NG File : 002 "ความแตกต่าง"

posted on 31 Jan 2009 14:12 by charmise in FICTION

Previous File : ความเดิมตอนที่แล้ว...
"พันโท ร๊อบส์ สเป็นสัน" ได้รับมอบหมายให้ออกไปปฏิบัติภารกิจพร้อมกับ "พันโท แคมรี่ เนวีบลู" เพื่อหยุดกลุ่ม AI "Rabbots" ที่เมืองNorthLanda ถูกควบคุมอยู่จากใครคนหนึ่ง แต่ร๊อบส์ ก็ได้ปฏิเสฐการทำภารกิจเป็นทีม และออกไปจัดการกับฝูงRabbotsเองโดยไม่คิดชีวิต ระหว่างที่เขากำลังจะเสียท่านั้นเอง แคมรี่ก็ได้เข้ามาช่วยเหลือเขา และทั้งสองก็ค้นพบตัวการของเรื่องที่เกิดขึ้นครั้งนี้แล้ว เขาก็คือ "ซันลอค" อาชญากรคอมพิวเตอร์หนุ่มที่คอยควบคุมฝูงRabbotsด้วยระบบBUG แต่ไม่ทันไรซันลอคผู้ฉลาดแกมโกง ก็ได้บอกถึงวิธิการหยุดพวกRabbotได้ นั่นก็คือการ "ทำลาย" และเขาก็หายตัวไปต่อหน้าต่อตาพวกร๊อบส์ ขณะเดียวกัน พวกRabbotsก็ยังคงถูกควบคุมอยู่ ร๊อบส์และแคมรี่จะจัดการกับพวกมันได้หรือไม่?

ณ เมือง North Landa... หลังจากที่ทุกคนต่างช่วยกันจัดการกับRabbotsจนสิ้นซากไปหมดทุกตัวแล้ว

ร๊อบส์ - เหอะ...... กำลังจะลงมือได้แล้วแท้ๆ พวกนายก็มายุ่งกับงานของฉันซะได้.....

(ตึก ตึก ตึก ตึก................)

/ร๊อบส์พูดด้วยวาจาที่ดูเบื่อหน่ายและถอนหายใจเบาๆพลางมองหน้า แคมรี่ และลูอิซกับสเตฟานที่เข้ามาช่วยเขา พร้อมกับหันหลังและเดินจากไปทันที

สเตฟาน - คุณร๊อบส์ล่ะก็ เป็นแบบนี้ทุกที่น่ะสิน่า!!

แคมรี่ - อ่านะ... ยังไงก็ดี ต้องขอบคุณพันเอกมิคาเอลมากเลยนะเนี่ย

ลูอิซ - ใช่... เพราะพวกเราก็ได้รับมอบหมายมาจากพันเอกเหมือนกัน...

แคมรี่ - หืม? พวกนายก็ด้วยเหรอเนี่ย? ไม่น่าล่ะ.. จริงสิ ปกติแล้วหน่วยNGทุกคนจะออกมาทำภารกิจโดยพละการไม่ได้สินะ

-------------------------------------------------------------------

"NG" The Networld Guardian
File : 002
"ความแตกต่าง"

-------------------------------------------------------------------

เช้าวันต่อมา ที่ห้องพักของร๊อบส์... ขณะที่เขากำลังนั่งฟังเพลงอยู่คนเดียว จู่ๆก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น

(ก๊อกๆๆ...)

ร๊อบส์ - ครับ...... เปิดเข้ามาเลย "(จะเข้าก็เข้ามาซี่... ทำไมต้องเคาะประตูด้วยนะ กำลังฟังเพลงอยู่แท้ๆ..... เฮ้อ....)"

เอมิลี่ - ขอโทษที่เข้ามารบกวนเวลาส่วนตัวนะ ฉันแวะมาเยี่ยมน่ะ เป็นยังไงบ้าง อยู่ที่นี่สบายดีมั้ย?

/"เอมิลี่ ซาเบลล์" นายทหารสาวผมสีดำยาวตรงผมด้านหน้าซอยสไลด์เล็กน้อย อายุประมาณ 24 ปี ซึ่งเป็นรุ่นพี่ของร๊อบส์และพรรคพวกอีก4คนที่เข้ามาใหม่ เดินเข้ามาในชุดเสื้อเชิร์ตสีขาวปกติและถามด้วยรอยยิ้มบางๆที่เป็นห่วง

ร๊อบส์ - .. อ่อ ก็สบายดีครับ

เอมิลี่ - อืม ถ้ามีอะไรขาดเหลือก็บอกได้นะ ฉันน่ะมีหน้าที่ดูแลคนในหน่วยที่มาใหม่อยู่แล้ว

ร๊อบส์ - ครับ แต่คงไม่มีอะไรที่จำเป็นสำหรับผมเท่าไหร่หรอกครับ.. แค่นี้ผมก็อยู่ได้แล้ว

/ว่าแล้วเอมิลี่ก็เหลือบไปมองรอบๆห้อง ที่แทบจะไม่มีอะไรเลย นอกจากตู้เย็นโล่งๆที่มีน้ำเปล่าอยู่4ขวด ที่นอน ห้องน้ำ เครื่องปรับอากาศ ถังขยะย่อมๆ1ถัง นาฬิกาปลุกตั้งโต๊ะ1เรือน และเครื่องMP3ที่ร๊อบส์ถืออยู่ในมือ นอกนั้นว่างเปล่า...

เอมิลี่ - "(...อ่า............)"

/เธออึ้งไปครู่นึงกับคำพูดที่สุดจะเย็นชาของร๊อบส์ ขณะที่เขากำลังนั่งฟังเพลงและชมวิวโลกภายนอกเดิมๆผ่านหน้าต่างกระจกบานใหญ่ในห้องอย่างไม่สนใจอะไรนัก

เอมิลี่ - ถ้างั้น ฉันไม่รบกวนแล้วล่ะ... อ้อ พรุ่งนี้อย่าลืมล่ะ พันเอกมีเรื่องสำคัญจะประชุมที่ศูนย์บัญชาการ ฉะนั้นถ้าเป็นไปได้ ไปให้ทันเวลา10โมงตรงนะ

ร๊อบส์ - "(เรื่องสำคัญ.....?)"

เอมิลี่ - อ้อ... คราวหลังน่ะ อยู่ในห้องคนเดียวก็ล๊อคประตูไว้ดีๆด้วย เดี๋ยวใครแอบเปิดเข้ามาก็ไม่รู้เรื่องหรอก... แล้วเจอกันนะ

/เมื่อฝากธุระจบแล้ว เอมิลี่ก็เดินออกจากห้องไปพร้อมกับล๊อคประตูให้เขา ขณะที่ร๊อบส์ปิดหูปิดตาฟังเพลงต่อไป..

-------------------------------------------------------------------

ที่ถนนสายที่81ซึ่งเป็นที่มีร้านกาแฟมากที่สุด

/แคมรี่ กำลังเดินไปตามถนนที่มีคนเดินไม่มากนัก พลางหาร้านกาแฟดื่มไปด้วย แต่ก็ตัดสินใจเลือกไม่ถูก เนื่องจากเขามัวแต่เดินชมวิวรอบๆจนลืมร้านโปรดไปซะสนิท

(ตึก ตึก ตึก ตึก.... ชึบ...!)

แคมรี่ - อื๋ม?

/ขณะที่เขากำลังเดินเล่นอยู่นั้น จู่ๆก็มีใครเดินเข้ามาแตะบ่าเขาจากด้านหลัง ด้วยความรู้สึกเคยชินกับการทักทายนี้ เขาจึงรู้ดีว่าเป็นใคร

เอมิลี่ - ว่าไงแคมรี่

แคมรี่ - คุณเอมิลี่นี่เอง แหม่... ตกใจหมดเลยนะครับ

เอมิลี่ - ตกใจ?... คนใจเย็นอย่างเธอเคยตกใจเป็นด้วยเหรอ?

แคมรี่ - ฮ่ะๆๆ...

/เมื่อทักทายกันอย่างคุ้นเคย ทั้งสองคนก็เดินคุยกันไปเรื่อยๆตามทาง และได้เข้าไปนั่งคุยกันต่อในร้านกาแฟเล็กๆร้านหนึ่งแถวๆนั้นเอง

เอมิลี่ - ว่าแต่ เมื่อวานนี้น่ะ เป็นยังไงบ้างล่ะ?

แคมรี่ - อ่อ เมื่อวานนี้น่ะเหรอครับ.. ก็ไม่มีอะไรมากหรอกครับ แต่ว่า......

/แคมรี่พูดได้สักพักเขาก็นิ่งไปครู่นึง ก่อนจะก็ค่อยๆกวาดตาไปมองรอบๆร้านให้แน่ใจว่าไม่มีคนนั่งใกล้ๆแถวที่เขากับเอมิลี่นั่งคุยกันอยู่

แคมรี่ - ดูท่างานนี้จะเป็นเรื่องยาวแน่ๆล่ะครับ

เอมิลี่ - เรื่องยาว?.... อืม... ฉันก็พอจะได้ยินมาเหมือนกัน ว่ามีคนอยู่เบื่องหลังของเรื่องนี้ด้วยน่ะ

แคมรี่ - ครับ.......... "(ใช่..... เพราะเราเองก็รู้จักคนๆนั้นด้วย... แถมยังเห็นหน้ากันมาจะๆแล้วเมื่อวานซะด้วยน่ะสิ..)"

เอมิลี่ - ว่าแต่ร๊อบส์น่ะ ท่าทางเขาจะสบายดีนะ..?

แคมรี่ - สบายดี? งั้นเหรอครับ ปกติผมเห็นเขาไม่เคยทำตัวดูมีทุกข์ร้อนอะไรสักอย่างเลยล่ะนะ

เอมิลี่ - ก็นะ.. เธอเองก็เป็นเพื่อนกับเขาไม่ใช่หรือไง? น่าจะพอรู้จักนิสัยเขาดีนี่... ใช่มั้ย?

แคมรี่ - อืมครับ ก็จริงอยู่นะ..... ว่าแต่ที่พูดแบบนี้ อย่าบอกนะครับว่าคุณเอมิลี่น่ะ?

เอมิลี่ - อ่อ ฉันก็เพิ่งแวะไปถามทุกข์สุขเขามาน่ะสิ แต่ดูท่าทางเขาจะสบายดีไม่มีอะไร

แคมรี่ - งั้นเหรอครับ?

เอมิลี่ - อืม... ฉันก็ไม่แน่ใจหรอกนะ... แต่ท่าทางเขาจะเป็นคนที่ดูออกยากนะ ไม่ค่อยแสดงออกเท่าไหร่ด้วยน่ะสิ

แคมรี่ - อืมครับ ผมรู้จักเขามานานแล้ว ก็เห็นว่าจะเป็นอย่างที่คุณเอมิลี่บอกแหละนะครับ ฮะๆๆ.... "(ก็แหงล่ะนะ... คนอย่างหมอนั่น ถึงจะบอกว่าไม่แสดงออกก็เถอะ แต่พอเปลี่ยนทีล่ะก็ หน้ามือเป็นหลังมือได้เหมือนกัน เราเองยังเดาใจไม่ค่อยออกเลย)"

-------------------------------------------------------------------

วันต่อมา... ที่ศูนย์บัญชาการของหน่วย NG

มิคาเอล - เอาล่ะ... ต่อไปนี้ฉันจะเรียกชื่อพวกนายทั้งหมดที่มาใหม่ในหน่วยนี้ ถ้าใครมา ขอให้ขานรับด้วย

/พันเอกมิคาเอล หัวหน้าหน่วย NG ได้พูดขึ้นขณะที่ยืนหันหลังให้กับเหล่าทหารที่มาใหม่ในหน่วย และทหารยศพันโทหญิงในหน่วยอีกหนึ่งคน ซึ่งยืนเรียงแถวเป็นหน้ากระดานกันทั้งหมด 5 คน...

มิคาเอล - พันตรีสเตฟาน แจ๊สซี่!!

สเตฟาน - ACCEPT!!

มิคาเคล - พันตรีลูอิซ ทีเมซ!!

ลูอิซ - ACCEPT!!

มิคาเอล - พันโทแคมรี่ เนวีบลู!!

แคมรี่ - ACCEPT!!

*ประโยคตอบรับของหน่วย NG และลูกทีมของหน่วยต่างๆนั้นคือ "ACCEPT" (แอคเซปท์)

มิคาเอล - พันโทร๊อบส์ สเป็นสัน!!

/ขณะที่มิคาเอลตะโกนเรียกชื่อของร๊อบส์ ทุกคนก็หันมามองหน้าร๊อบส์ที่ยืนหน้านิ่งอยู่ที่มุมเกือบริมซ้ายสุด

มิคาเอล - พันโทร๊อบส์ สเป็นสัน!!!!

/มิคาเอลตะโกนดังๆขึ้นอีกครั้ง แต่ยังไม่มีเสียงตอบรับแม้แต่นิดเดียว

มิคาเอล - ร๊อบส์ สเป็นสัน!!!!

ร๊อบส์ - ...... ACCEPT.........

/และแล้วเสียงของร๊อบส์ก็หลุดออกมาจากปากเขาจนได้ หลังจากที่มิคาเอลเรียกแต่ชื่อของเขาเท่านั้น แต่ดูเขาจะไม่ได้ตอบรับด้วยความเต็มใจนัก

มิคาเอล - พันโทเอมิลี่ ซาเบลล์!!

เอมิลี่ - ACCEPT!!

/เอมิลี่ซึ่งยืนอยู่ข้างๆร๊อบส์ ตอบรับด้วยเสียงที่หนักแน่น

มิคาเอล - สุดท้าย...... พันโทแจ๊ค สเปลลอยด์!!

/หลังสิ้นเสียงเรียกของมิคาเอล ประตูกระจกแบบเลื่อนอัตโนมัติของฐานทัพก็เปิดออก และมีเสียงฝีเท้าหนึ่งเก้าเข้ามา

(ตึก ตึก ตึก ตึก.... ตึก...!)

"ACCEPT!"

/เมื่อสิ้นเสียงพูด ทุกคนยกเว้นร๊อบส์ก็หันไปมองที่ที่ต้นเสียง ปรากฏร่างของชายหยุ่มผมสีดำสนิทใส่แว่นกันแดดสีม่วงเข้มไว้ผมทรงหยักโทรกซอยสไลด์ อายุประมาณ 23 ปี ดูท่าทางเหมือนหนุ่มเจ้าสำอาง เดินเข้ามาหยุดยืน และยิ้มที่มุมปากเบาๆ..

แจ๊ค - ผมคงมาทันเวลาสินะ...

/เขาถามขึ้น พลางถอดแว่นกันแดดสีม่วงเข้มออกและเก็บมันเข้าไปใต้เสื้อสีขาว

มิคาเอล - ..... ก็นิดๆ.....

ร๊อบส์ - เอาล่ะ... ในเมื่อหมดหน้าที่แล้ว งั้นผมขอตัวก่อนล่ะนะครับ...

/ร๊อบส์พูดขึ้นและกำลังจะเดินออกไป แต่ขณะนั้นเอง ก็มีอะไรบางอย่างพุ่งเข้ามาตัดหน้าเขา!

(ฟึบ~!!! แกร๊ง~!!)

/คือบุหรี่ของมิคาเอลนั่นเอง มันพุ่งเฉี่ยวปลายจมูกของเขาไปเพียงนิดเดียว และไปปักอยู่ที่กำแพงอีกด้าน

มิคาเอล - นายยังไปไม่ได้ทั้งนั้น เพราะฉันมีภารกิจบางอย่างที่ต้องมอบให้พวกนายไปทำ

/มิคาเอลพูดขึ้นและเดินเข้ามาทางร๊อบส์ ร๊อบส์หันมาทางเขา และใช้พลังจากTrickleที่มือขวา ดูดบุหรี่เหล็กของมิคาเอลจากกำแพง พุ่งกลับเข้ามาหามิคาเอลอย่างแรง (คว้าง~!!)

แคมรี่ - ร๊อบส์!! หยุดนะ!!!

/แคมรี่ตะโกนขึ้น แต่มันสายไปแล้ว แท่งเหล็กเล็กๆพุ่งเข้ามาที่มิคาเอล แต่แล้ว จู่ๆมันก็แตกสลายหายไป ทันทีที่มิคาเอลหลับตา และยกหมัดซ้ายขึ้นมากำไว้

ร๊อบส์ - ...... (กึก....).......!!!!!!!!!!!! (ฉึกๆ!!)

/ชายหนุ่มผมสีเทาแม้จะเห็นดังนั้นก็ไม่รู้สึกสะทกสะท้าน เขาหยิบชิปส์สีฟ้าใสขึ้นมาอย่างใจเย็น และนำมันใส่ลงไปในอุปกรณ์ข้อมือสำหรับอ่านคำสั่ง Navigatective และกวาดตาเลือกที่สัญลักษณ์หมัดสีฟ้า เขาคิดจะใช้คำสั่งท่าไม้ตายBlueCrushกับมิคาเอล!

เอมิลี่/แคมรี่ - ร๊อบส์!

ลูอิซ/สเตฟาน - อย่านะร๊อบส์... / คุณร๊อบส์!!!!!

"BLUE CRUSH!!!"

(เปรี้ยง!!!!!!!! ซวบ!!!)

/ดูเหมือนเสียงทุกคนจะหยุดอารมณ์ชั่ววูบของชายหนุ่มหน้านิ่งคนนี้ไม่ได้เสียแล้ว ลำแสงสีฟ้าเปล่งออกมาจากรอยต่อของTrickleที่แขนของเขาทันทีที่เสียงคำสั่งดังขึ้นจากเครื่อง และหมัดขวาของเขาก็มีลูกพลังสีฟ้าเปล่งออกมา ร๊อบส์ไม่รอช้ากระโจนเข้าไปซัดหมัดใส่ชายหนุ่มร่างสูงผมยาวสีทองที่ยืนอยู่เบื้องหน้าเขา... มิคาเอล

มิคาเอล - "(ถึงจะดูเป็นคนพูดน้อย แต่นิสัยชอบเอาชนะแบบนี้ ก็ไม่ต่างอะไรกับ........)"

(ขวับ!!!! หมับ!!)

/มิคาเอลรับหมัดของร๊อบส์ไว้ได้อย่างรวดเร็วด้วยฝ่ามือซ้ายข้างเดียวเท่านั้น โดยไม่มีอาการสะทกสะท้านหรือสั่นกระเทือนแม้แต่น้อย ก่อนที่สภาวะรอบๆตัวของร๊อบส์จะค่อยๆช้าลงๆ และหยุดอยู่กับที่ในที่สุด... รวมทั้งตัวเขาเองด้วย...

ร๊อบส์ - พันเอกมิคาเอล เป้าหมายของคุณคืออะไรกันแน่?

มิคาเอล - ..... เป้าหมายของฉัน........... คือการล้างแค้นคนๆนั้น.........

ร๊อบส์ - คนๆนั้น....?

มิคาเอล - คนๆนั้น..... นายเองก็น่าจะรู้จักดี.........

ร๊อบส์ - พันเอก..... คุณพูดอะไร ผมไม่เห็นจะรู้เรื่อง...!!!

/ทั้งสองคนพูดคุยสื่อสารกันขณะที่นัยน์ตาสีฟ้าของร๊อบส์จดจ้องไปที่นัยน์ตาสีแดงฉานของมิคาเอลที่หยุดนิ่งและดูสงบเยือกเย็นต่างกับสีของนัยน์ตา และในช่วงเสี้ยววินาทีนั้นเอง ตัวเขาเองก็เริ่มรู้สึกตัวอีกครั้ง!

(ขวับ!!! เพียะๆ!!! เปรี้ยง!!!!!!!!! ผลัก~!!!!!!)

ร๊อบส์ - อั๊ก!!!!!!!!!!! (ตุบ!!!)

มิคาเอล - .....................

/ไม่น่าเชื่อ... เพียงรู้สึกตัวแค่ครู่เดียว ร่างของร๊อบส์ก็เหมือนถูกการโจมตีอย่างรวดเร็วและถี่ยิบกว่า0.001ไมโครวินาทีเข้าอัดที่กลางลำตัวอย่างจัง ก่อนที่จะรู้สึกตัวอีกที ร่างของเขาก็กระเด็นถอยห่างออกมาจากมิคาเอลมาแล้ว4เมตรโดยไม่รู้ตัวมาก่อน และไม่รู้สึกตัวว่ากำลังบาดเจ็บอยู่เลย

ร๊อบส์ - แฮ่ก... แฮ่ก... แฮ่ก..........!

เอมิลี่ - ร๊อบส์!! เป็นยังไงบ้างน่ะ!

/พันโทเอมิลี่ วิ่งเข้าไปดูอาการของร๊อบส์ แต่เขากลับปัดมือเธอออก และคุกเข่าลุกขึ้นยืน

มิคาเอล - ขอโทษด้วยนะ... ที่ฉันต้องทำแบบนั้นกับนาย.... แต่จริงๆแล้ว ฉันเองก็ไม่อยากทำแบบนี้ กับลูกทีมของตัวเองเลย... โดยเฉพาะกับนาย.....

ร๊อบส์ - "(กับเรา...?)" ม... หมายความว่าไง.....?

มิคาเอล - ........... "(หมอนี่.... ยังไม่รู้ตัวอีกหรือว่า..............)"

เอมิลี่ - ยังไงก็ดี ฉันต้องขอโทษแทนเขาด้วยนะคะพันเอกมิคาเอล ที่ทำให้คุณต้อง...

แคมรี่ - ผมก็ด้วยครับ

ลูอิซ/สเตฟาน - พวกเราด้วยครับ

แจ๊ค - ............... (*ยืนกอดอกดูอยู่เฉยๆ*)

ร๊อบส์ - ........ "(คุณเอมิลี่.... แล้วก็ทุกคน... ทำไมต้อง..... ทำกับเราถึงขนาดนี้ด้วย.....?)"

มิคาเอล - ช่างเถอะ มันไม่ใช่ความผิดของใครหรอกนะ การทำงานน่ะ ต้องมีความขัดแย้งบ้างเป็นบางเวลา... ไม่อย่างนั้น งานนั้นๆก็จะมีแต่จุดบอด เพราะไม่มีคนค้านนี่น่ะสิ

เอมิลี่/แคมรี่ - ...........

มิคาเอล - เอาล่ะ ภารกิจที่จะมอบหมายให้ไปทำในตอนนี้ คือ... ตามหาตัวคนร้ายที่ก่อคดีอาชญากรรม AI Rabbots อาชญากรโลกไซเบอร์ระดับกลาง.. "ซันลอค".. และจับกุมตัวให้ได้

/มิคาเอลพูดขึ้น พร้อมกับฉายภาพของ ซันลอค อาชญากรระดับกลางให้ทุกคนดูด้วยภาพแสกนจากเลเซอร์ด้วยมินิดิสค์สีขาวใสขนาดจิ๋ว

เอมิลี่/ลูอิซ/สเตฟาน - อ๊า.. อาชญากรโลกไซเบอร์.../ระดับกลาง.../ซันลอค?

แคมรี่ - ใช่แล้ว ซันลอค อาชญากรโลกไซเบอร์ระดับกลาง ผู้ที่อยู่เบื้องหลังเหตุการ AI Rabbots อาละวาดที่ตัวเมือง NorthLanda เมื่อสัปดาห์ก่อน...

สเตฟาน - แล้วเป้าหมายของผู้ชายคนนี้คืออะไรล่ะครับ?

มิคาเอล - เป้าหมายที่แน่ชัดยังไม่มีใครรู้ แต่ที่รู้ๆคือ ตอนนี้หมอนี่กำลังเคลื่อนไหวอยู่ที่แถบ SortParando และอาจจะก่อเหตุร้ายแรงเมื่อไหร่ก็ได้

แจ๊ค - อย่างนี้นี่เอง....

มิคาเอล - และคนที่ได้รับมอบหมายให้ไปทำภารกิจตามหาตัวคนร้ายครั้งนี้ก็คือ นาย!! พันโทร๊อบส์ สเป็นสัน และ พันโทแจ๊ค สเปลลอยด์!! ส่วนนาย พันโทแคมรี่ เนวีบลู และเธอ พันโทเอมิลี่ คาร์สัน เป็นฝ่าย Navigator และสำหรับพวกนายสองคน พันตรีลูอิซ ทีเมซ พันตรีสเตฟาน แจ๊สซี่ เป็นฝ่าย Support!!

แคมรี่/เอมิลี่/ลูอิซ/สเตฟาน/แจ๊ค - ACCEPT!!

ร๊อบส์ - หึ.... แค่อาชญากรกระจอกที่ชอบพูดจาดูถูกทหาร NG อย่างนั้น แค่ผมคนเดียวก็ซัดมันให้ล้มลงไปกองกับพื้นได้แล้ว..

มิคาเอล - อย่าประเมินค่าตนเองสูงนัก พันโทร๊อบส์ สเป็นสัน... นายเองก็ไม่ได้เก่งไปซะทุกอย่างหรอกนะ...

ร๊อบส์ - ว่าไงนะ!?

แคมรี่ - หยุดซะทีสิโว้ยยยยยยยยยยยยยยย!!!!!!!!!!!!!!!!!! (คริก!! เปรี้ยงๆๆๆๆๆๆๆๆๆ~~!!!!!)

/เมื่อพูดจบ แคมรี่ก็งัดปืนพก Langar ของตนออกมา และยิงกราดกระสุนจราจรไปทั่วฐานทัพด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว จนทุกคนต้องก้มหลบ

แคมรี่ - (*หอบ*).... อะ... ขออภัยครับพันเอก ผม...

มิคาเอล - ช่างเถอะ ฐานทัพนี่มีระบบซ่อมแซมตัวเองรวมทั้งสิ่งของทั้งหมดที่อยู่ในนี้ภายในเวลา 0.21 วินาทีอยู่แล้ว ฉะนั้นไม่ต้องห่วง....

*หลังจากที่มีสิ่งใดสิ่งหนึ่ง เช่น ลำแสงเลเซอร์ เข้ากระทบกับผิวผนังของฐานทัพจนเป็นรูโหว่ ภายในเวลา0.21ต่อจากการถูกทำลายของตัวผนัง ระบบผนังจะถูกซ่อมเสร็จให้เสร็จภายในเวลาที่ถูกทำลายทันที โดยเป็นระบบการทำงานของธาตุเหล็ก Aluminanolics ซึ่งใช้ทั่วไปตามสถานที่ราชการและสถานที่ที่มีทุนในการสร้างเพ่อความปลอดภัยของอาคารหรือสถานที่นั้นๆ

แคมรี่ - ถึงจะพูดอย่างนั้นก็เถอะนะครับ แต่ผมว่ามัน.. เหอะๆๆ...

ร๊อบส์ - ................ (*เบนหน้าไม่สนใจ*)

เอมิลี่ - ว่าแต่พวกเธอน่ะ ได้เวลาไปทำภารกิจแล้วล่ะนะ ระวังตัวด้วยล่ะ

แจ๊ค/ร๊อบส์ - ACCEPT!/ACCEPT...

/ทั้งสองก็เดินออกจากศูนย์บัญชาการ ร๊อบส์กำลังจะเรียกยานพหนะทรงกลมออกมา แต่แจ๊คใช้ระหัส 1231961 เรียกยานพหนะรูปแบบมอเตอร์ไซค์ "Monobike" ออกมา เขาหยิบแว่นกันแดดสีม่วงเข้มออกมาสวม พร้อมกับประทับฝ่ามือลงที่แผงควบคุม และกำลังจะขับเคลื่อนมันออกไป

ร๊อบส์ - หึ... คิดว่าฉันใช้มันไม่เป็นหรือไง....

/ร๊อบส์เรียก Monobike ออกมาเช่นกัน และเสียบดิสค์ลงไปพร้อมกับประทับมือลงไปที่แผงควบคุม จากนั้นก็กระโจนขึ้นขี่ และเคลื่อนตัวออกไปก่อนแจ๊ค (ฟ้าวววววว~~!!)

แจ๊ค - หืม? (ฟ้าวววววววววววว~!!!)

/แจ๊ครีบเร่งเครื่องและเคลื่อนที่พุ่งตามร๊อบส์ไปอย่างรวดเร็ว

-------------------------------------------------------------------

ระหว่างทางที่พวกร๊อบส์กำลังมุ่งหน้าไปยังSort Parandoนั้นเอง พวกเขาไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังอยู่ในสายตาของชายลึกลับผมสีเทายาวตรงในชุดคลุมสีดำตัดลายสีแดงเข้ม ซึ่งแอบยืนดูพวกเขาจากยอดตึกสูงอยู่

??? - ............................... "(เจอตัวจนได้.... คนที่ทำให้ฉันต้องรับบาปที่ไม่ได้เป็นคนกระทำ... ฉันจะตามไปจัดการแก ร๊อบส์ สเป็นสัน!!)"

CONTINUITE TO NEXT FILE...

Tags: action, drama, fantasy, fiction, investigate, original, sci fi, science fiction1 Comments