NG File : 008 "7คน"

posted on 07 Jun 2009 23:38 by charmise in FICTION

Previous File : ความเดิมตอนที่แล้ว...
ภารกิจการยับยั้งเหตุการณ์วุ่นวานในSortParandoเดินทางมาถึงจุดสุดท้าย ร๊อบส์ได้เข้าต่อสู้กับ Lambodon AI ยักษ์ที่ซันลอคส่งมาเพื่อทำลายเมืองจนตัวเองต้องสบักสะบอม ขณะที่ แจ๊ค ได้เดินทางมาถึงและคิดจะหยุดแต่ไม่เป็นผล ลูอิซ กับ สเตฟาน ได้อาสาทำลายหุ่นยักษ์ตัวนี้ลงได้สำเร็จ เหตุการณ์จะเป็นอย่างไรต่อไป... ติดตามบทสรุปที่จะนำไปสู่จุดเริ่มต้นที่แท้จริงของเรื่องราวต่างๆได้ ในเนื้อหาของตอนนี้...

สเตฟาน - อะไรนะ? ลูอิซ ทำไมนายถึงคิดแบบนั้น

/เด็กหนุ่มทวนคำถามจากคำพูดเมื่อครู่ของชายหนุ่มผมยาว ด้วยสีหน้าที่สงสัย

ลูอิซ - ฉันรู้สึกจริงๆ.... ไม่รู้สิ... อาจจะเป็นสิ่งที่พระผู้เป็นเจ้าได้บอกให้ฉันรู้

/เมื่อได้ยินข้อคิดเห็นจากชายหนุ่มผมยาวที่ดูเยือกเย็น เด็กหนุ่มผมแดงผู้เป็นเพื่อนสนิทก็อดไม่ได้ที่จะแสดงสีหน้าที่ผิดหวัง ดูเหมือนพวกเขาทั้งหมด รวมทั้งร๊อบส์ และ แจ๊ค จะคว้าน้ำเหลวกันอีกครั้ง ถึงแม้จะหยุดยั้งเหตุการณ์วุ่นวายนี้ลงได้ก็ตาม

แต่ระหว่างที่บรรยากาศกำลังดูเงียบสงัดนั้น ก็มีสัญญาณติดต่อจากทาง เอมิลี่ และ แคมรี่ ที่ศูนย์บัญชาการนั่นเอง

แคมรี่ - ลูอิซ! สเตฟาน! ติดต่อได้ซะทีนะ พวกเราเป็นห่วงแทบแย่เลย

ลูอิซ - มีอะไรเหรอแคมรี่?

แคมรี่ - เมื่อกี้นี้ สัญญาณบนหน้าจอของพวกนายสองคนหายไป รวมทั้งแจ๊คกับร๊อบส์ด้วย แต่ตอนนี้สองคนนั้นสัญญาณแยกกระจัดกระจายกันไปหมด ฉันติดต่อพวกเขาไม่ได้เลย

/ทันทีที่ได้ยินรายงานจากแคมรี่ ทั้งลูอิซกับสเตฟานก็แสดงสีหน้าที่ประหลาดใจขึ้นในทันที และดูเหมือนทางฝั่งแคมรี่ ตอนนี้หน้าจอการติดต่อสัญญาณของร๊อบส์กับแจ๊ค จะกลายเป็นสัญญาณคลื่นรบกวนปรากฎขึ้นมาแทนที่สัญญาณจุดสีดำกับม่วงของพวกเขาไปซะแล้ว

ลูอิซ - "(อะไรนะ..?)"

เอมิลี่ - ลูอิซ กับ สเตฟาน พวกเธอสองคนลองติดต่อพวกเขาดูได้มั้ย? ตอนนี้คนที่อยู่ในพื้นที่บริเวณใกล้ๆกันน่าจะพอมีสัญญาณที่ใช้แทนกันได้อยู่

/ทันทีที่เอมิลี่พูดจบ เธอก็หยิบอะไรบางอย่างขึ้นมาถือให้พวกลูอิซดูผ่านหน้าจอสัญญาณ มันคือดิสก์ชิปขนาดเล็กที่มีสีขาวใส

เอมิลี่ - นี่คือดิสก์ชิปของคุณมิคาเอลที่ฝากเอาไว้ให้พวกเธอ หวังว่ามันคงจะพอช่วยซัพพอร์ทโปรแกรมสื่อสารได้บ้าง ฉันจะส่งโปรแกรมนี้ผ่านสัญญาณไปทางพวกเธอ แต่ว่ามันสามารถใช้ติดต่อได้เพียงแค่คนเดียว

สเตฟาน - ผมจะเป็นคนรับไว้เองครับ

เอมิลี่ - อืม... งั้นตกลงตามนี้นะ ฉันจะป้อนมันไปให้เธอเดี๋ยวนี้ล่ะ รอรับด้วยนะ

/ทันทีที่หญิงสาวพูดจบ เธอก็ทำการป้อนข้อมูลโปรแกรมจากดิสก์ชิป ผ่านเครือข่ายคอมพิวเตอร์สื่อสารของศูนย์บัญชาการ มายังระบบสื่อสารที่Navigatectiveของสเตฟาน

-------------------------------------------------------------------

ในเวลาเดียวกันที่เขตลานก่อสร้างซึ่งยังไม่เสร็จสมบูรณ์ จุดแอเรียB90ของ Sort Parando

หลังจากถูกจรวดยักษ์ลากตัวมาไกลหลายกิโลเมตร ร๊อบส์ ซึ่งอยู่ในสภาพสบักสะบอมได้นอนหมดแรงอยู่ที่พื้นหินขรุขระในบริเวณนั้น ขณะที่เขากำลังพยายามจะลุกขึ้นมา สายตาของเขาก็พลันมองเห็นร่างสีดำร่างหนึ่งยืนอยู่ห่างออกไป... ใช่แล้ว มันเหมือนกับเงาประหลาดที่ผ่านตาเขาไปเมื่อตอนที่สู้กับเจ้าหุ่นยักษ์เมื่อครู่นั่นเอง!

??? - ว่ายังไง ร๊อบส์...

/เสียงที่ฟังดูมืดมนชายหนุ่มลึกลับดังแว่วๆออกมา ซึ่งทันทีที่ร๊อบส์ได้ยินเสียงอันคุ้นเคยนี้ เขาก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ ขณะที่เจ้าของร่างในชุดคลุมสีดำ แลเห็นลวดลายสายฟ้าสีแดงตัดเด่นชัด กำลังเดินตรงเข้ามาช้าๆ

หรือนี่จะเป็นคนที่เขาเคยสนิทสนมอย่างใกล้ชิดกันมาก่อนในอดีต?

-------------------------------------------------------------------

"NG" The Networld Guardian
File : 008
"7คน"

-------------------------------------------------------------------

ร๊อบส์ - "(ใช่..... ใช่จริงๆด้วย.... หมอนั่น!)"

??? - ตกใจขนาดนั้นเลยหรือไง? ฉันกับแกไม่ได้เจอกันมานานเท่าไหร่แล้วนะ...

/เจ้าของเสียงลึกลับค่อยๆเดินก้าวเข้ามาอย่างใจเย็น ก่อนจะเลิกผ้าคลุมส่วนที่คลุมปกปิดใบหน้าขึ้น เผยให้เห็นโฉมหน้าของชายหนุ่มผมยาวสีเทา อายุรุ่นราวคราวเดียวกันกับร๊อบส์
ที่สำคัญใบหน้าของเขาเหมือนกับร๊อบส์ดุจคนๆเดียวกัน จะต่างกันเล็กน้อยก็แค่ดวงตาสีแดงอ่อนและไม่ได้มีผ้าพันแผลใดๆปกปิดไว้ กับผมที่ยาวรุงรังไม่เป็นทรง ดูเหมือนคนจรจัด

ทันทีที่ร๊อบส์เห็นใบหน้าของชายหนุ่มผมยาวคนนี้ ก็มั่นใจในทันทีว่านั่นคือคนที่เขาเคยรู้จักมาก่อนอย่างไม่ต้องสงสัย

ร๊อบส์ - "รอยล์".... เกิดอะไรขึ้นกับแก!?

/ร๊อบส์ถามพร้อมเอ่ยชื่อของชายหนุ่มที่มีใบหน้าคล้ายคลึงกับเขา ด้วยน้ำเสียงที่แสดงถึงความรู้สึกที่คุ้นเคยต่อกันอย่างดี ซึ่งตอนนี้เจ้าของชื่อก็ได้ยืนอยู่ห่างออกไปจากเขาไม่ไกลนัก

รอยล์ - ถามว่าเกิดอะไรขึ้นกับฉันน่ะเหรอ? เหอะ ตลกว่ะ... ประโยคนี้ฉันน่าจะเป็นคนใช้ถามแกมากกว่า... ดวงตาข้างขวาของแกน่ะ เกิดอะไรขึ้นกับมัน?

/ชายหนุ่มผมยิงคำถามกลับด้วยน้ำเสียงห้วนๆแข็งๆ ทันทีที่ได้ยินคำถามนั้น ร๊อบส์ก็ถึงกับหยุดชะงักไปครู่นึง ก่อนจะนึกไปถึงอดีตบางอย่างของตัวเขาในสมัยเด็ก ซึ่งเป็นภาพลางๆที่มีตัวเขากับรอยล์ ขณะยังเด็ก กำลังสะบักสะบอมและร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผล รอยฟกช้ำ และคราบเลือด ขณะที่พวกเขากำลังวิ่งหนีการตามล่าจากคนกลุ่มหนึ่งอย่างเอาเป็นเอาตาย ก่อนที่ภาพในอดีตเหล่านั้นจะหายไปจากภวังค์ของร๊อบส์

รอยล์ - แต่ก็เอาเถอะ ฉันกับแกตั้งแต่ตอนนั้นมา มันก็เป็นแค่อดีตเน่าๆไปแล้ว ถึงแกจะพูดอะไรตอนนี้ก็ไม่มีอะไรที่ฉันอยากจะฟังหรอก

(ฟึบ!!!!)

/ชายหนุ่มผมยาวสะบัดผ้าคลุมช่วงล่างขึ้นอย่างแรง ก่อนจะปรากฎวัตถุโปร่งแสงสีแดงเข้ารวมตัวกันอย่างรวดเร็วและกลายเป็น Red-Zabel ดาบลำแสงสีแดงสองเล่มซึ่งขณะนี้ได้อยู่ในกำมือของเขา ขณะนั้นร๊อบส์ได้สังเกตเห็นแขนซ้ายของรอยล์ที่ดูเหมือนได้รับการติดตั้งระบบเกราะที่แขนเหมือนกับTrickleของเขา
แต่ระหว่างนั้นชายหนุ่มไม่ทันระวังตัวดีนัก รอยล์ได้พุ่งเข้ามาถึงตัวของเขาแล้ว พร้อมกับฟาดฟันดาบลำแสงสีแดงทั้งสองเล่มเข้าใส่ร๊อบส์ แต่โชคดีที่เขายังไหวตัวทันจึงกระโจนหลบได้อย่างทันท่วงที แต่รัศมีความร้อนของดาบก็เฉี่ยวเสื้อของร๊อบส์จนทำให้เกิดรอยฉีกขนาดเล็ก และมีควันจางๆลอยออกมาด้วย

ร๊อบส์ - "(อุ๊บส์! ดาบความรังศีร้อนแบบนี้ เทคโนโลยีล้ำหน้าของพวกอาชญากรงั้นรึไง!?)"

รอยล์ - ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า! ร๊อบส์สู้สิ! ทำไมต้องทำเหมือนว่าแกได้แต่หนี? หรือว่าแกยังคิดว่าฉันอ่อนแอเหมือนเมื่อก่อนอยู่ ใช่มั้ยล่ะ!

/รอยล์พูดแบบไม่เปิดโอกาสให้ฝ่ายตรงข้ามได้ตอบโต้เลยแม้แต่น้อย เขาวิ่งกระโจนเข้าหวังจะฟาดฟันดาบในมือทั้งสองข้างเข้าใส่ร๊อบส์อีกครั้ง แต่ร๊อบส์ได้คาดการณ์เอาไว้ล่วงหน้าแล้ว เขานำดิสค์สีฟ้าใสขนาดเล็กเสียบเข้าไปในช่องของอุปกรณ์Navigatectiveที่ข้อมือซ้ายอย่างรวดเร็ว ทันใดนั้นดาบลำแสงคู่สีขาวชุดเดิมที่เขาใช้ประจำก็ปรากฎขึ้น ก่อนที่ร๊อบส์จะนำมันมาบล็อคดาบของรอยล์ไว้ได้ทัน

แต่ดูเหมือนว่าอิทธิพลรัศมีความร้อนจากคมดาบสีแดงของรอยล์จะค่อยๆกัดกินคมดาบสีขาวของร๊อบส์ไปเรื่อยๆ คมแสงสีขาวค่อยๆกลายสภาพเป็นวัตถุโปร่งแสงทรงลูกบาศก์และสลายไปเรื่อยๆ ร๊อบส์ เมื่อเห็นอย่างนั้นก็รีบผละตัวห่างออกมาในทันทีก่อนที่ดาบของเขาจะต้องสลายไปซะก่อน

รอยล์ - หึ เทคโนโลยีของพวกทางการที่ดูเหมือนว่าจะดี พอได้สัมผัสดูจริงๆแล้ว ก็แค่ของเล่นกระจอกๆเท่านั้นนิหว่า

ร๊อบส์ - "(ว่าไงนะ?)"

รอยล์ - ร๊อบส์... แกน่ะเมื่อก่อนเคยบอกกับฉันไม่ใช่รึไง ว่าแกน่ะเกลียดพวกทหาร แต่ตอนนี้แกก็ดันกลายเป็นทหารซะเอง!

/เมื่อสิ้นคำพูดของรอยล์ ภาพจากในอดีตก็ย้อนเข้ามาในหัวสมองของร๊อบส์อีกครั้ง ภาพของกลุ่มทหารจำนวนมากที่ระดมปืนกลยิงเข้ามาในสถานที่แห่งหนึ่งที่เขากับรอยล์อาศัยอยู่ ซึ่งในนั้นมีเด็กแบบเดียวกับพวกเขาอยู่จำนวนมาก กระสุนมากมายพุ่งกราดเข้าใส่เด็กๆในนั้น มีหลายรายพยายามวิ่งหนีตายแต่ก็ยากที่จะหนีรอดจากกระสุนปืนกลไปได้ ขณะเดียวกันในกองเพลิงนั้น เขา กับ รอยล์ กลับวิ่งเข้ากระโจนไปทางพวกทหารกลุ่มหนึ่งที่ยืนอยู่หน้าทางออกของสถานที่แห่งนั้น ก่อนที่ภาพทุกอย่างจะถูกดับลงอีกครั้ง คราวนี้ด้วยการคุมจิตของร๊อบส์เอง
เหงื่อของชายหนุ่มไหลลงมาอย่างเห็นได้ชัด สีหน้าของร๊อบส์ดูเหนื่อยล้า ดวงตาของเขาดูเหม่อลอยอย่างเห็นได้ชัด

ร๊อบส์ - แฮ่ก... แฮ่ก... แฮ่ก..... "(ไม่... พยายามอย่าคิดถึงเรื่องในตอนนั้นสิ!)"

รอยล์ - ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า! เป็นอะไรไปเล่า คิดว่าการทำสิ่งที่อยากแต่เป็นจริงไม่ได้ กับการทำสิ่งที่ไม่อยากแต่ดันเป็นได้จริง อันไหนเจ็บปวดกว่ากันล่ะ!

ร๊อบส์ - รอยล์ แกเลิกพูดตำหนิฉันได้แล้ว แกเองก็ไม่ต่างอะไรกับฉันนักหรอก

/ร๊อบส์พูดสวนคืนขณะที่สีหน้าท่าทางของเขาค่อยๆดูดีขึ้นจากเมื่อครู่ไปมากแล้ว ก่อนที่ทั้งคู่จะจดจ้องกันด้วยดวงตาที่คล้ายคลึงกัน แต่ต่างกันในด้านของความรู้สึก ดวงตาสีฟ้าของ ร๊อบส์ นั้นสื่อให้เห็นได้ชัดถึงตัวตนที่ขัดแย้ง ขณะที่ดวงตาสีแดงอ่อนของ รอยล์ กลับมีเพียงความรู้สึกที่เหยียดหยามและอคติ ขณะที่ฝ่ามือทั้งสองข้างของทั้งคู่ก็ต่างจับดาบเลเซอร์ของตัวเองไว้แน่น พร้อมที่จะเข้าฟาดฟันใส่กันได้ในทันที

แต่ระหว่างที่ทั้งสองคนกำลังจดจ้องและเตรียมจะเข้าปะทะกันอยู่นั้นเอง แจ็ค ที่เพิ่งมาถึงก็ขับเพอร์เพิลแดชเข้ามาจอดลงที่บริเวณใกล้ๆนั้น ก่อนที่เขาจะลงมาจากยานพาหณะของตน เดินเข้ามาในบริเวณที่ร๊อบส์กับรอยล์เผชิญหน้ากันอยู่นั้นเอง

แจ๊ค - มีเรื่องอะไรกับใครไม่บอกกล่าวกันเลยนะ

ร๊อบส์ - !? "(หมอนั่น มาจนได้..)"

รอยล์ - ทหารรึ? เพื่อนใหม่ของแกรึ? พวกหน่วย NG สินะ

แจ๊ค - โอ้ รู้ดีเหมือนกันนี่ แกคงเป็นอาชญากรที่ซันลอคส่งมาสินะ

รอยล์ - หึ! พูดอะไรตลกๆ! อย่างซันลอคน่ะเหรอะจะส่งฉันมา? มันจะดูถูกกันไปแล้วล่ะมั้ง ฮ่ะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า!

/รอยล์หัวเราะร่าหลังได้ยินคำพูดของแจ๊ค ซึ่งสำหรับเขามันเหมือนเป็นการดูหมิ่นที่น่าขัน

รอยล์ - หึ... จริงๆฉันคือคนที่ถูกส่งมาให้ติดตามดูพฤติกรรมของพวกอาชญากรระดับต่ำๆ กับ พวกทหารแบบพวกแกนั่นแหละ

แจ๊ค - หมายความว่าแกมาจากอีกพวกงั้นสินะ

รอยล์ - ใช่ องค์กรณ์ SAVIOROID (เซเวอรอยด์) ยังไงล่ะ พวกเราคือ "ผู้ส่งสาส์นจากเงามืด"

/ชายหนุ่มผมยาวพูดชื่อองค์กรณ์ของตนขึ้น ด้วยน้ำเสียงที่ดูภาคภูมิใจพร้อมฉีกยิ้มที่มุมปาก ทำให้ร๊อบส์และแจ๊คอดไม่ได้ที่จะแสดงสีหน้าที่ประหลาดใจ กับความกล้าในการเปิดเผยชื่อองค์กรณ์ของตนต่อหน้าเจ้าหน้าที่เช่นพวกเขา นับว่าเป็นความบ้าบิ่นที่สุดในกลุ่มอาชญากรที่พวกเขาเคยเจอมาทั้งหมด

ร๊อบส์ - "(ผู้สงสาส์นจากเงามืด?.... รอยล์...!)"

แจ๊ค - สโลแกนเข้าท่าดีนี่ แต่ถ้าฉันจะต้องขอจับกุมแกไปในตอนนี้เลย คงไม่ว่ากันสินะ?

รอยล์ - ฮึม์?

/เมื่อแจ๊คพูดจบ เขาก็กระโดดเข้าเตะใส่รอยล์อย่างรวดเร็ว แต่ถึงแม้ความเร็วในการเตะของแจ๊คจะเร็วเท่าไหร่ก็ไม่สามารถทำอะไรชายหนุ่มผมยาวได้เลย รอยล์หลบหลีกลูกเตะต่างๆนาๆของแจ๊คได้อย่างรวดเร็ว

และภายในพริบตานั้นเอง เขาก็หายตัวไปและปรากฎตัวอีกครั้งที่ด้านหลังของแจ๊ค ก่อนจะฟาดฟันดาบสีแดงฉานมายังชายหนุ่มผมดำ

(ฟึบ!!)

แต่ด้วยประสาทที่ไวต่อสัมผัสของแจ๊ค ทำให้เขาสามารถก้มหลบได้ทันก่อนที่คอของเขาจะถูกหั่นหลุดออกจากบ่าไปซะก่อน ทันทีที่ชายหนุ่มสามารถหลบคมดาบมฤตยูได้แล้ว เขาก็ไม่รอช้าที่จะโต้ตอบกลับด้วยลูกเตะจากขาซ้ายที่ติดTrickleไว้ แต่ถึงยังไงก็ไม่สามารถทำอะไรชายหนุ่มผมยาวในหยุดคลุมสีดำได้อยู่ดี

รอยล์ใช้แขนข้างซ้ายที่ห่อหุ้มด้วยเกราะแขนสีดำเข้ารับลูกเตะของแจ๊คไว้ ก่อนจะสะบัดขาซ้ายของชายหนุ่มผมดำอย่างแรง ทันใดนั้นร่างของแจ๊คก็หมุดกระเด็นเป็นวงกลม แต่แจ๊คยังสามารถตั้งตัวได้ทัน ขณะที่เขาได้เผลอทำแว่นตาสีม่วงที่สวมใส่ไว้ตลอดหล่นลงพื้น เขาจึงรีบเก็บมันขึ้นมาสวมใส่ในทันที

รอยล์ - แข็งแกร่งสมกับเป็นหน่วยNGที่พวกทางการงี่เง่ามันตั้งขึ้นมาจริงๆเลยนะ

แจ๊ค - หึ้ม....?

(ครืนนน...)

/ขณะเดียวกันระหว่างที่แจ๊คกำลังยืนฟีงรอยล์พูดอยู่นั้น จู่ๆก็มีเสียงของยานพาหณะที่ที่เขาคุ้นหูดังมาแต่ไกล นั่นคือเสียงของ ไวท์โฟลว์กรีน และ ไวท์โฟลด์เร็ด ซึ่งขับมาโดย ลูอิซ กับ สเตฟาน นั่นเอง

สเตฟาน - คุณร๊อบส์ กับ คุณแจ๊ค! เอ๋ แล้วหมอนั่นใครกัน!

/สเตฟานสบถขึ้นพลางมองที่รอยล์ซึ่งยืนอยู่ห่างออกไป ขณะที่รอยล์เองก็ชำเลืองมองมาที่เขากับลูอิซเช่นกัน

รอยล์ - "(หึ... มากันแล้วสินะ 4คนที่ส่งมารับหน้าที่ตามที่ได้ข้อมูลมา... คงจะหมดเวลาสนุกซะแล้วสิ)"

/รอยล์เก็บดาบRed-Zabelที่อยู่ในมือทั้งสองข้างไป ก่อนที่จะดึงผ้าคลุมของตนให้กลับมาปิดมิดชิดอีกครั้ง

แจ๊ค - จะหนีรึ

รอยล์ - เปล่าหรอก ฉันเพียงแค่มาเก็บข้อมูลบางอย่างจากพวกแกเท่านั้น สักวันก็คงจะต้องวนเวียนกลับมาอีก ถ้าหน่วยของพวกแก... ไม่สิ พวกอาชญากรทั้งหลายยังเคลื่อนไหวอยู่ ฉันกับพวกแกต้องได้เจอกันอีกแน่!

/รอยล์พูดประโยคสุดท้าย ก่อนที่จะมีAIรูปร่างคล้ายอีกาฝูงใหญ่ บินเข้ามาหาตัวเขา และรอยล์ก็กระโดดลอยขึ้นไปบนยอดโครงตึกก่อสร้างในบริเวณนั้น แต่ก่อนที่เขาจะไป เขาได้หันมาจ้องมองร๊อบส์ด้วยสายตาที่แฝงนัยบ้างอย่างเอาไว้ ร๊อบส์เองก็เช่นกัน

ร๊อบส์ - ใช่.... ต้องเจอแน่.... "(ฉันกับแก... ต้องได้เจอกันอีกอยู่แล้ว รอยล์)"

สเตฟาน - คนเมื่อกี้นี้.. อาชญากรอย่างงั้นเหรอครับ!

แจ๊ค - จะเรียกอย่างนั้นก็น่าจะใช่

สเตฟาน - หมะ.. หมายความว่ายังไงล่ะครับ คุณแจ๊ค! นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? ช่วยอธิบายทีเถอะครับ!

/ขณะที่สเตฟานที่กำลังสับสนและพยายามเข้าไปถามแจ๊คถึงเรื่องต่างๆที่เกิดขึ้น แต่ทั้งร๊อบส์และแจ๊คก็ไม่ได้ตอบอะไรไปมากกว่านั้น ลูอิซได้เดินเข้ามาแตะไหล่ของหนุ่มน้อย ก่อนที่เขาจะชำเลืองมองขึ้นไปบนท้องฟ้าที่ว่างเปล่า

ลูอิซ - "(พระผู้เป็นเจ้า.... นี่คือจุดเริ่มต้นหรือเปล่า?... ตอบลูกที.....)"

-------------------------------------------------------------------

เวลาต่อมา ที่ตึกศูนย์บัญชาการใหญ่ของสมาพันธ์รัฐNetworld

"จอมพล มิลเลอร์ เอคริฟท์" ชายร่างสูงใหญ่ ที่บริเวณใบหน้ามีบาดแผลรอยฟันเป็นทางขวางยาว สวมชุดทหารเต็มยศสีขาว เสื้อของเขาแปะตราประทับที่แสดงความเป็นผู้มียศสูงที่สุดในNetworld กำลังนั่งดูรายงานต่างๆจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ และ รายงานข่าวต่างๆที่แสดงขึ้นบนโทรทัศน์ขนาดเล็ก ด้วยสีหน้าที่ดูมีความกังวลแฝงอยู่ ถึงแม้จะคลายลงบ้างแล้วก็ตามที

มิลเลอร์ - "(ความวุ่นวายต่างๆที่เคยเกิดขึ้นในอดีต กำลังจะกลับมาปะทุอีกครั้งแล้วงั้นหรือ...... มนุษย์ กับ น็อป จะไม่มีวันอยู่ร่วมกันได้อย่างสงบสุขหรือไงกัน?)"

/จอมพลผู้เข้งขรึมจ้องมองไปยังภาพการรายงานถ่ายทอดสดผ่านจอมอนิเตอร์ ที่แสดงภาพของกลุ่มทหารกำลังกู้ซากปรักหักพัง ที่เป็นผลพวงมาจากการโจมตีของพวก AI Rabbots ในเมือง Sort Parando... ภาพของทหารกำลังแบกหามพลเรือนที่บาดเจ็บส่งรถพยาบาลที่มีรูปร่างดูทันสมัย ท่ามกลางควันหลงที่ยังคงหลงเหลือจากแรงระเบิดและควันไฟต่างๆในบริเวณกลางเมือง

มิลเลอร์ - "(ไม่สิ..... ไม่ใช่การปะทุ นี่มันเหมือนกับสัญญาณการแตกหักอีกครั้งมากกว่า)"

/ขณะที่มิลเลอร์กำลังนั่งครุ่นคิดอยู่คนเดียว จู่ๆก็มีรายงานการติดต่อผ่านหน้าจอจากทาง พลเอกสตราดาฟ เข้ามาที่เขา

มิลเลอร์ - ว่ายังไง พลเอกสตราดาฟ เป็นยังไงบ้าง

สตราดาฟ - อ่อ เรื่องของพวกเขาน่ะเหรอครับ

มิลเลอร์ - ไม่ใช่ ผมหมายถึงเรื่องเหตุการณ์วันนี้ต่างหาก ส่วนเรื่องของการติดตามดูแลหน่วยNGน่ะ ผมมอบหมายให้คุณแล้วนี่ ไม่มีอะไรที่ผมต้องห่วงหรอก

/ทันทีที่จอมพลผู้เข้งขรึมพูดจบ นายพลหนุ่มผมเขียวก็รีบแสดงความรู้สึกผิดพร้อมโค้งตัวขอโทษหนึ่งครั้ง ก่อนจะรายงานถึงสถานการณ์ต่างๆให้กับชายผู้เป็นผู้บัญชาการสูงสุดได้ฟังต่อไป

-------------------------------------------------------------------

ที่ศูนย์บัญชาการNG มิคาเอลยังคงทำงานอยู่ถึงแม้ว่าคนอื่นๆจะกลับกันไปหมดแล้วก็ตาม เขายังคงนั่งตรวจสอบข้อมูลแฟ้มต่างๆ ของคดีอาชญากรรมโดยฝีมืออาชญากรต่างๆทั่วโลก เพื่อตรวจหาข้อมูลที่น่าจะเกี่ยวข้องกับข้อมูลของซันลอค

มิคาเอล - "(เซเวอรอยด์งั้นรึ... คิดไม่ผิดจริงๆ มันเป็นฝีมือของหมอนั่นจริงๆด้วยสินะ..)"

/ชายหนุ่มผมทองวัยกลางคนกำลังนั่งคิดไปพลางๆ ขณะที่ดวงตาสีแดงกำลังจดจ้องไปที่แฟ้มข้อมูลต่างๆ ซึ่งได้มาจากทางการอีกที

-------------------------------------------------------------------

ขณะเดียวกัน แจ๊ค ซึ่งกำลังขับรถเก๋งสีดำเที่ยวเล่นไปตามใจกลางเมืองต่างๆ ก็กำลังนึกทบทวนไปถึงเหตุการณ์ต่างๆที่เขาได้เจอมาในวันนี้

แจ๊ค - (*ร้องเพลง*)

/เสียงเพลงสากลที่เปิดอยู่ในรถของชายหนุ่มผมดำ ดังขึ้นผสมผสานกับเสียงร้องของเขา ซึ่งฟังดูแล้วกลมกลืนกันแทบจะแยกไม่ออก แต่กลับกันดวงตาของแจ๊คกลับดูแฝงความวิตกกังวลเอาไว้ภายใน ขณะที่เขากำลังจ้องมองไปตามถนนที่กำลังขับผ่านไปในเมืองหลวง

-------------------------------------------------------------------

ที่โบสถ์เก่าๆหลังหนึ่ง ซึ่งตั้งห่างออกมาจากตัวเมืองไม่มากนัก ลูอิซ ซึ่งกำลังอยู่ในชุดของผู้ช่วยบาทหลวงสีกรมท่า กำลังดูแลเด็กๆที่พักอาศัยอยู่ในนี้ด้วยดวงตาที่อ่อนโยนและมีความเมตตา ขณะที่ "อารีน" แม่ชีสาววัยกลางคนผมสีทองคนหนึ่ง ก็กำลังดูแลเด็กๆเช่นเดียวกับเขา

แม่ชีอารีน - ดูเธอจะมีเรื่องอะไรกลุ้มใจอยู่หรือเปล่า ลูอิซ?

/แม่ชีสาวเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่เป็นห่วงเป็นใย แต่ลูอิซไม่ได้ตอบอะไรเธอ แต่ถึงอย่างนั้นก็ตาม ดูเหมือนเธอจะรู้สึกได้จากดวงตาของเขาที่ดูแอบแฝงความเศร้าหมองเอาไว้ภายใน

-------------------------------------------------------------------

ขณะเดียวกันที่ค่ายฝึกมวยทหาร สเตฟาน ที่อยู่ในชุดเสื้อกล้ามสีขาวกางเกงขาสั้น ก็กำลังฝึกซ้อมเตะต่อยกระสอบทรายอย่างขมักเขม่น เช่นเดียวกันกับเพื่อนๆในวัยเดียวกันอีกหลายต่อหลายคน ที่เป็นทหารฝึกหัดรุ่นใหม่ ซึ่งกำลังฝึกซ้อมมวยต่างๆอยู่ในค่ายฝึกมวยทหารแห่งนี้

-------------------------------------------------------------------

ทางด้าน เอมิลี่ และ แคมรี่ หลังเสร็จสิ้นภารกิจก็ได้มานั่งคุยกันที่ร้านกาแฟร้านเดิมบนถนนสายที่81 ในบรรยากาศช่วงค่ำๆ ซึ่งในร้านมีลูกค้าค่อนข้างน้อย จึงสะดวกที่พวกเขาจะคุยกันในแบบส่วนตัว

แคมรี่ - คุณเอมิลี่คิดยังไงเหรอครับ?

เอมิลี่ - หืม? เธอพูดถึงอะไรเหรอแคมรี่?

แคมรี่ - ก็... เรื่องอาชญากรคนที่พวกแจ๊คเจอตอนนั้นน่ะสิครับ ผมยังคิดอะไรไม่ออกเลย

/เมื่อสิ้นประโยคของชายหนุ่ม เอมิลี่ก็เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันกลับมาพูดกับเขา

เอมิลี่ - ..นี่ แคมรี่ เธอน่ะ ตึงเกินไปหรือเปล่า?

/เอมิลี่กล่าวตำหนิชายหนุ่มพลางยิ้มบางๆ และ หัวเราะขึ้นเบาๆ ฝ่ายแคมรี่เมื่อรู้สึกตัวอีกทีก็ถึงกับเขินหน้าแดงไปในทันที คงเพราะเขารู้ตัวว่ากำลังพยายามลากเรื่องงานเข้ามาเอี่ยวในเวลานอกงานนั่นเอง

แคมรี่ - อะ เอ่อ... ขอโทษด้วยนะครับ ผมคงตึงมากไปอย่างที่คุณเอมิลี่ว่าจริงๆนั่นล่ะครับ

เอมิลี่ - อืมม์...... ไม่ต้องคิดมากหรอกนะ เธอน่ะยังเด็กอยู่แท้ๆเลย หัดทำตัวให้สดใสร่าเริงหน่อยสิ

/เอมิลี่กล่าวแนะนำชายหนุ่มหน้าอ่อน ก่อนที่เธอจะหยุดเงียบไป แล้วมองออกไปนอกกระจกในร้าน ซึ่งภายนอกเป็นถนนที่มีรถราสัญจรอยู่มาก ซึ่งดูแล้วเธอจะอ่อนเพลียจากการประสานงานให้พวกร๊อบส์เมื่อตอนกลางวันมามากพอสมควร

แคมรี่ - คุณเอมิลี่ เป็นอะไรไปเหรอครับ?

เอมิลี่ - อ่อ ...เปล่าหรอกนะ ว่าแต่เธอน่ะกลับบ้านไปพักผ่อนได้แล้วล่ะมั้ง ป่านนี้ที่บ้านเธอคงจะเป็นห่วงแย่แล้วล่ะ

/หญิงสาวบอกด้วยความเป็นห่วง เมื่อชายหนุ่มได้ยินก็ยิ้มเล็กยิ้มน้อย ก่อนจะพยักหน้าตอบรับความหวังดีจากเธอด้วยมารยาท

แคมรี่ - ครับ ผมน่ะไม่เป็นไรหรอกครับ แต่ร๊อบส์น่ะสิ...

เอมิลี่ - จริงสินะ ตั้งแต่กลับมาจากที่นั่น ดูเขาก็ไม่พูดอะไรเลยสักคำ...... แต่เธอไม่ต้องเป็นห่วงหรอกนะแคมรี่ เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันจะแวะไปเยี่ยมเขาอีกที จะถามไถ่อาการดูบ้างว่าเป็นยังไง นะจ๊ะ

แคมรี่ - อ่ะครับ ขอบคุณมากนะครับ

/ชายหนุ่มตอบรับด้วยความรู้สึกที่ยินดี ก่อนที่ทั้งคู่จะนั่งดื่มกาแฟด้วยกันไปสักพัก และแยกย้ายกันกลับที่พักของตน

-------------------------------------------------------------------

ที่ตึกหอพักของร๊อบส์ ขณะที่ชายหนุ่มกำลังเดินมาถึงหน้าประตูห้องของเขาและกำลังจะใช้การ์ดเป็นบัตรผ่านเปิดประตูห้อง จู่ๆก็มีเด็กหนุ่มคนนึงเดินเข้ามาหยุดยืนที่หน้าประตูห้องตรงข้าม และกำลังจะใช้การ์ดเปิดประตูเช่นเดียวกับเขาพอดี

แต่ระหว่างนั้นเด็กหนุ่มก็หันหลังมาที่ร๊อบส์ ก่อนจะทักทายเขา

"สวัสดีครับ คุณร๊อบส์"

ชายหนุ่มไม่ได้ตอบอะไรกลับ เขาเปิดประตูห้องของตนและเดินเข้าห้องของตัวเองไปอย่างเงียบๆ ก่อนที่ประตูห้องจะปิดลง

(วืด...)

"(?..... แปลกแฮะ สงสัยวันนี้จะปวดหัวกับงานละมั่ง...)"

เด็กหนุ่มคิดในใจ พลางเปิดประตูและเดินห้องพักของตัวเองไป...

ขณะเดียวกันกับที่ในห้องของร๊อบส์ ชายหนุ่มได้ยืนจดจ้องจากหน้าต่างกระจกห้องของตนลงไปที่ตึกต่างๆด้านนอก ดวงตาสีฟ้าที่ดูสงบนิ่งและไร้ซึ่งความรู้สึกกำลังเหม่อมองแสงสีต่างๆในเมืองยามค่ำคืนอย่างไร้จุดหมาย...

CONTINUITE TO NEXT FILE...

Tags: action, fic, fiction, ng, original, sci fi1 Comments