T.O.P~มหาลัยคนเพี้ยน~ : ตอน "บันทึกความทรงจำของน้องชาย... ~HBD พี่สาว จาก น้องชาย"

posted on 23 Apr 2009 13:54 by charmise in Mini-FIC

นานมาแล้ว ตั้งแต่ผมยังจำความได้ มีเด็กผู้หญิงคนนึง ที่ชอบมาเล่นกับผม แล้วอุ้มผมไปวางไว้บนตักของเธอ ตอนนั้นผมไม่รู้อะไรหรอก ว่าเธอทำแบบนั้นไปทำไม แต่ผมรู้ว่าเธอคือ "พี่" แม่ให้ผมเรียกเธอว่าพี่ ทุกๆครั้งที่ผมร้องไห้งอแงหิวนม แม่มักจะขอให้พี่ช่วยป้อนนมให้ผมทุกครั้งเวลาที่แม่ไม่ว่าง ทุกครั้งที่พี่ป้อนนมให้ผม พี่จะหยอกผมเล่นทุกครั้ง เวลาที่ผมเห็นสายตาของพี่ที่จ้องมองมาแบบนั้น มันทำให้ผมรู้สึกถึงอะไรบางอย่าง ที่ทำให้ผมรู้สึกปลอดภัยอย่างบอกไม่ถูกเลย

จนกระทั่งตอนที่ผมเริ่มเดินได้แล้ว ผมเริ่มอยากรู้อยากเห็นอะไรๆมากขึ้น ก็เริ่มซนมากขึ้น ทุกครั้งเวลาที่พี่กำลังทำการบ้านหลังเลิกเรียน ผมก็ชอบที่จะไปยุ่งวุ่นวายอยู่แถวๆพี่นั่นแหละ บางครั้งก็ป่วนจนพี่แทบไม่มีเวลาทำการบ้าน แต่พี่ก็ไม่เคยว่าอะไร กลับเล่นกับผมจนโดนพ่อกับแม่ว่าเพราะทำการบ้านไม่เสร็จ จนกระทั่งช่วงที่ผมเริ่มเข้าเรียนอนุบาล พี่ก็คอยจูงมือผมเดินเข้าเรียนทุกวัน พอถึงเวลาพักเที่ยง พี่ก็จะมารอผมอยู่ที่หน้าห้องเรียนประจำ แล้วพาผมไปนั่งกินข้าวที่โรงอาหารด้วยกัน พอหลังเลิกเรียนพี่ก็พาไปกินไอศกรีม ด้วยเงินค่าขนมของพี่เพียงไม่กี่สิบบาทที่พ่อกับแม่ให้มาโรงเรียน เมื่อกลับมาถึงบ้าน พี่ก็จะคอยสอนการบ้านให้ผมเสมอ ถึงแม้ว่าผมจะเอาแต่เล่นตลอดเวลาจนโดนพี่ดุ แต่พี่ก็ไม่เคยตีผมให้เจ็บเลยสักครั้งเดียว

ทุกครั้งที่เป็นวันหยุด พี่จะชอบชวนผมไปขี่จักรยานเล่นในหมู่บ้าน โดยพี่จะเป็นคนขี่แล้วให้ผมนั่งซ้อนท้ายประจำ บางวันเราก็จะช่วยกันรดน้ำต้นไม้ที่บ้าน ผมรู้สึกมีความสุขมากๆเลย เวลาที่ได้อยู่ใกล้ชิดกับพี่ท่ามกลางสีสันสดใสของดอกไม้ พี่เคยบอกไว้ว่า ดอกไม้แต่ละดอกเป็นสัญลักษณ์ที่สื่อถึงครอบครัว ดอกพุทธรักษาคือสัญลักษณ์ของพ่อ ส่วนดอกมะลิเป็นสัญลักษณ์ของแม่ ผมถามพี่ว่าแล้วดอกไม้ของลูกล่ะ? พี่หัวเราะแล้วตอบผมว่า ไม่มีหรอก แต่พี่คิดว่าดอกไม้ที่เหมาะกับผมคือดอกไม้ที่มีสีอ่อนโยน เหมือนกุหลาบสีชมพู ผมเลยบอกกับพี่ว่า งั้นผมคิดว่าดอกไม้ของพี่ก็คือดอกทานตะวัน.... พี่ถามว่าทำไมล่ะ? ผมตอบไปตามประสาเด็กๆว่าไม่รู้จริงๆ แต่รู้สึกว่ามันเหมาะกับพี่มาก พี่หัวเราะแล้วเอามือมาลูบหัวผมแล้วโอบผมไว้ในอ้อมแขนของพี่ ถึงตอนนี้ผมรู้แล้วล่ะ ว่าทำไมดอกทานตะวันถึงเหมาะกับพี่ เพราะว่ามันเป็นดอกไม้ที่เต็มไปด้วยความอบอุ่นและแสงสว่างของแสงแดดจากพระอาทิตย์ไงล่ะ !

จนเมื่อเวลาผ่านไป ผมได้เข้าเรียนถึงชั้นมัธยม พี่ก็ยังคอยพาผมไปโรงเรียนทุกวันเหมือนเดิม เวลาที่ผมรู้สึกเศร้า รู้สึกโดดเดี่ยว ไม่มีใครเข้าใจ พี่ก็คอยปลอบโยนเป็นกำลังใจให้ผมเสมอ ในเวลาที่ฝนตก ผมเห็นพี่ชอบมองออกไปนอกหน้าต่าง ผมถามพี่ว่าทำไม พี่ตอบแบบง่ายๆว่า มันรู้สึกสบายใจดี ซึ่งผมเองก็รู้สึกแบบนั้นจริงๆ ตั้งแต่นั้นมาผมก็ชอบที่จะนั่งมองสายฝนนอกหน้าต่างเรื่อยมา แต่หลายๆครั้งที่ฟ้าร้องโครมคราม ผมตกใจกลัวจนตัวสั่น พี่ก็จะเข้ามาโอบกอดผมไว้ แล้วบอกกับผมว่า ไม่ต้องกลัว เดี๋ยวฝนก็หยุดตกแล้ว มันเป็นคำพูดที่ฟังดูง่ายๆ แต่ก็ทำให้ผมรู้สึกหายกลัวได้มาก ยิ่งได้อยู่ในอ้อมกอดของพี่ด้วยแล้ว ก็ยิ่งรู้สึกอบอุ่นยิ่งกว่าอะไรอีก...

จนถึงตอนนี้.... พี่ก็ยังคงทำอะไรๆเหมือนเดิม เหมือนตอนที่ผมยังเป็นเด็กๆ ความรู้สึกห่วงใยและความอบอุ่นที่พี่เคยมอบให้ผมในตอนที่ผมยังเด็กๆ ทุกวันนี้ก็ยังคงเป็นเหมือนเดิม นี่แหละ เหตุผลที่ทำให้ผมรู้สึกว่า รักพี่ที่สุดเลย ถึงแม้ว่าเวลาจะเปลี่ยนไปขนาดไหน ผมก็ยังรู้สึกว่าพี่ยังอยู่ข้างๆผมตลอดเวลา ไม่ว่าเวลาที่ผมจะมีปัญหาอุปสรรคมากแค่ไหนก็ตาม พี่ก็จะเป็นกำลังใจให้ผมเสมอ มันเป็นความรู้สึกที่ผมขอบคุณไม่ได้เลย (เพราะมันมากมายเหลือเกิน ฮือๆ..)

สุดท้ายนี้ ถ้าพี่ได้อ่านบันทึกหน้านี้แล้ว ผมแค่อยากจะบอกกับพี่ว่า รักพี่มากๆ รักพี่ที่สุดในโลกเลย และอยากจะอยู่กับพี่แบบนี้ตลอดไป.. สุขสันต์วันเกิดนะ! พี่มิ พี่สาวของผม ^ ^

จาก.... น้องชายของพี่ (ชาร์ม)