NG File : 009 "supernova"

posted on 07 Jun 2009 23:39 by charmise in FICTION

Reading new file : บทนำเนื้อเรื่องช่วงแรก...
หลังจากที่เรื่องราวเหตุการณ์วุ่นวายในตัวเมือง Sort Parando ได้จบลง ทางสมาพันธ์รัฐ Networld ยังคงเดินหน้าต่อไป เพือสืบสาวราวเรื่อง และ เริ่มต้นตามหาตัวอาชญากรระดับกลาง "ซันลอค" อีกครั้ง ขณะเดียวกัน คดีอาชญากรรมทั่วโลกเริ่มก่อตัวขึ้นอย่างเงียบๆ กลุ่มอาชญากรโลกที่มีรายชื่ออยู่ในลิสท์ของทางสมาพันธ์รัฐฯเริ่มเคลื่อนไหวบางส่วน

2 สัปดาห์ต่อมา...

หลังจากเกิดคดีก่อเหตุอาชญากรรมครั้งร้ายแรงที่ Sort Parando โดยฝีมือของซันลอคและผู้ร่วมมืออีก2คน ก็ได้สร้างการเปลี่ยนแปลงต่อสื่อต่างๆทั่วโลก สื่อส่วนใหญ่แล้วต่างก็นำประเด็นการก่อเหตุการครั้งนี้มาประมวลผลและถกกันอย่างไม่หยุดหย่อน

ทางสมาพันธ์รัฐNetworld.. นายพลมิลเลอร์ ได้คาดการณ์เกี่ยวกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้นและผลที่อาจจะตามมาในไม่ช้า ขณะเดียวกันก็มีกลุ่ม3นายพล ซึ่งหนึ่งในนั้นคือพลเอกสตราดาฟ ได้เข้าร่วมปรึกษาหารือด้วยตลอดเวลา ซึ่งพวกเขาได้เตรียมการบางอย่างก่อนที่จะมีการร่วมประชุมกันในกลุ่มใหญ่ของNetworldกับรัฐมนตรีที่เป็นตัวแทนจากประเทศอื่นๆ

ด้านหน่วยNG พันเอก จอห์น มิคาเอล ได้อนุญาติให้สมาชิกในหน่วยทุกคนแยกย้ายกันไปตามปกติ ส่วนตนได้คอยสืบสวนเรื่องราวคดีของซันลอคอย่างเงียบๆ รวมถึงการจับตามองดูกลุ่มอาชญากรโลกต่างๆที่ถูกหมายหัวไว้ และคอยสั่งการให้สมาชิกในหน่วยแต่ละคนออกตามหาและจับกุมตามที่ได้รับมอบหมาย

ในเวลาเดียวกัน... ทางด้านโลกของคนทั่วๆไปที่ไม่สามารถรับรู้เรื่องราวต่างๆได้ดีนัก ยังมีมุมมืดๆอีกมุมในห้องพักโทรมๆที่ดูเหมือนจะเป็นซุ้มเก็บปืนเก่าๆแห่งหนึ่ง พร้อมกับแสงไฟจากโคมไฟเก่าๆที่ติดอยู่ข้างผนังไม้ผุๆ เสียงโทรทัศน์ดังลอดออกมาตามทางเดิน

"ถึงแม้ว่าเหตุการณ์การก่ออาชญากรรมครั้งนี้จะผ่านมาแล้วถึง 2 สัปดาห์ แต่จะเป็นไปได้หรือไม่ครับ ว่านี่จะเป็นเพียงการสร้างความตื่นตระหนกก่อนจะก่อเหตุจริงๆอีกครั้ง แล้วอาชญากรเด็กที่ชื่อซันลอคนั้นมีจุดประสงค์อะไรกันแน่?"

เสียงของโฆษกรายการถกประเด็นข่าวได้ถ่ายทอดผ่านจออินฟาเร็ดมอนิเตอร์ที่กำลังฉายภาพรายการทางโทรทัศน์ที่ตั้งอยู่บนโต๊ะกลมๆของชายหนุ่มผมสีน้ำตาลดำยาวผู้หนึ่ง ซึ่งอยู่ในชุดเสื้อกล้ามสีดำกางเกงขายาวสีกากี มีแผลเป็นรูปทรงกากบาทอยู่บนไหล่ขวา ระหว่างที่ดวงตาสีทองของเขากำลังจดจ้องไปยังจอลำแสงที่ฉายขึ้นมาจากเครื่องโทรทัศน์อย่างน่าเบื่อ ก่อนที่อีกไม่นานชายหนุ่มจะหมดความอดทนกับการทนดูรายการสื่อที่ประโคมข่าวอย่างมั่วซั่วจึงลุกขึ้นออกจากโต๊ะและเดินออกจากห้องพักของเขาไป

"เหอะ! โลกนี้มันดูโสมมซะจริงๆ" เสียงที่ฟังดูไม่สบอารมณ์กล่าวทิ้งท้าย ก่อนจะก้าวเท้าออกไปตามทางเดิน

-------------------------------------------------------------------

"NG" The Networld Guardian
File : 009
"supernova"

-------------------------------------------------------------------

มหานคร New York ประเทศสหรัฐอเมริกา ภายใต้การปกครองโดย สมาพันธ์รัฐ Networld...

ช่วงสายๆ ที่ห้องพักหมายเลข ID-3300 ...หลังจากที่เตรียมอาบน้ำแต่งตัวและจัดเก็บอุปกรณ์สำหรับการเรียนลงกระเป๋าเรียบร้อย "ไรส์" เด็กหนุ่มผู้เป็นเจ้าของห้อง ก็ได้เตรียมตัวหิ้วกระเป๋าสัมภาระอันน้อยนิดของเขาออกมาจากห้อง ก่อนจะปิดประตูและล็อคด้วยการใช้สแกนจากบัตรผ่านประจำตัวของเขา

ไรส์ - "(คุณร๊อบส์ไปทำงานแล้วหรือเนี่ย...? แย่จัง เราตื่นสายอีกแล้วแฮะ สุดท้ายก็ไม่เคยตามใครทันจนแล้วจนรอดนะเรา..)"

/เด็กหนุ่มบ่นขึ้นในใจไปพลาง ขณะกำลังมองไปยังประตูห้องหมายเลข ID-3359 ซึ่งเป็นห้องของร๊อบส์ที่อยู่ฝั่งตรงข้ามกับห้องของเขา ก่อนจะเดินไปขึ้นลิฟท์ที่ใช้ระบบวงโคจรแก้วนำแสง ซึ่งปัจจุบันเป็นระบบมาตรฐานสากลของลิฟท์อาคารทั่วๆไป ด้วยระบบการส้งย้ายผู้คนได้รวดเร็วภายในพริบตาเดียว กอปรกับระบบการรักษาความปลอดภัยจากโปรแกรมอัตโนมัติหรือไลท์แวร์(Lightware) ทำให้ผู้ใช้สามารถมั่นใจในความปลอดภัยที่ดีเยี่ยม เรื่องประสิทธิภาพของระบบการขนส่งจึงไม่จำเป็นต้องพูดถึง

ซึ่งทันทีที่ไรส์ก้าวเข้าไปในตัวห้องลิฟท์ ประตูที่สร้างขึ้นด้วยลำแสงไอฟาเร็ด(I-farade)ก็เลื่อนเข้ามาปิดห้องลิฟท์ พร้อมกับการปรากฎขึ้นของหน้าจอสำหรับเลือกตำแหน่งที่ต้องการไปในอาคาร เด็กหนุ่มกดเป้าหมายไปยังตำแหน่งชั้นล่างสุดคือชั้นG ทันใดนั้นก็มีลำแสงสีขาวมากั้นเป็นกำแพงรอบตัวของไรส์ และพาเขาวาร์ปลงไปที่ชั้นล่างทันที

เวลาต่อมาไม่นาน หลังจากที่ใช้เวลาเดินทางจากชั้นที่33ลงมาสู่ชั้นแรกของหอพักเพียงไม่กี่วินาที ไรส์ก็เดินมาที่เค๊าน์เตอร์ตรวจบัตรผ่านก่อนที่เขาจะยื่นบัตรสแกนกับระบบคอมพิวเตอร์ที่ตั้งรอไว้สำหรับผู้ใช้บริการพัก เมื่อเสร็จเรียบร้อยแล้วเขาก็เดินออกไปจากอาคารอย่างเร่งรีบ

-------------------------------------------------------------------

ที่ถนนสายหนึ่งใน New York

(ครืนนนนน.........)

เสียงเครื่องยนต์ยานพาหนะทรงกลม Bubbling กำลังเคลื่อนที่ไปเรื่อยๆเนื้อพื้นถนน ด้วยความเร็ว 70 กม. ต่อ ชม. สายลมโบกตีเข้าที่ด้านหน้าของร๊อบส์ในชุดเสื้อเชิร์ตสีขาวเป็นระยะๆ เส้นผมสีเทาปลิวสไวไปตามลมที่พัดผ่าน ขณะที่เขากำลังใส่หูฟังขนาดเล็กทีเชื่อมต่อกับเครื่องเล่นเพลงตัวเล็กๆซึ่งพกอยู่ในกระเป๋ากางเกงขายาวสีดำ พร้อมๆไปกับการขับขี่ยานพาหณะทรงกลมลำนี้ไปด้วยในเวลาเดียวกัน

"ได้รับการติดต่อจากศูนย์"

เสียงระบบคอมพิวเตอร์ดังขึ้นจาก Navigatective อุปกรณ์อเนกประสงค์ที่ข้อมือ ชายหนุ่มไม่รอช้ารีบกดปุ่มรับสัญญาณการติดต่อทันที หน้าจอสัญญาณอินฟาเร็ดอันคุ้นเคยฉายขึ้น ปรากฎภาพของ มิคาเอล ในชุดนอร์มอลสูทสีขาว กำลังยืนจ้องหน้าจากในจอมาทางร๊อบส์

มิคาเอล - ร๊อบส์ สเป็นสัน

/ชายผมทองเอ่ยชื่อของผู้ที่เขาติดต่อไปซึ่งกำลังมองมาที่เขาผ่านทางหน้าจอโดยไม่ได้ตอบอะไรกลับมา

มิคาเอล - ภารกิจแรกของนายวันนี้คือ ตามหาตัวอาชญากรมือสังหารต่อเนื่องที่ลอสแองเจลิส

/เมื่อพูดจบ หน้าจอก็ฉายภาพถ่ายของชายหนุ่มผมสีเขียวอมเหลืองยาวประมาณท้ายทอย รูปร่างหน้าตาสันทัศน์ พร้อมข้อมูลคดีฆาตกรรมที่เขาก่อ ซึ่งเป็นรายชื่อของผู้ตายทั้งหมดจำนวนหลายราย พร้อมแสดงชื่อของชายคนนี้ "Anagy Lakkon" (อานาชี่ แล็คคอน) ...และที่สำคัญ ชายคนนี้เป็นน็อป แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้ทำให้ร๊อบส์แสดงท่าทีที่แปลกใจแต่อย่างใด

ร๊อบส์ - ...อะไรกัน จู่ๆ โผล่มาก็พูดถึงเรื่องภารกิจอย่างเดียวเลยรึยังไงกัน?

/ชายหนุ่มผมสีเทาพูดจาตัดพ้อผู้บังคับบัญชาที่อยู่ตรงหน้าอย่างไม่สนใจในระดับตำแหน่ง แต่ดูเหมือนมิคาเอลจะไม่ได้รู้สึกสะทกสะท้านกับคำพูดจาของเขาแม้แต่นิดเดียว

มิคาเอล - เพราะว่าฉันไม่ใช่เพื่อนเล่นของนายยังไงล่ะ.

/ชายหนุ่มผมสีทองตอบด้วยคำพูดที่สุดแสนจะเย็นชา ขณะที่หน้าจอด้านข้างยังคงฉายข้อมูลของอาชยากรที่เป็นเป้าหมายในตอนนี้อยู่

ร๊อบส์ - ...ถ้าอย่างนั้นมีอะไรก็รีบๆพูดมาซะจะดีกว่า

มิคาเอล - ชายคนนี้คือคนที่สมาพันธ์ฯต้องการตัว มีหลายครั้งที่ถูกจับได้ แต่ก็ทำร้ายเจ้าหน้าที่จนถึงแก่ความตายไปหลายราย จนตอนนี้ติดบัญชี Black List เป็นที่เรียบร้อย เพราะอย่างนั้น ทางสมาพันธ์ฯถึงได้โอนภารกิจนี้มาให้กับทางเรา เพื่อจับกุมอาชยากรรายนี้ให้ได้
และที่สำคัญ จากข้อมูลลับๆที่ทางการได้สืบมา ชายคนนี้เป็นหนึ่งในเครือขายย่อยของ 1 ใน 10 เครือข่ายของ ซันลอค ด้วย

ร๊อบส์ - "(ซันลอค...!)"

/ร๊อบส์ขบคิดห้วงคำนึงขึ้นมาทันทีที่ได้ยินชื่อของ "ซันลอค" ถึงแม้ในแววตาของเขาจะยังคงดูสงบนิ่งเป็นปกติดีก็ตาม แต่ภายในจิตใจของเขาตอนนี้กลับรู้สึกเหมือนถูกกระตุ้นให้หันมาสนใจเรื่องนี้อย่างไม่ลังเลซะแล้ว

ร๊อบส์ - คุณจะให้ผมตามจับตัวหมอนี่งั้นสินะ?

มิคาเอล - ถูก.. นายต้องตามจับกุมตัวชายคนนี้ให้ได้ ก่อนที่จะก่อเหตุฆาตกรรมต่อเนื่องไปอีก

ร๊อบส์ - แต่คุณจำไม่ได้หรือไง ในภารกิจที่ให้ตามตัวอาชยากรระดับกลางซันลอค ผมก็เคยล้มเหลวไปแล้วครั้งนึง

มิคาเอล - ......แน่นอน ฉันไม่ลืมอยู่แล้ว แต่เรื่องนั้นก็ส่วนเรื่องนั้น ฉันไม่ค่อยจะชอบที่จะเอาเรื่องที่ไม่เกี่ยวกันมาเหมารวมกันจนหมดหรอกนะ......
ฉะนั้นนายจำเป็นจะต้องจับกุมอาชยากรรายนี้ให้ได้ ไม่ว่ายังไงก็ตาม นี่คือภารกิจ

/ร๊อบส์เงียบไปในทันทีที่ได้ยินคำพูดที่ฟังดูหนักแน่นสมกับตำแหน่งผู้บัญชาการของพันเอกผู้นี้ ถึงแม้ตัวเขาจะยังไม่อยากยอมรับในตัวของชายผู้นี้อยู่ก็ตามที

ร๊อบส์ - เป้าหมายล่ะ?

มิคาเอล - "ลอสแองเจลิส" ฝากด้วยแล้วกัน พันโท ร๊อบส์ สเป็นสัน

/หลังสิ้นประโยคของพันเอกหนุ่ม ดวงตาสีฟ้าครามของชายหนุ่มผมสีเทาก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคนทันที ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความสับสนและความรู้สึกกดดันบางอย่างที่ถูกกระตุ้นจากชายผมทองที่อยู่ตรงข้ามกับหน้าจอของเขา แต่อีกไม่นานนักเขาก็คุมสติของตัวเองให้กลับมาเหมือนเดิมได้อีกครั้ง

ร๊อบส์ - ACCEPT..

/ชายหนุ่มตอบรับภารกิจด้วยประโยคสั้นๆประจำหน่วยแบบไม่ค่อยเต็มใจนัก ทันใดนั้นหน้าจอสัญญาณอินฟาเร็ดก็ปิดตัวลงหลังจากที่มิคาเอลได้จบธุระไปแล้ว ร๊อบส์เองก็เตรียมที่จะมุ่งหน้าไปยังเป้าหมายที่ Los Angeles ในทันที

-------------------------------------------------------------------

ในเวลาเดียวกันนั้นเอง ที่ห้องมืดๆของ SAVIOROID ... หลังจากที่ได้รับทราบข้อมูลการเคลื่อนไหวของหน่วยNGจากเมฟิสโต้ ชายในชุดดำยังคงนั่งจ้องไปยังหน้าจอ Led Monitor ที่อยู่ห่างออกไปไม่มากนัก แสงไฟสลัวๆส่องกระทบมาที่ใบหน้าใต้หมวกกางสีดำ แลเห็นรอยเหี่ยวย่นบางๆและเส้นผมยาวรุงรังสีขาวของชายชรา สายตาของเขาดูสงบนิ่งและยากที่จะหยั่งรู้ได้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่บ้างในตอนนี้...

เมฟิสโต้ - กำลังคิดอะไรอยู่รึท่าน?

/เสียงของชายหนุ่มในชุดสูทสีดำที่ยืนอยู่ห่างๆเอ่ยถามไปยังชายในชุดดำ ขณะที่มือของเขากำลังควงไม้คฑาสั้นๆไปพลาง

ชายในชุดดำ - อืม... ข้ารู้สึกพอใจจริงๆ กับผลประมวลค่าความสามารถของเด็กหนุ่มพวกนั้น จากที่ได้ข้อมูลมาจากคนที่เจ้าส่งไปนั่น..

/ชายในชุดดำหันมาตอบกลับด้วยน้ำเสียงอันแหบแห้ง ที่แฝงความชื่นชมในผลงานของชายที่ยืนอยู่เบื้องหลังเอาไว้เล็กน้อย

เมฟิสโต้ - ขอบคุณท่านมาก... แล้วตอนนี้ท่านมีแนวคิดที่จะเคลื่อนไหวต่อโลกยังไงบ้างรึครับ?

ชายในชุดดำ - .................... ข้ายังไม่ได้วางแผนเรื่องนั้น... ตอนนี้ที่เจ้าควรจะถามมากกว่า คือ "โลกจะเคลื่อนไหวยังไง" ต่างหาก...

เมฟิสโต้ - "โลกจะเคลื่อนไหวยังไง" อย่างนั้นรึครับ?

ชายในชุดดำ - ใช่... เพราะอาชญากรรมทั้งหลายแหล่ก็ยังเกิดขึ้นไม่หยุดหย่อน และตอนนี้ ก็ดูเหมือนจะมีปัจจัยกระตุ้นให้เกิดมากขึ้นแล้ว... ข้าอยากรู้จริงๆ ว่า "คนพวกนั้น" จะทำยังไงต่อไป.....

/ชายในชุดดำเมื่อพูดจบ เขาก็หันไปนั่งตามสบายพลางจ้องมองไปที่หน้าจอที่แสดงอยู่โดยรอบๆไปพลางๆ ขณะที่เมฟิสโต้ก็กำลังนึกถึงเรื่องบางอย่างอยู่เงียบๆ

เมฟิสโต้ - "(ไม่ว่าโลกนี้จะเปลี่ยนไปยังไงก็ตาม..... ตอนนี้คนๆเดียวที่จะใช้ให้คอยเก็บข้อมูลต่างๆได้ ก็มีแต่เด็กคนนั้นเท่านั้น..... หนึ่งในผู้ส่งสาส์นจากเงามืด 'รอยล์ อลิซเทล')"

-------------------------------------------------------------------

ที่ร้านเหล้าแห่งหนึ่ง ในถนนสายที่ 61 ใน Los Angelese ภายในร้านนั้นเป็นสีขาวสะอาดตกแต่งอย่างเรียบง่ายและดูทัยสมัย มีไฟประดับสีครีมที่เพดาน ถึงแม้ว่าร้านจะเปิดไฟหลอดสีขาวจนสว่างทั่วแล้วก็ตามที

(กริ๊ง...)

เสียงสัญญาณประตูอินฟาเร็ดดังขึ้น ก่อนที่ประตูกระจกจะเปิดออก ชายร่างสูงในชุดโค๊ดยาวสีกากีพร้อมหมวกเดินเข้ามาในร้าน ลักษณะการแต่งตัวของเขาดูจะเป็นคนที่มีฐานะอยู่ในระดับชั้นล่าง แขกในร้านต่างหันมามองดูเขาด้วยสายตาที่แปลกๆ บ้างก็จ้องด้วยสายตาที่แลดูเหยียดหยามเพราะการแต่งตัว

??? - ขอเหล้าว็อดก้าอย่างแรงๆหน่อย...

/เสียงทุ้มๆพูดขึ้น ดวงตาสีเขียวเข้มของเขาจ้องไปที่หุ่นAIดูแลร้านที่เข้ามาบริการเขา แต่ทว่ามันกลับไม่ทำตามคำสั่งของเขาเลยแม้แต่นิดเดียว เนื่องจากระบบตรวจสอบค่าเงินตราของลูกค้าไม่พบเงินอยู่ในกระเป๋าของชายหนุ่มแม้แต่นิดเดียว
คนในร้านต่างหันมายิ้มกระหย่องหัวเราะเยาะเขาแทบทั้งร้าน ทันใดนั้นดวงตาสีเขียวเข้มที่คมกริบของชายหนุ่มก็จิกงุ้มลงและกลายเป็นสีแดงฉานในทันที และภายในพริบตาเดียวนั้นเอง เสียงกระสุนนับร้อยๆนัดก็ดังกึกก้องไปทั่วบริเวณ

(ปัง! ปัง! ปัง! ปังๆๆๆๆ!!!!)

เพล้ง! เสียงกระจกในร้านแตกกระจายออก พร้อมกับคราบเลือดของเหล่าลูกค้าผู้โชคร้ายภายในร้าน กลิ่นคาวเลือดและกลิ่นควันของเครื่องจักรAIภายในร้านที่เสียหายทั้งหมดได้คุ้งกระจายออกมาทั่วพื้นบริเวณ ขณะที่ผู้คนในบริเวณรอบๆต่างตื่นตระหนก บ้างก็หนีห่างออกมาจากบริเวณรอบๆถนน
ขณะที่ชายหนุ่มลึกลับเมื่อครู่ในตอนนี้ได้ออกมายืนอยู่บนชั้นดาดฟ้าอาคารของร้าน ก่อนที่จะวิ่งหายไปในเงามืดโดยอาศัยช่วงเวลาชุลมุนหนีไปได้...

-------------------------------------------------------------------

กลับมาที่ด้านของร๊อบส์ ระหว่างกำลังเดินทางไปยัง Los Angeles ได้มีฝนตกหนักลงมาทั่วท้องถนน แต่ชายหนุ่มก็ยังคงสามารถขับเคลื่อนยานพาหณะของเขาไปได้เรื่อยๆตามทางลาดกลางอากาศที่จัดเรียงไว้สำหรับยานพาหณะในแบบคล้ายๆกัน โดยมีระบบฝากระจกใสเลื่อนตัวเข้ามาครอบไว้ทำให้ยานพาหณะของเขาในตอนนี้ไม่ต่างอะไรกับรถยนต์รูปทรงประหลาดคันอื่นๆที่ขับเคลื่อนอยู่ใกล้ๆกัน ซึ่งก็มีฝากระจกครอบอยู่เหมือนกัน ขณะที่ตัวเขาเองก็ยังคงฟังเพลงกับเครื่องเล่นเพลงด้วยหูฟังอยู่เช่นเดิม

แต่แล้วบรรยากาศที่เงียบสงัดก็เปลี่ยนไปเมื่อมีเสียงเตือนว่ามีผู้ติดต่อเข้ามาจากอุปกรณ์ Navigatective ที่ข้อมือร๊อบส์ เขาไม่รอช้ารีบกดรับสัญญาณการติดต่อ ทันใดนั้นหน้าจออินฟาเรดก็ฉายขึ้น ปรากฎว่าเป็นแคมรี่ที่ติดต่อเข้ามาและดูเหมือนว่าเขาจะอยู่นอกสถานที่

ร๊อบส์ - แคมรี่

แคมรี่ - ร๊อบส์ ฉันได้เบาะแสของเป้าหมายในตอนนี้แล้วล่ะ

ร๊อบส์ - เป้าหมาย....?

แคมรี่ - อ่อ คือฉันได้รับมอบหมายจากพันเอกมิคาเอลให้ติดตามจับเบาะแสการเคลื่อนไหวของเป้าหมายที่นายติดตามอยู่น่ะสิ และตอนนี้ฉันก็รู้การเคลื่อนไหวของหมอนั่นแล้วด้วย

ร๊อบส์ - ...อานาชี่ แล็คคอน...

/ร๊อบส์เข้าใจถึงความหมายของ"เป้าหมาย"ที่แคมรี่พูดถึงได้ไม่ยาก สายตาของเขาจดจ่ออยู่เพียงแต่หน้าจออินฟาเรดอย่างเดียวเท่านั้น ฝั่งแคมรี่ที่กำลังจะพูดอะไรบางอย่างต่อไป จู่ๆเขาก็รู้สึกเหมือนมีใครกำลังติดตามมาจากด้านหลัง ชายหนุ่มจึงเหลียวหลังไปมองดู แต่แล้วสิ่งที่พบกลับไม่มีอะไรผิดสังเกต

แคมรี่ - ............(*เงียบ*)

ร๊อบส์ - แคมรี่

/ร๊อบส์ขานชื่อเพื่อนร่วมงานของเขาทันทีที่สังเกตได้ถึงความผิดปกติ ถึงแม้ว่าเขาจะรู้อยู่แก่ใจว่าชายหนุ่มผมสีกรมท่าในหน้าจออินฟาเรดกำลังวิตกกังวลเรื่องอะไรในตอนนี้ ด้านแคมรี่เมื่อได้ยินเสียงร๊อบส์เรียกจึงหันกลับมาที่หน้าจออินฟาเรดอีกครั้ง

แคมรี่ - ขอโทษทีนะ ฉันรู้สึกเหมือนมีคนติดตามอยู่.... แต่ช่างมันก่อนเถอะ ตอนนี้ล่าสุดมีรายงานจากทางสำนักงานตำรวจเข้ามา เป้าหมายน่าจะอยู่ที่บริเวณย่านแอเรีย51ในลอสแองเจลิส เพราะล่าสุดเมื่อครู่นี้ก็มีเหตุการณ์ฆาตกรรมร้านเหล้าในย่านนี้เกิดขึ้นด้วย

/ชายหนุ่มผมสีกรมท่าอธิบายให้เพื่อนร่วมงานของเขาฟัง แต่ถึงอย่างนั้นร๊อบส์ก็ยังไม่เข้าใจถึงความเกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ที่เล่ามาเท่าไหร่นัก

ร๊อบส์ - แล้วมีอะไรที่ยืนยันได้บ้าง ว่าเป็นฝีมือของหมอนี่จริงๆ

แคมรี่ - มีสิ.... เพราะหมอนั่นก่อเหตุในลักษณะแบบนี้มาหลายหนแล้ว โดยเฉพาะคดีฆาตกรรมอุกอาจอย่างต่อเนื่องด้วยกระสุนปืนจำนวนมาก

ร๊อบส์ - "(กระสุนปืนจำนวนมาก.....?)"

/ทันทีที่ได้ยินคำยืนยันจากเพื่อนของเขาแล้ว ชายหนุ่มผมสีเทาก็ถึงกับสะดุดขึ้นมาในความคิดของเขาทันที เพราะไม่เพียงแต่การตามจับ แต่ตอนนี้มันกลับกลายเป็นคดีที่เป็นอันตรายต่อชีวิตของผู้คนส่วนมากไปซะแล้ว เพราะเป้าหมายตอนนี้ช่างฟังดูร้ายกาจยิ่งกว่าที่เขาได้รับรู้ข้อมูลเบื้องต้นจากมิคาเอลมากมายเหลือเกิน

-------------------------------------------------------------------

ที่สถาบันการศึกษาแห่งใหญ่ที่ดูทันสมัยแห่งหนึ่ง ซึ่งตั้งอยู่ใจกลาง New York ด้านหน้าทางเข้าอันกว้างขวางจนดูเหมือนกับศูนย์การค้าขนาดใหญ่ ได้มีป้ายมอนิเตอร์กำลังฉายลำแสงLedเป็นข้อความสีเขียวๆ "N.Y.CENTRAL UNIVERSITY" ซึ่งก็คือชื่อของสถาบันแห่งนี้นั่นเอง

"ว่าไงไรส์ มาแต่เช้าเลยนะ"

เสียงของนักเรียนชายชาวตะวันตกกล่าวทักทายเพื่อนร่วมรุ่นชาวตะวันออกที่เขาเดินเข้าไปหาหลังจากฝ่าสายฝนมาจากด้านนอก ซึ่งเพื่อนร่วมรุ่นชาวตะวันออกที่ว่าก็คือไรส์นั่นเอง

ไรส์ - อรุณสวัสดิ์ "โทนี่"

/ไรส์กล่าวทักทายกลับสั้นๆแบบเรียบง่าย ก่อนที่พวกเขาจะเดินคุยกันไปตามทางเดินที่เป็นวัสดุคอนกรีตเงาสีขาวสะอาดซึ่งสังเคราะห์มาจากพลังงาน Synchrotic Stock ซึ่งเป็นวัสดุที่มีความทนทานกว่าวัสดุแบบเก่าซึ่งเลิกใช้ในวงการอุสาหกรรมไปตั้งแต่เมื่อ 200 กว่าปีก่อนนี้แล้ว และที่แปลกกว่าคือพื้นสีขาวที่ดูสะอาดใหม่เสมอนี้เมื่อเวลาเดินไปตามทาง ก็จะมีเสียงดัง "แก๊ก" ปรากฎขึ้นเป็นระยะๆ ซึ่งเป็นที่คุ้นหูจนดูเป็นเรื่องธรรมดาไปแล้ว สำหรับคนในยุคที่วิทยาการเทคโนโลยีล้ำหน้าไปไกลจนสุดขอบฟ้าเช่นนี้

โทนี่ - จะว่าไปแล้ว วันนี้น่ะเป็นวันเปิดภาคเรียนนี่นา ทำไมนายถึงได้คิดมาเรียนวันนี้ล่ะ ทั้งๆที่วันนี้ไม่มีอะไรให้เรียนด้วยซ้ำ

/เด็กหนุ่มผมบลอนด์ถามขึ้น ขณะที่พวกเขากำลังเดินไปเรื่อยๆระหว่างทางที่มีนักเรียนและนักศึกษาเดินผ่านไปมาอยู่ประปราย

ไรส์ - ก็ไม่มีอะไรหรอก ฉันก็แค่อยากมาตามหน้าที่ของนักเรียนคนนึงเท่านั้นแหละ

/ไรส์ตอบคำถามของเพื่อนเขาด้วยคำพูดที่ฟังดูซื่อๆจากใจ ทำเอาเด็กหนุ่มผมบลอนด์ต้องทึ่งกับความคิดของเขาไปครู่นึงทีเดียว

โทนี่ - นายนี่แปลกคนดีจริงๆแฮะ ถ้าเป็นฉันล่ะก็คงจะไม่มาหรอกนะ เว้นซะแต่ว่าต้องติดมาเรียนดนตรีที่มีสอนแค่วันหยุดนี่น่ะสิ....

/หนุ่มผมบลอนด์พูดจบก็เงียบไป เหมือนกับว่าเขาจะนึกอะไรบางอย่างได้

ไรส์ - หืม?

โทนี่ - ใช่แล้ว!!! วันนี้ฉันต้องเรียนดนตรีนี่นา! แล้วนี่มันก็จะสายมากแล้วด้วย แย่แล้ว!! ฉันต้องรีบไปก่อนนะ แล้วเจอกันเพื่อน!!

/ว่าแล้วโทนี่ก็โบกมือลาเพื่อนของเขาก่อนจะวิ่งกระเจิงหายไปในกลุ่มนักเรียนที่เดินผ่านไปผ่านมา เหลือเพียงไรส์ที่ยืนปลงตกอยู่คนเดียวเงียบๆ ก่อนที่เขาจะเดินไปยังชมรมฟุตบอลที่เขาเป็นสมาชิกอยู่ และที่นั่นเองเขาก็ได้เจอกับนักเรียนชายกลุ่มหนึ่งในชมรมกำลังจับกลุ่มคุยกันอยู่อย่างสนุกสนาน
แต่ดูเหมือนไรส์จะไม่ได้อยากจะฟังเรื่องไร้สาระที่นักเรียนพวกนี้คุยกันมากนัก เขาจึงเดินเลี่ยงไปหาที่อื่นในชมรมที่เงียบสงบกว่านี้พลางถอนหายใจเฮือกใหญ่ไปหนึ่งที

-------------------------------------------------------------------

กลับมาที่ฝั่งร๊อบส์ หลังจากที่ใช้เวลาเดินทางประมาณ 30 นาที ในที่สุดตอนนี้เขาก็มาถึงเมือง Los Angeles ซึ่งแลดูไปรอบๆก็จะเห็นตึกสูงเสียดฟ้ามีอยู่ประปรายไม่แพ้ New York แต่ที่ดูจะแตกต่างก็คือ ถนนที่กว้างขวางและเน้นการสันจรด้วยถนนพื้นธรรมดามากกว่าทางลาดกลางอากาศเหมือนใน New York

แต่ด้วยความจริงที่ว่า เมืองที่กว้างใหญ่แห่งนี้ มีเหตุการก่ออาชญากรรมติดต่อกันในแต่ละวันไม่ต่ำกว่า 10 คดี ทำให้สถานที่แห่งนี้เต็มไปด้วยระบบกล้องวงจรปิด และเสียงรถตำรวจดังติดต่อกันตลอดแทบทุกๆ 10 นาที ราวกับว่าเป็นเรื่องธรรมดาสำหรับชาวเมืองนี้ไปแล้ว

ร๊อบส์ - ที่นี่สินะ....

/ร๊อบส์พูดเปรยขึ้นเบาๆขณะกำลังกระโดดลงจากยานพาหนะทรงกลมBubbling ก่อนที่มันจะหายแว๊บไปในพริบตาเหมือนเคย ชายหนุ่มเดินตรงไปเรื่อยๆตามทางเท้าซึ่งมีผู้คนขวักไขว่ไปมาอย่างวุ่นวาย

ขณะเดียวกัน ห่างออกไปไม่ไกลมากนัก ที่หน้าร้านขายไอศกรีมแบบริมทาง ได้เกิดเหตุวุ่นวายขึ้น

"เฮ้ นายคนตรงนั้นน่ะ เดินต่อคิวดีๆหน่อยสิฟะ"

เสียงของวัยรุ่นชายคนนึงที่ยืนต่อแถวรอซื้อไอศกรีม ตะโกนด่าใส่คนที่มาแซงคิวตัดหน้าไป ซึ่งคนๆนั้นก็คือชายในชุดโค๊ดสีกากีคนเดิมนั่นเอง

ชายในชุดโค๊ดสีกากี - มีอะไรรึ?

/ชายผู้ถูกทักท้วงเหลียวหลังกลับมาจ้องมองผู้ที่ต่อว่าเขาด้วยสายตาที่ดุร้าย เมื่อวัยรุ่นชายที่ต่อว่าคนเมื่อครู่ได้ยินคำพูดจาที่ฟังดูท้าทาย จึงเกิดอารมณ์พลุกพล่านขึ้น และโถมหมัดเข้าใส่เป้าหมายคือชายตรงหน้า

(ฟึบ! หมับ!!)

วัยรุ่นชาย - แก!!

/ชายในชุดโค๊ดสีกากีรับหมัดที่ซัดเข้ามาไว้ได้ด้วยฝ่ามือเพียงฝ่ามือเดียว ชายอีกคนที่ยืนมองดูเหตุการณ์อยู่ไม่ไกลนักสังเกตุเห็นอะไรบางอย่างที่ผิดปกติเกิดขึ้น นั่นคือที่บริเวณฝ่ามืออีกข้างของชายในชุดโค๊ดสีกากีนั้นได้แปรสภาพจากแขนคนธรรมดา ไปเป็นแขนที่มีลักษณะคล้ายกับคองู ทำให้รู้ได้ในทันทีว่าเขาคือน็อป

ชายในชุดโค๊ดสีกากี - ดูท่าทางแกจะยังไม่เคยเห็นความตาย ใช่ไหม?!!

วัยรุ่นชาย - อะ! อย่านะ ไม่!!!!!

(ปั้ง! ปั้ง! ปั้ง! ปั้ง! ปั้ง!!! ปั้งๆๆๆๆๆ!!!!!)

"อ๊ากกกกกกกกกกกกกก!!!!!!"

/เสียงกระสุนนับร้อยๆนัดได้ดังขึ้นติดต่อกันอย่างรวดเร็วราวกับเสียงรัวปืนกล พร้อมๆกับเสียงกรีดร้องอันโหยหวนของกลุ่มคนผู้โชคร้ายในบริเวณ ที่ต่างถูกลูกหลงจากกระสุนสังหารจนร่างกายเป็นรูพรุนอย่างเหี้ยมโหด กลิ่นดินปืนและคาวเลือดคุ้งโขมงไปทั่วบริเวณ

ขณะที่ร๊อบส์ซึ่งได้ยินเสียงเหตุการณ์เมื่อครู่เข้า จึงรีบวิ่งตามแหล่งเสียงที่เขาพอจะจับทางได้ จนมาถึงที่เกิดเหตุในที่สุด ทันทีที่ชายหนุ่มเห็นภาพอันน่าสยดสยองตรงหน้า ก็รู้ทันทีว่าเจ้าของฝีมือนี้คือใคร

ร๊อบส์ - "(เจอตัวแล้วสินะ...!)"

/ขณะเดียวกันชายในชุดโค๊ดสีกากีกำลังจะเดินไปไล่จัดการคนอื่นๆที่อยู่ห่างออกไปในบริเวณ แต่ระหว่างนั้นสายตาของเขาก็พลันเหลือบไปเห็นร๊อบส์ที่ยืนมองมาจากถนนอีกฝั่ง ดวงตาสีฟ้าที่เปิดไว้เพียงข้างเดียวได้จดจ้องมาทางเขา ชายหนุ่มสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่างที่กำลังตามเขามา ทำให้เขาตัดสินใจวิ่งหนีออกไปอย่างรวดเร็ว

ร๊อบส์ - "(จะหนีรึ!)"

/ชายหนุ่มผมสีเทาไม่รีรอ วิ่งกระโจนฝ่ารถราบนท้องถนนตามเป้าหมายของเขาไปอย่างว่องไว ขณะที่พูดคนรอบๆยังคงตกตะลึงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

(ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก ตึกๆ!!)

เสียงฝีเท้าที่ดังติดต่อกันไม่ขาดสายของร๊อบส์ ที่กำลังวิ่งไล่ตามเป้าหมายไปอย่างไม่หยุดพัก ทั้งวิ่งฝ่าการจราจรที่วุ่นวายบนท้องถนน ไปจนวิ่งกระโดดข้ามดาดฟ้าตึก และในที่สุดเขาก็ตามตัวชายในชุดโค๊ดสีกากีคนเมื่อครู่จนเจอ ที่ยอดดาดฟ้าของอาคารแห่งหนึ่ง

ร๊อบส์ - หยุดอยู่ตรงนั้นแหละ.. "อานาชี่ แล็คคอน"

/ชายในชุดสีกากีถึงกับสะดุ้งไปชั่วขณะ ทันทีที่ได้ยินเสียงเรียกชื่อของตนจากคนที่คาดไม่ถึงว่าจะตามเขามาได้ถึงขนาดนี้ ชายหนุ่มจึงถอดชุดโค๊ดยาวและหมวกออกไป เผยให้เห็นใบหน้าที่แท้จริง... ชายหนุ่มผมสั้นสีเขียวอมเหลืองยาวประมาณท้ายทอย รูปร่างสูงพอประมาณ กับดวงตาดูดุร้าย เขาคือ "อานาชี่ แล็คคอน"

อานาชี่ - ฉันคิดไว้แล้วว่ามีใครที่กำลังแอบไล่ตามฉันมา... แกเป็นใครกันแน่ ถึงได้รู้ตัวตนที่แท้จริงของฉัน?

ร๊อบส์ - .....ฉันน่ะหรือ......?

อานาชี่ - ว่ายังไงล่ะ? จะบอกหรือไม่บอกก็แล้วแต่ ที่แน่ๆแกคงจะเป็นสายของทางการที่ส่งมาเพื่อจัดการกับฉัน..

/ชายหนุ่มผมสีเขียวอ่อนพูดพลางหยิบปืนลูกซองที่เสียบอยู่ในกระเป๋ากางเกงออกมา และสะบัดปลายกระบอกออกเล็กน้อย

อานาชี่ - แต่ถึงยังไงฉันคงจะปล่อยให้แกมีชีวิตอยู่ เพื่อจับฉันส่งให้กับทางการไม่ได้หรอก !!

/สิ้นประโยคของอานาชี่ แขนข้างที่ถือปืนของเขาก็แปรสภาพไปเป็นแขนที่มีลักษณะคล้ายกับคองู ก่อนที่เขาจะสั่งให้มันลั่นไกกระสุนกราดยิงใส่ร๊อบส์ในทันที

(ปั้ง! ปั้ง! ปั้ง!!!)

ร๊อบส์ - !!!

/ด้วยไหวพริบที่เหนือกว่าคนทั่วๆไปของร๊อบส์ ทำให้เขาสามารถกลิ้งตัวหลบกระสุนปืนจากอานาชี่ได้อย่างรู้เท่าทัน สร้างความประหลาดใจให้กับอาชญากรผู้โหดเหี้ยมเป็นอย่างมาก

ร๊อบส์ - ถ้าอยากจะรู้นักว่าฉันเป็นใคร... จะบอกให้รู้ก็ได้

/ชายหนุ่มผมสีเทาไม่คิดที่จะปกปิดสถานะของตัวเองต่อศัตรูที่อยู่ตรงหน้าอีกต่อไป เขากดที่ปุ่มสีขาวขุ่นบนอุปกรณ์Navigatectiveที่สวมอยู่บนข้อมือซ้าย

เพียงชั่วพริบตาเดียวร่างกายของเขาก็ถูกแสงสีขาวห่อหุ้ม เพียงไม่กี่เสี้ยววินาทีแสงนั้นก็แตกตัวออกไป ปรากฎชุดสีขาว และแสงสีดำที่วิ่งผ่านเข้ามาเป็นเส้นคาดอยู่ตามชุด พร้อมกับตราสัญลักษณ์NGที่บ่าทั้งสองข้าง และสัญลักษณ์ "B" ที่กลางอก กลายเป็นชุด Missuit ที่ได้มาสวมใส่อยู่บนร่างของชายหนุ่มอย่างเสร็จสมบูรณ์

อานาชี่ - นี่แก... หรือว่า--!?!

ร๊อบส์ - ฉันก็คือ.. คนที่นำมาซึ่งแสงสว่างและความมืด "ร๊อบส์ สเป็นสัน" แห่งหน่วยNG...

CONTINUITE TO NEXT FILE...

Tags: action, fic, fiction, ng, original, sci fi1 Comments