากาศในไม่ช้า...
เมื่อการต่อสู้จบลง เหลือเพียงร๊อบส์ที่ยืนอยู่ท่ามกลางกองเปลวเพลิงที่ล้อมอยู่รอบๆตัวเขาในชุดมิสสูทสีขาวเปรอะคราบเลือด ภารกิจของเขาเสร็จสิ้นแล้ว...
แต่ระหว่างที่ชายหนุ่มกำลังจะเดินจากไปนั้น ก็มีแผ่นกระดาษสี่เหลี่ยมเล็กๆปลิวลอยมาตกลงที่พื้น ร๊อบส์จึงหยุดและเหลียวกลับไปมองสิ่งที่อยู่เบื้องหลัง... มันคือรูปถ่ายของหญิงสาวผมสีน้ำตาลคนนึงกับชายหนุ่มผมเขียว ซึ่งก็คืออานาชี่..
นี่คงจะเป็นรูปถ่ายของเขากับแคธรีน่าคนรักของเขานั่นเอง ชายหนุ่มผมเทาได้แต่จดจ้องที่รูปภาพนั้นด้วยแววตาที่โศรกเศร้า กอนที่ไม่นานนักเศษเปลวเพลิงที่ปลิวกระเด็นออกมาจากในบริเวณจะตกลงบนรูปภาพ และแผดเผาภาพของคู่รักหนุ่มสาวคู่นี้จนสลายกลายเป็นเศษธุลีล่องลอยหายไปในอากาศ.....
ร๊อบส์ - .............
/ชายหนุ่มได้แต่ยืนสงบนิ่งอยู่กับที่ราวกับเป็นการไว้อาลัยให้กับชายที่เขาได้จัดการไปตามหน้าที่ ก่อนที่อีกไม่นานเสียงไซเร็นรถตำรวจและหน่วยดับเพลิงจะดังขึ้น
ร๊อบส์ - "ภารกิจเสร็จสิ้น"
/ชายหนุ่มพูดทิ้งท้ายภารกิจด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูจืดชา ก่อนจะเรียกแบล๊คสปิริทออกมาและขึ้นขี่หายออกไปจากแอเรีย63ลอสแองเจลิสแห่งนี้...
-------------------------------------------------------------------
ที่ศูนย์บัญชาการณ์ NG มิคาเอลได้คอยติดตามดูการปฎิบัติภารกิจของร๊อบส์มาตลอดจนจบ และเมื่อได้ยินเสียงสัญญาณการจบภารกิจของชายหนุ่มผมเทา พันเอกหนุ่มก็ปิดสัญญาณการจับภาพบนหน้าจอลง และไม่ได้แสดงสีหน้าใดๆ
มิคาเอล - "(นี่ไม่ใช่สิ่งที่นายต้องการอย่างแท้จริง... ร๊อบส์ สเป็นสัน...)"
/ชายผมทองกล่าวประโยคสั้นๆขึ้นในห้วงความคิดของตน ก่อนจะลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่างกระจกใส พร้อมกับมองดูแสงดวงตะวันยามลับลาจากขอบฟ้าที่แลดูเป็นสีส้มเข้ม ราวกับท้องฟ้าในยามกลางวันกำลังจะดับสิ้นลงในไม่ช้า พลางเหลือบดวงตาสีแดงเพลิงมองไปยังใบหน้าที่แลดูคล้ายหญิงสาวของชายหนุ่มผมน้ำเงินที่นอนหลับอย่างไร้สติอยู่บนเตียงพักที่มุมห้อง
-------------------------------------------------------------------
ที่ห้องพักของร๊อบส์
(ซ่า........)
เสียงผักบัวฉีดน้ำดังเป็นจังหวะดังสายฝน ชายหนุ่มอาบน้ำทำความสะอาดร่างกายของตัวเอง บาดแผลต่างๆตามตัวดูเหมือนเริ่มหายดีแล้ว แต่ในระหว่างนั้นเอง จู่ๆ เขาก็สัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่างที่กำลังเกิดขึ้นในร่างกายของเขา... ดูเหมือนจะเป็นความรู้สึกเจ็บปวดที่แล่นเข้ามาเพียงชั่วครู่ในสมองของเขา แล้วมันก็หายกลับไปเป็นปกติเหมือนเดิม
ร๊อบส์ - เรา..... ไม่เป็นอะไร.......
ขณะเดียวกัน ที่ห้องพักของไรส์ หลังจากเลิกหลุดพ้นจากการเรียนอันยุ่งยากและปวดหัวมาในตอนกลางวัน เด็กหนุ่มก็กลับมานั่งเปิดหาข่าวสารทางอินเตอร์เน็ทผ่านหน้าจออินฟาเรดของคอมพิวเตอร์ขนาดเล็กที่มีรูปทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าแบนๆ เพียงแค่ใช้นิ้วสัมผัสที่เม๊าส์แพ็ดอินเาเรดที่ฉายเป็นแนวระนาบอยู่บนโต๊ะ ก็สามารถที่จะเข้าถึงได้ทุกสิ่งที่ต้องการ เพียงนิ้วสัมผัส
และระหว่างที่เด็กหนุ่มกำลังเปิดอ่านข่าวอยู่นั้น บังเอิญเขาก็ได้รับอีเมลข่าวสารแปลกปลอมที่ไม่เคยเห็นมาก่อน ไรส์เปิดอ่านจดหมายนั้นดู แล้วเขาก็ต้องพบกับสิ่งที่น่าตกใจอย่างสุดขีดจากจดหมายนั้น
ไรส์ - บ.. บ้าน่า.. นี่มัน... เรย์ล่า!?
/ภาพถ่ายของเพื่อนนักเรียนสาว "เรย์ล่า" ซึ่งเป็นเพื่อนร่วมชั้นกับเขาได้ปรากฎขึ้นในสภาพที่ถูกมัดมือมัดเท้าพร้อมกับผ้าปิดปากไว้ ดูเหมือนเธอจะกำลังถูกอาชญากรจับตัวไว้ด้วยเหตุผลอะไรสักอย่าง
ไรส์ - เกิดอะไรขึ้นกับเธอนะ! เป็นไปไม่ได้ แล้วข้อความนี่มัน.. อะไรกัน?
/เด็กหนุ่มผมสีดำอ่านข้อความในบรรทัดต่อมาซึ่งอยู่ใต้ภาพถ่ายนั้น โดยข้อความเขียนเอาไว้ว่า
"ถึงผู้ปกครองและคนที่เกี่ยวข้อง หากคุณต้องการตัวเด็กผู้หญิงคนนี้กลับคืนไปสู่อ้อมอก ขอให้ส่งเงินที่มีทั้งหมดเข้ามาในบัญชี เพื่อแลกกับความสงบสุขของนิวยอร์คและความปลอดภัยของเด็กผู้หญิงคนนี้ ... และคุณก็ไม่มีเวลามากพอที่จะตัดสินใจอีกแล้ว เพียงแค่ 23 ชั่วโมงต่อจากนี้เท่านั้น เราไม่รับประกันความปลอดภัยของทั้งสองสิ่ง"
นั่นเป็นข้อความทั้งหมดที่ผู้ส่งลึกลับได้เขียนเข้ามา โดยไรส์ได้เหลือบมองไปยังรายการชื่อของผู้ที่ได้รับจดหมายนี้ เขาแปลกใจมาก เพราะมันมีเพียงแค่ที่อยู่อีเมลของเขาคนเดียวเท่านั้น
นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?
CONTINUITE TO NEXT FILE...
