::Higher BLAYGUN::

Previous File : ความเดิมตอนที่แล้ว...
หน่วยMilitectorที่นำทีมโดยร้อยตรีไอแซค และ หน่วยPolitectorนำทีมโดยร้อยโทแบล๊ค ได้ร่วมมือกันต่อสู้เป็นกำลังเสริมให้กับแจ๊คขณะที่กำลังดูแลฝ่ายภาคพื้นดิน ขณะเดียวกัน ลูกทีมของหน่วยPolitectorส่วนนึงได้กระจายกำลังออกไปทั้งหมด 10 คนเพื่อกู้ภัยผู้บาดเจ็บในตึกที่เกิดการระเบิดอย่างไม่ทราบสาเหตุ ก็ได้ถูกขัดขวางโดยกลุ่มAI Rabbots Customที่ถูกปรับปรุงขึ้นมาใหม่ ขณะเดียวกันร๊อบส์ได้ตามมาจนพบและทำลายจนแทบไม่เหลือซาก และได้ตามหาซันลอคจนพบในห้องๆหนึ่งบนชั้นสุดท้ายของอาคาร เหตุการจะเป็นอย่างไรต่อไป ติดตามได้ในเนื้อหาของตอนนี้

ร๊อบส์ - ปล่อยเด็กคนนั้นซะ.....

ซันลอค - โอ๊ะ... นี่คุณสั่งผม?

/ไม่ทันไรระหว่างที่ซันลอคพูดจบไม่นานนั้นเอง ร๊อบส์ก็พุ่งเข้าไปผลักร่างของเด็กชายผู้โชคร้ายอยู่ออกไป และกระชากมีดที่ชายหนุ่มถืออยู่มาจี้ที่ท้ายทอยของเขาแทน

ซันลอค - .....!!!?!

/ชายหนุ่มแสดงอาการตกใจเล็กน้อยกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น แต่ก็ไม่นานนัก เพราะเพียงแค่ครู่เดียวเขาก็ยื่นมือขึ้นมาขยับแว่นตาของตัวเองและฉีกยิ้มบางๆที่มุมปากอย่างสบายใจ ก่อนจะพูดอะไรบางอย่างขึ้นมา

ซันลอค - กะจะชิงมีดแล้วมาจี้ผมแทนงั้นหรือไงครับ? คุณเป็นทหารนะ ทำแบบนี้ก็กลายเป็นอาชญากรไปน่ะสิ?.... หึหึหึหึ.......

ร๊อบส์ - ถึงฉันไม่แย่ง นายก็ใช้มีดไม่ได้อยู่แล้ว...!

/เมื่อร๊อบส์พูดจบ ซันลอคก็ฉีกยิ้มเบาๆอีกครั้งก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างน่าขันในลำคอของตัวเอง แล้วหันมามองเขาด้วยหางตาก่อนจะโต้ตอบกลับมา

ซันลอค - ใช่.. คุณก็รู้นี่ คนที่เป็นน็อปน่ะ ใช้อุปกรณ์ที่ทำจากเหล็กไม่ได้หรอกนะครับ?

/เมื่อซันลอคพูดจบก็หันหน้ามาฉีกยิ้มอย่างเยาะเย้ยใส่ร๊อบส์ ทันทีที่ชายหนุ่มได้ยินคำพูดนั้นดังเข้ามาภายในโสดประสาทของเขา ทันใดนั้นร๊อบส์ก็เกิดอาการนิ่งค้างไปในทันที มือของเขาหยุดนิ่งและปล่อยมีดหลุดจากมือและตกลงสู่พื้นอย่างอัตโนมัติ

(ฟุบ!!)

เมื่อสิ้นเสียงของมีดปอกผลไม้ที่ตกลงกระทบกับพื้นพรมเรียบๆในห้อง ทุกอย่างก็เงียบลง ท่ามกลางความงุนงงของเด็กชายที่ยืนอยู่เบื้องหลังของชายหนุ่มในชุดยูนิฟอร์มขาวที่เข้ามาช่วยเหลือเขาเอาไว้ แววตาของเขาพลางมองไปที่ชายหนุ่มสวมแว่นในชุดเสื้อแขนยาวสีเขียวที่ยืนอยู่เบื้องหน้าที่กำลังค่อยๆย่างก้าวเข้ามาอย่างใจเย็น และดูร้ายกาจอย่างบอกไม่ถูก

ร๊อบส์ - แกกำลังจะพูดอะไร?

ซันลอค - ก็ว่า...... จริงๆคุณก็น่าจะรู้ดีแต่แรก ก็แค่ไม่พูดออกมาเท่านั้นแหละครับ

/เพียงคำพูดของซันลอคประโยคนี้หลุดออกมา ก็ทำให้ร๊อบส์ตาขวางขึ้นทันทีพร้อมกับกำหมัดแน่นอีกครั้ง

ร๊อบส์ - แกคือ.....!!!?

ซันลอค - หึหึ... ถูกต้องแล้วล่ะครับ!!!! (คว้าง!!)

/เมื่อพูดจบ แขนซ้ายของซันลอคก็กลายสภาพเป็นวัตถุ โดยมีอตอมทรงสี่เหลี่ยมโปร่งแสงกระจายตัวเข้ารวมกันกลายเป็นเกราะแขนสีชมพูขนาดใหญ่ที่มีนิ้วขนาดใหญ่ทั้ง4นิ้วติดอยู่ ดูเหมือนเป็นการกลายสภาพของแขนซะมากกว่าจะบอกได้ว่ามันคือเกราะธรรมดาๆ

ร๊อบส์ - ....!!!??!?

-------------------------------------------------------------------

"NG" The Networld Guardian
File : 006
"ตลบหลัง"

-------------------------------------------------------------------

ที่อีกฟากของเมือง Sort Parando ได้เกิดเหตุวุ่นวายขึ้นที่โซนBของแถบใกล้ๆอาคารใหญ่ๆที่นั่น... ใช่แล้ว มันคือผลกระทบจากการต่อสู้ของ ลูอิซ กับ สเตฟาน ที่กำลังเข้าปะทะกับสองพี่น้อง เลดิส และ โทรว่า ในร่างNOHPอยู่นั่นเอง

สเตฟาน - อ๊ะ!?

โทรว่า - ไม่ให้แกหนีไปได้หรอก! แกทำให้แขนขวาของฉันหายไป!!

(ซวบ!! โครมมมมมมม!!!!!!)

/ระหว่างที่สเตฟานกระโจนหลบการโจมตีของโทรว่าในร่างกระต่ายยักษ์สีส้มนั้นเอง ตึกข้างๆก็พลอยรับการโจมตีแทนตัวเขาไป เศษกระจกมากมายพุ่งกระเด็นออกมา และพุ่งโฉบเข้ามาที่ร่างของชายหนุ่มผมเขียวที่กำลังต่อสู้อยู่ด้านล่าง

ลูอิซ - หืม์!? (ควับ! *เหลียวย้อนขึ้นไปมองสิ่งที่พุ่งมาจากด้านบน*)

เลดิส - อย่าทำเป็นเมินฉันสิ!!! ไม่อย่างนั้น เธอจะตายซะเอง รู้มั้ย!!! (ขวับ!!!)

ลูอิซ - ฮึบ!!! (ฟึบ!)

/ขณะที่เลดิสในร่างกระต่ายสีม่วงกำลังจะเหวี่ยงขามาโจมตีใส่ลูอิซ เขาก็กระโจนหลบได้อย่างทันที พร้อมทั้งรอดจากการถูกเศษกระจกแสนคมมากมายที่กำลังจะตกลงมาทิ่มตัวเขาอีกด้วย

ขณะเดียวกัน สเตฟานที่กำลังหลบหลีกการโจมตีของโทรว่า ก็เกิดเสียท่าและกำลังจะตกลงไปที่พื้นด้านล่าง แต่โชคยังเข้าข้างหนุ่มน้อยอยู่ เขาสามารถคว้าเหล็กระเบียงขอบตึกไว้ได้ทัน ขณะเดียวกัน โทรว่าก็กำลังจะพุ่งเข้ามาที่เขาอีกครั้ง

โทรว่า - ตายซะเถอะ เจ้าหัวแดง!!!

สเตฟาน - สายไปแล้วเจ้างั่ง! ฉันไปก่อนล่ะนะ!

โทรว่า - เฮ้ย!!? ร.. หรือว่ามันจะ..!!?

/หลังจากพูดไม่ทันขาดคำ หนุ่มน้อยผมแดงก็ปล่อยมือออกจากเหล็กระเบียงที่เขาเกาะอยู่ พร้อมกับค่อยๆโรยตัวตกลงมาจากตึกสูงนั้น ขณะที่กำลังตกลงไปด้านล่างนั้นเอง เขาก็ได้ทำการหยิบมินิดิสค์สีฟ้าใสออกมาพร้อมเสียบมันเข้าไปที่อุปกรณ์Navigatectiveที่ข้อมือซ้าย และกรอกสายตาของเขาไปยังเมนูต่างๆที่ปรากฏขึ้นในม่านตา ทันใดนั้นก็มีอุปกรณ์สีแดงปรากฏขึ้นที่ฝ่ามือของเขา ซึ่งนั่นก็คือ "Hand Clamper" อุปกรณ์ถุงมือสีแดงสำหรับช่วยในการเกาะสิ่งต่างๆได้

สเตฟาน - ฮ่าๆๆๆ ตามมาซี่~!

/หนุ่มน้อยเชิงเยาะเย้ยขณะที่กำลังยิงถุงมือสีแดงพุ่งตรงไปเกาะเกี่ยว และพุ่งสลับตำแหน่งไปมาระหว่างตึกต่างๆอย่างอิสระเหมือนบินได้ สร้างความหงุดหงิดให้กับโทรว่าในร่างของกระต่ายยักษ์เป็นอย่างมาก

โทรว่า - แก!!! หยุดเดี๋ยวนี้นะ!!! (คริก ฉึก!! *ชัก Hand Gun ที่ซ่อนไว้ใต้ข้อศอกออกมา*)

เลดิส - อะ..!? "(จะทำบ้าอะไรน่ะ โทรว่า)" หยุดเดี๋ยวนี้นะ โทรว่า!!!!

ลูอิซ - "(ผู้หญิงคนนี้.. ทำไมถึงต้องห้ามเด็กคนนั้นล่ะ...?)"

/ไม่ทันสิ้นเสียงห้ามของพี่สาวในร่างกระต่ายยักษ์ ความใจร้อนและกริ้วกราดของเด็กหนุ่มโทรว่า ก็ทำให้เขายิงกระสุนบัลล์กันมากมายออกมาจากกระบอกHandGunที่ข้อศอก ซึ่งต่อให้ยิงยังไงสเตฟานก็ยังหลบหลีกกระสุนของเขาได้อยู่ดี ถึงแม้จะเฉียดฉิวไปบ้างก็ตาม

ทางด้านสเตฟานเองก็ไม่ยอมปล่อยให้โทรว่าเข้าโจมตีตัวเองแต่เพียงฝ่ายเดียว เขารีบกระโจนดีดตัวจากขอบตึกที่เกาะอยู่ พุ่งเข้าไปหาร่างสีส้มขนาดใหญ่ที่อยู่ด้านหน้านั้น พร้อมกับยิงถุงมือข้างหนึ่งเข้ามาเกาะยึดไว้ที่ลำตัวของโทรว่า และง้างหมัดอีกข้างพร้อมกับซัดเข้าใส่เต็มๆที่ใบหน้าของเขาในร่างกระต่ายยักษ์ทันที

โทรว่า - อะ.. อึ๊ก!!? "(จ... เจ้าบ้านี่..!!?)"

สเตฟาน - จะบอกให้ว่าพ่อของฉันน่ะ เป็นครูฝึกสอนมวยในค่ายทหารนะเฟ่ย!!

เลดิส - โทรว่า!!! (ฟู้วววว!!!)

/ทันทีที่โทรว่ารับการโจมตีจากหมัดที่หนักหนวงของสเตฟานเข้าไปเต็มๆที่หน้า ก็ถึงกับเสียท่าคืนสู้สภาพร่างกายปกติและพลัดลอยตกลงมาที่พื้นทันที ขณะที่เลดิสเองก็รีบพุ่งตัวเข้ามารับร่างของน้องชายตนเองที่กำลังตกลงมาไว้ได้ทันเวลาพร้อมกับพาบินหนีห่างออกไป ส่วนลูอิซและสเตฟานก็ได้ตามออกไปในเวลาไม่ห่างนัก

-------------------------------------------------------------------

ที่ศูนย์บัญชาการ NG... ขณะนี้ทั้ง เอมิลี่ และ แคมรี่ ต่างก็กำลังวุ่นวายกับการติดต่อประสานงานให้พวกร๊อบส์ ซึ่งขณะนี้กำลังแยกกันทำภารกิจอยู่ที่โซน01ในเมืองSort Parando แต่ดูเหมือนเรื่องที่ทำให้ทั้งคู่ต้องเหนื่อยกว่าเดิม นั่นคือข้อมูลที่ได้รับจากทางมิคาเอล ที่ติดต่อส่งมาให้จากห้องบัญชาการเมื่อ 1 นาทีที่แล้ว

แคมรี่ - ข้อมูลของBUGที่ปรากฏขึ้นเมื่อครู่นี้มันอะไรกันแน่นะ....

/ชายหนุ่มผมสีน้ำเงินที่สวมหมวกยูนิฟอร์มกำลังนั่งพูดเบาๆคนเดียว ขณะที่กำลังสแกนหาข้อมูลการเคลื่อนไหวของร๊อบส์อยู่ในจออินฟาเร็ดมอนิเตอร์

เอมิลี่ - จากการคาดการข้อมูลต่างๆ ของประวัติการก่ออาชญากรของซันลอค ที่คุณมิคาเอลส่งมาให้เมื่อกี้นี้..

/ทันทีที่หญิงสาวผมสีน้ำตาลเข้มพูดขึ้น แคมรี่ก็เบนความสนใจของตัวเอง หันมาฟังสิ่งที่เธอกำลังพูดให้เขาฟังอยู่ในตอนนี้แทน

แคมรี่ - คุณเอมิลี่.. คิดว่ามีอะไรผิดปกติเหรอครับ?

เอมิลี่ - อืมม์... ฉันคิดว่า... การที่อาชญากรระดับกลางอย่างหมอนั่น ที่วันๆเอาแต่ล้วงความลับทางราชการไปวันๆ แล้วก็รอดมาได้ตลอดโดยไม่ถูกจับ จู่ๆ ก็หันมาสร้างอาชญากรรมแบบใช้กำลัง ซึ่งปกติมันไม่น่าจะเป็นไปได้เลยถ้าจู่ๆ อาชญากรที่เอาแต่เจาะหาข้อมูลทางระบบเครือข่ายไปวันๆด้วยตัวเอง คิดอยากจะทำการอุกอาจแบบนี้ก็คิดทำได้เลยในทันที โดยไม่ได้มีการเตรียมการ หรือ มีผู้สมรู้ร่วมคิด

/ทันทีที่ได้ฟังเอมิลี่พูดจนจบประโยค ก็ทำให้เขาฉุกคิดบางอย่างขึ้นมาได้ทันที และหมุนเก้าอี้หันมาที่เธอทันที ซึ่งเป็นกิริยาปกติที่แสดงให้รู้ว่าเขาเริ่มจะพูดในสิ่งที่คิดได้แล้ว ในตอนนี้ และเธอก็พร้อมจะฟัง

แคมรี่ - ถ้ามันเป็นแบบที่คุณเอมิลี่ว่าจริงๆ ก็แสดงว่าซันลอคไม่ได้เป็นคนดำเนินการเองคนเดียวจริงๆในเหตุการณ์นี้ แต่มีผู้ที่ร่วมมือกับแผนนี้ด้วย ซึ่งแน่นอนว่ามีอาชญากร2รายที่ปรากฏตัวที่โซนBของซอร์ทพาแรนโด้ ตกอยู่ในกลุ่มของผู้สมรู้ร่วมคิดด้วย.. แต่จะแปลกไปมั้ยครับ ถ้าผมอยากบอกว่า ผมคิดว่างานนี้มีผู้ร่วมมือมากกว่านั้น

เอมิลี่ - (*ยิ้มเล็กๆ*) ฮะๆๆ.. ไม่แปลกหรอกแคมรี่ เธอน่ะคิดเหมือนๆกันกับฉันแหละนะ เพราะจริงๆแล้วที่ฉันคิดไว้ ก็เป็นแบบเธอนั่นแหละ.. อีกอย่างคือ ฉันคิดว่าเหตุการณ์ครั้งนี้คงจะมีคนที่ควบคุมอยู่เบื้องหลังแน่ๆ

แคมรี่ - ครับ.. ผมก็คิดเหมือนกัน

/ขณะที่แคมรี่และเอมิลี่กำลังสนธนากันอยู่นั้น ก็สังเกตได้ชัดเจนว่าทั้งคู่มีสีหน้าที่ดูจริงจังเป็นอย่างมาก ขณะที่มิคาเอลกำลังนั่งอยู่ในห้องบัญชาการคนเดียว เขาเองก็ไม่ได้มีสีหน้าที่แตกต่างจากพวกเอมิลี่มากนัก แลดูจะหนักกว่าด้วยซ้ำไป เพราะตอนนี้สิ่งที่เขาคิดกลับมีอะไรที่ลึกลับยิ่งกว่านั้น...

มิคาเอล - "(ชักใย... เหตุการณ์นี้มันเหมือนกับ... "จุดเริ่มต้น" ที่ "หมอนั่น" เคยพูดเอาไว้เมื่อก่อนหน้านี้...)"

/หลังจากที่คิดในใจคนเดียวอยู่พักหนึ่ง เขาก็พลันนึกไปถึงเหตุการณ์เมื่อ 7 ปีก่อน ซึ่งตอนนั้นเขายังเป็นทหารหน่วยพิเศษอยู่ ขณะที่ตัวเขาในตอนนั้นซึ่งอายุราวๆเดียวกับพวกร๊อบส์ในตอนนี้กำลังวิ่งอยู่ท่ามกลางดงกระสุนและลำแสงอาวุธนานาชนิด ที่ฝ่ายทหารของทางการและพวกกบฎNOHPที่ต่างหยิบยกมาสู้รบกัน และทหารของฝ่ายเขาก็ต่างล้มตายลงไปเรื่อยๆ ๆ รวมทั้งตัวเขาเอง ที่กำลังจะถูกNOHPในร่างAbilityModeตนหนึ่งเข้าจัดการ ท่ามกลางเปลวเพลิงสงครามที่โหมกระหน่ำดั่งสายฝนและลมพายุในวันนั้น... เมื่อ 7 ปีก่อน...

มิคาเอล - "(ใช่... ไม่ผิดแน่... มันกำลังจะทำให้โลกเข้าสู่ "จุดเริ่มต้น" เหมือนตอนนั้นอีกครั้ง...)"

-------------------------------------------------------------------

ณ ซอยข้างๆตึกห่างออกมาจากถนนในโซนB... เลดิสในร่างกายสภาพปกติ กำลังอุ้มร่างที่ไร้สติของน้องชายเธอมาพักไว้ที่นี่ ถึงแม้จะรู้ว่าจะไม่ใช่ที่ๆปลอดภัยที่สุดของเธอและเขาก็ตาม

โทรว่า - .... (*ลืมตาขึ้น*)...พ.... พี่......?

เลดิส - โทรว่า ทำใจดีๆไว้นะ! เดี๋ยวพี่จะพาเธอออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้แหละ

"พวกเธอน่ะ ยังไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น... มอบตัวซะเถอะ"

เลดิส - ...!!!?

/ทันทีที่เลดิสหันไปที่ด้านหลัง ก็พบกับร้อยโทเวลก้ากับพวกตำรวจลูกทีมPolitector2อีก2-3คน ที่กำลังถือปืนสกัดล้อมมาทางพวกเธออยู่นั้นเอง

เวลก้า - เชื่อฉันเถอะ... ยอมมอบตัวกับทางการซะ ส่วนเด็กคนนั้น.. เราจะรักษาให้เอง.. นะ

/เสียงที่อ่อนโยนและฟังดูเป็นมิตรของร้อยโทเวลก้าพูดขึ้น ซึ่งถึงแม้เธอจะพยายามพูดเกลี้ยกล่อมยังไงก็คงไม่เป็นผล.. เลดิสยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย พร้อมกับค่อยๆลุกขึ้นมาและพูดขึ้นว่า

เลดิส - ยังไงฉันก็ไม่มอบตัวเด็ดขาด พวกทางการน่ะต่อให้ยังไงก็คงมีแต่จะหาเรื่องเค้นข้อมูลจากปากฉันแล้วก็โทรว่าเท่านั้น อีกอย่างคือ.. ฉันน่ะ เคยเรียนแพทย์พยาบาลมาก่อน ไม่จำเป็นต้องพึ่งพามือของพวกที่ชอบแบ่งแยกอย่างมนุษยืแบบพวกเธอหรอกนะ

/ทันทีที่พูดจบ เลดิสก็ควักปืนพกออกมาจากเข็มขัดที่เอว พร้อมกับจ่อไปที่ร้อยโทหญิงซึ่งอยู่เบื้องหน้าห่างจากเธอไม่กี่เมตร ทันทีที่เหล่าลูกทีมหน่วยPolitector2ทุกคนเห็นแบบนั้น ก็รีบถือปืนเข้ามาจ่อเล็งที่เธอทันที แต่ดูเหมือนแววตาและสีหน้ารวมทั้งท่าทางต่างๆที่เลดิสแสดงออกมานั้น ไม่ได้มีความรู้สึกกลัวหรือกังวลต่อสิ่งที่อยู่เบื้องหน้าเลยแม้แต่น้อย

เลดิส - เอาสิ.. อยากยิงก็ยิงได้เลย แต่ถ้าฉันกับน้องของฉันตายไป พวกเธอก็จะไม่ได้ข้อมูลต่างๆของคุณซันลอค รวมทั้งเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในแอเรียนี้ด้วย..!

เวลก้า - นี่เธอ...!? (คึก...)

เลดิส - ฉันคง... ไม่มีอะไรจะต้องพูดกับพวกเธอและคนที่นี่อีกต่อไปแล้วล่ะ ขอให้โชคดีก็แล้วกัน ส่วนเรื่องที่เกิดขึ้นในแอเรียนี้ คิดซะว่ามันเป็นแค่จุดเริ่มต้นเล็กๆ ก็แล้วกันนะ..!

เวลก้า - ด.. เดี๋ยว! เดี๋ยวก่อนสิ!!

(ปั้งๆๆๆๆ!!!!!)

เวลก้า - ว๊าย!!!!?

/หลังจากที่หญิงสาวผมสีแสดพูดจบ เธอก็ลั่นกระสุนปืนรัวใส่ที่พื้นใกล้ๆบริเวณที่เวลก้ากับพวกยืนอยู่นั้นเอง อนุภาพแรงดันของกระสุนก่อให้เกิดกระแสลมที่พัดฝุ่นจากพื้นตลบอบอวนไปทั่ว เป็นช่องทางที่ดีที่ทำให้เธอใช้โอกาสนี้หอบร่างที่ไร้สติของโทรว่าหนีออกไปจากซอกตึกแห่งนี้ ขณะที่พวกเวลก้ากำลังวิ่งตามออกมา ก็กลับพบแต่ฝูง Rabbots สีเทา ที่กำลังกระจายตัวออกมาทำลายตึกอาคารในถนน พร้อมกับซากศพของเหล่าทหารที่บาดเจ็บล้มตายจากการโจมตีของพวกมัน ซึ่งทั้งหมดถูกห้อมล้อมบริเวณรอบๆไว้ด้วยกองเพลิงสีส้ม และเสียงรถหวอที่ดังเป็นระยะๆ

เวลก้า - ให้ตายสิ....... ทำไมเหตุการณ์มันถึงได้แย่ขนาดนี้ได้นะ..!

-------------------------------------------------------------------

ทางด้านร๊อบส์ ที่กำลังปะทะอยู่กับซันลอคซึ่งได้ทำการแปรสภาพแขนซ้ายของตัวเองเป็นระบบเดียวกับร่างกายของNOHP

(ขวับ!! แคร๊ง!!!)

เสียงของแขนจักรกลขนาดใหญ่ฟาดเข้าใส่ร่างของนายทหารหนุ่ม แต่เขาสามารถตั้งตัวได้และยื่นฝ่ามือข้างขวาที่เป็นTrickleออกมารับการโจมตีไว้ได้ทัน โดยพละกำลังของTrickleเองก็ดูจะมีมากพอที่จะปัดป้องและผลักเหล็กหนา5ตันให้กระเด็นออกไปได้สบายๆทีเดียว

ซันลอค - โอ้ ป้องกันได้สบายๆงั้นรึนี่...

ร๊อบส์ - หึ...... นายน่ะ มันดูถูกฉันมากไปหน่อยมั้ง....

/ร๊อบส์พูดขึ้นก่อนที่จะใช้คำสั่งจากสมองสั่งการให้Trickleที่สวมใส่อยู่ที่แขนขวาของเขาทำการ "สปริงค์"... ซึ่งทันทีปล่อยคลื่นลำแสงอินฟาเร็ดออกมาจากช่องสว่างๆสีฟ้าที่ฝ่ามือ แขนซ้ายที่เป็นจักรกลขนาดใหญ่ก็ถูกดีดออกไปพร้อมๆกับเจ้าของมันในเวลาอันรวดเร็ว

(เพรียะ!!!..... ฟุบ...!)

ซันลอค - อุ๊อู๋ว... ดูท่าของเล่นของพวกทหารนี่จะราคาสูงเหมือนกันนะเนี่ย

ร๊อบส์ - ... อะไรนะ?....

ซันลอค - ก็ได้.... ในเมื่อเป็นแบบนี้ เห็นทีได้เวลาของผมที่จะสตาร์ทเกมส์ซะที

ร๊อบส์ - ........? "(เกมส์....?)"

/เมื่อชายหนุ่มผมทองพูดจบ เขาก็ขยับแว่นกลมๆที่ใส่อยู่ให้เข้าที่เล็กน้อย ก่อนที่จะเล็งองศาของแขนกลมาที่ร๊อบส์ และปล่อยนิ้วขนาดใหญ่ทั้ง4นิ้วพุ่งเข้าใส่อย่างรวดเร็ว!!

(เปรี้ยงงง!!!!!!)

ทันทีที่นิ้วเหล็กทั้งสี่พุ่งเข้ากระแทกร่างของร๊อบส์ แรงกดดันมหาศาลก็ต่างกระจายเข้าไปในร่างของชายหนุ่มอย่างเต็มพิกัด พร้อมกับผลักร่างของเขาให้พุ่งกระเด็นไปที่หน้าต่างบานใหญ่ของห้องทันที!!!

(เพล้ง!!!!!!!!)

เสียงกระจกหนาแตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ ก่อนที่ร่างของพันโทหนุ่มผมสีเทาจะพุ่งทะลุออกมาและปลิวตกลงไปยังเบื้องล่างในทันที!

เด็กชาย - อะ ไม่!!!

ซันลอค - หึหึหึ... เสียใจด้วยจริงๆนะครับ คุณร๊อบส์ สเป็นสัน... ผมคงต้องให้คุณไปช่วยตัวเองเอาแล้วล่ะ... แล้วก็นี่... ของฝากของคุณ...

/เมื่อชายผมทองพูดจบ เหล่าRabbotsสีชมพูก็เข้ามาจับตัวของเด็กชายไว้ พร้อมกับปล่อยร่างของเขาให้ตกจากหน้าต่างตามร๊อบส์ลงไปที่ด้านล่าง

"ม่ายยยยยยยย!!!! ช่วยผมด้วยยยยยย!!!!"

เสียงเด็กชายกรีดร้องดังลั่น ขณะที่ร๊อบส์ยังคงรู้สึกตัวอยู่ ก็ได้อาศัยจังหวะที่กำลังลอยตกลงไปนั้น ใช้คำสั่งสมองเรียกBlackSpiritมอเตอร์ไซค์ของเขาที่จอดอยู่บนอาคารให้พุ่งตามออกมาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะรับร่างของเขา และพุ่งเข้าไปช่วยเด็กชายไว้ได้ทันการ พร้อมพุ่งดิ่งลงมาตั้งหลักบนพื้นดินอย่างรวดเร็ว

ร๊อบส์ - ไม่เป็นไรนะ.... นายปลอดภัยแล้ว....

/เขาพูดปลอบใจเด็กชายที่กำลังร้องไห้อยู่ก่อนที่จะตบหลังของเด็กชายเบาๆ... แต่ทันใดนั้นเอง จู่ๆรอบๆตัวของเขาก็ถูกล้อมรอบบริเวณไว้ด้วยRabbotsสีชมพูที่เป็นองครักษ์ของซันลอค ขณะที่เจ้านายของพวกมันกำลังเดินเข้ามาจากไกลๆ

ซันลอค - เก่งมากที่อุตส่าห์รอดมาได้... แต่ต่อจากนี้.... เกมส์ได้เริ่มแล้วล่ะครับ

ร๊อบส์ - ??........ "(อะ! หรือว่า!!!!?!!)"

/ทันทีที่ซันลอคพูดจบ เขาก็ชี้มาที่เด็กชายที่ร๊อบส์ช่วยไว้ ทันใดนั้นก็มีแสงสว่างออกมาจากดวงตาของเด็กชาย ก่อนที่เขาจะเปลี่ยนสภาพกลายเป็นแสงและพุ่งขึ้นไปบนท้องฟ้า ก่อนจะกางตัวออก ปรากฏร่างที่แท้จริงคือ AI ขนาดใหญ่ที่มีขนาดสูงเท่ากับตึก 3 ชั้นทีเดียว!

ซันลอค - ขอให้สนุกนะครับ ผมไปก่อนล่ะ แล้วเจอกันใหม่ครับ GOOD LUCK!

/ทันทีที่พูดจบ ซันลอคก็ดีดนิ้วและหายตัวไปพร้อมๆกับRabbotsลูกสมุน เหลือเพียงร๊อบส์ที่ต้องเผชิญหน้ากับหุ่นAIยักษ์ที่หลอกให้เขาตายใจแต่แรก

-------------------------------------------------------------------

ขณะเดียวกัน ทางด้านศูนย์บัญชาการ NG ... หลังจากที่นั่งคุยวิเคราะห์สถานการณ์กันอยู่นั้น เอมิลี่ กับ แคมรี่ ก็ต้องหันหน้ากลับมาจดจ่อกับหน้าจอมอนิเตอร์อีกครั้ง เมื่อในแผนผังรายงานได้ตรวจพบจุดBUGขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นที่กลางเมือง SortParando ทั้งคู่จึงรีบแจ้งไปยัง ลูอิซ และ สเตฟาน ที่อยู่อีกฟากของSortParandoทันที

เอมิลี่ - พันตรีลูอิซ พันตรีสเตฟาน!

แคมรี่ - ตอนนี้เราตรวจพบจุดBUGขนาดใหญ่ปรากฏที่กลางเมืองซอร์ทพาแรนโด้ ขอให้พวกนายรีบด่วนรุดหน้าไปยังในกลางของซอร์ทพาแรนโด้ด่วนเลย!

สเตฟาน(ทางหน้าจอ) - ได้เลยครับ! พวกเราจะรีบตามไปสมทบแน่นอนครับผม!!

ลูอิซ(ทางหน้าจอ) - ไม่ต้องห่วง ขอเวลาแค่นาทีเดียวเท่านั้น

/ทั้งคู่ตอบกลับมาในทันที ขณะที่ลูอิซใช้ลำแสงอินฟาเร็ดที่ปล่อยออกมาจากอุปกรณ์นาฬิกาข้อมือสี่ทิศTimeringที่สวมอยู่ สะกดร่างพวกRabbotsสีเทาไว้ ขณะที่สเตฟานได้ต่อยลำแสงสีแดงเข้าใส่พวกมันอย่างรวดเร็ว จนเกิดเสียงระเบิดดังสนั่นไปทั่วบริเวณ ขณะที่พวกเจ้าหน้าที่พวกเจ้าหน้าที่หน่วยMilitector2ก็เข้ามาช่วยกันจัดการอีกแรง

เอมิลี่ - ยังไงก็ฝากด้วยนะ พวกเธอทั้งสองคน!

สเตฟาน/ลูอิซ(ทางหน้าจอ) - รับทราบ!!

-------------------------------------------------------------------

กลับมาที่หน้าทางเข้าเมืองSortParando ... แจ๊ค ยังคงต่อสู้กับพวกRabbotsสีขาวและพวกคัสต้อมติดอาวุธที่เหลืออยู่อีกนิดหน่อย ขณะเดียวกันทางร้อยตรีไอแซค และร้อยโทแบล๊คเอง ก็กำลังช่วยกันเป็นฝ่ายสนับสนุนเคลียร์พื้นที่ให้

แจ๊ค - เอาล่ะ ขอปิดฉากเลยก็แล้วกัน!!

/ชายหนุ่มผมดำพูดขึ้นในขณะที่ซัดพวกฝูงตัวเกะกะกระจอนกระจายห่างออกไปได้แล้ว ก่อนที่เขาจะทำการเสียบดิสค์สีม่วงใสลงไปในTrickleที่สวมใส่บนขาซ้าย ทันใดนั้นหน้าจอผลประมวลก็ปรากฏขึ้นที่ม่านตาของเขา

"เชื่อมต่อข้อมูล... สำเร็จ! SMUTTY SPLASH ทำงาน!!"

เสียงระบบคอมพิวเตอร์ดังขึ้นที่Trickleขาซ้ายของเขา ก่อนที่มันจะปรากฏแสงสีทองลอดผ่านออกมาจากช่องประกอบ และกระจายส่องสว่างออกมา... ระหว่างนั้นพวกRabbotsที่เหลืออยู่ ต่างก็จับจ้องเป้าหมายมาที่แจ๊คเพียงผู้เดียว และพร้อมใจกันกระโจนเข้ามาหาเขาอย่างรวดเร็ว

แจ๊ค - ฉันจะเอาให้ไม่เหลือเลยก็ละกัน

/ชายหนุ่มในแว่นกันแดดสีม่วงพูดขึ้นประโยคสุดท้าย ก่อนที่พวกRabbotsจะพุ่งเข้ามา! ทันใดนั้นเขาก็ทำการกวัดแกว่งท่อนขาข้างขวาอย่างรวดเร็ว ก่อเกิดลำแสงสีทองกระจัดกระจายไปรอบๆบริเวณ และพุ่งเข้าตัดผ่าร่างของพวกมันอย่างรวดเร็วและรุนแรง!! ร่างของพวกมันต่างขาดวิ่นและกระจัดกระจายเป็นเศษเหล็กลอยอยู่กลางอากาศ ก่อนที่จะระเบิดสลายหายไปในอากาศทันที!!!

แจ๊ค - (กรึก... ปั้ปๆ! *ปัดฝุ่นที่ฝ่ามือออก*) หมดๆไปซะที ไอ่พวกกระต่ายสังเคราะห์

/แจ๊คพูดขึ้นก่อนที่เขาจะทำการปิดระบบTrickleที่ขาซ้ายของเขา ทันใดนั้น ร้อยตรีไอแซค และ ร้อยโทแบล๊ค รวมทั้งลูกทีมทุกๆคน ก็หันมายิ้มด้วยสีหน้าที่หายเหนื่อย ก่อนที่พวกเขาจะวางอาวุธและอุปกรณ์สู้ลง

ไอแซค - จบซะทีนะ....

แบล๊ค - จริงๆพวกเราต้องขอบใจเธอด้วยแหละนะ

แจ๊ค - อะไรกัน... เล็กน้อยน่ะครับ !

/แจ๊คพูดขึ้นก่อนจะปัดทรงผมตัวเองให้เรียบร้อย ขณะที่ทุกๆคนต่างก็หัวเราะกันสนุกสนาน

แจ๊ค - ว่าแต่หมอนั่นตอนนี้.......

/แต่ขณะเดียวกัน ... ทางด้านร๊อบส์ ก็ยังคงต้องเผชิญหน้ากับศัตรูที่เป็นหุ่นAIขนาดยักษ์ใหญ่ที่เป็นเกมส์ด่านแรกรอเขาอยู่นั่นเอง จะเกิดอะไรขึ้นต่อไป!?

CONTINUITE TO NEXT FILE...