::Higher BLAYGUN::

วันนี้เป็นวันที่พ่อผมต้องเดินทางไปทำงานปั้น/ติดตั้งรูปสลักกำแพงที่เกาะสมุย โดยพ่อต้องตื่นแต่เช้ามืด ตี5 ใช้เวลาไปอยู่นู่นประมาณอีก 2-3 วัน
        
บอกตรงๆว่าผมแทบจะยังไม่ได้นอนเลยตั้งแต่เมื่อคืนวาน จนถึงตอนนี้ (มีเผลอหลับไปตอนสายๆ)
               
ช่วงที่พ่อออกไป พ่อมาจับแก้มผม แล้วบอกให้ดูแลตัวเองกับแม่ดีๆ...... แล้วพ่อก็บอกกับแม่ ขณะที่ผมยังนอนอยู่.... แล้วสักพักก็มีรถแท็กซี่ ที่เพื่อนของพ่อที่จะไปด้วยนั่งมารับ
            
หลังจากที่พ่อออกไปได้ไม่นาน ผมก็คิดอะไรบางอย่างขึ้นได้........ ในช่วงเวลาที่เรานอนดึกๆ ตื่นสายๆ บางคืนไม่หลับไม่นอน แต่เราไม่ได้ทำอะไรหนักหนาเลย..... ขณะที่พ่อของเรายังต้องทำงานหนัก ต้องปั้นงาน ยกงานหนักๆ ต้องเดินทางไปไกลๆ เพื่อให้ครอบครัวมีเงินใช้ มีจ่ายค่าหนี้สินต่างๆ (รวมทั้งค่าไฟ ที่ผมเองก็มีส่วนใช้มากสุด เพราะเปิดคอมตลอดเวลา และ นอนดึก)
        
เมื่อเทียบกับผม ที่วันๆก็แค่นั่งเฉยๆ แต่งฟิค แต่งนิยาย ฟังเพลง แถมตอนนี้ผมก็แทบจะอยู่เฉยๆมากกว่า......... ผมเคยฝันไว้ว่าสักวันผมจะต้องเป็นนักเขียน.... ผมจะมีผลงานดีๆออกมา และแน่นอนว่าเงินผมจะนำมาให้พ่อกับแม่ใช้ จะมีบ้านเป็นของตัวเองสักที แต่ตอนนี้ผมกลับไม่ทำอะไร ได้แต่คิด ได้แต่ผลัดวันประกันพรุ่งไปวันๆ
               
ผมบอกตรงๆเมื่อตอนเช้าผมนั่งร้องไห้ คุยกับเขาคนนั้นอยู่ในจิตใต้สำนึกประมาณครึ่งชั่วโมงกว่าๆ...... ผมรู้สึกผมเหมือนเห็นแม่ซึมๆนิดหน่อย คงเพราะเป็นห่วงพ่อ แต่จริงๆแล้วพ่อไปแบบนี้มาก่อนแล้ว 2 ครั้ง แต่ครั้งก่อนๆเป็นแค่ไปติดต่องานกับดูพื้นที่..... ตอนนี้ผมบอกตรงๆว่าผมละอายใจลึกๆ
         
เพราะอะไรเหรอ ที่ผ่านมาผมใช้เวลามากกว่าพ่อเยอะ ขณะที่พ่อ ใช้เวลาเยอะก็จริง แต่เขาทำงาน แล้วก็ใช้เวลาทุกอย่างเพื่อหาหนทางให้ครอบครัวอยู่รอด........ ขณะที่ผมทำได้แค่นี้เอง?
             
ผมยังนึกๆอยู่เลยว่า ทำไมผมไม่พยายามให้มากกว่านี้ ผมเคยคุยกับพี่เอกเหมือนกัน ในเรื่องที่ผมจะเขียนการ์ตูน แต่งนวนิยายไปเสนอสำนักพิมพ์ แต่ถามว่าตอนนี้ผมทำอะไร?..... พลอตมีในหัว..... ตัวละครแล่นมาปีกว่าๆ....... แต่สิ่งที่ผมทำ?...... ผมมานั่งแต่งฟิคเรื่องที่เอาไว้ลงแค่ในบอร์ด แล้วผมก็ดอง... ดองจนคนอ่านตอนนี้แทบไม่มี เพราะผมเอาแต่นั่งคิดกลัดกลุ้มแต่ในเรื่องเดิมๆ ขณะที่พ่อผมยังทำงาน ถึงจะไม่ได้ทำคนเดียว แต่เขาก็ยังทำ
                
ผมนี่มันไร้แก่นสารจริงๆ............. แต่ผมก็สัญญากับเขาคนนั้นแล้ว ว่าตั้งแต่วันนี้ไป ผมจะต้องพยายามให้มาก และมากขึ้นอีก เพื่อที่จะทำอะไรให้ได้มากกว่านี้..... ทำไมเหรอ? เพื่อไม่ให้พ่อผมต้องทำงานที่มันต้องไปไกลบ้านแบบนี้ไง... เพื่อให้ทุกคนอยู่กันพร้อมๆหน้า พ่อ แม่ ลูก.... ส่วนผมจะต้องทำงานหนักยังไงช่างหัวมัน มันคือความฝันอยู่แล้ว งานที่รัก ถ้าเหนื่อยยังไง มันก็ไม่ท้อหรอก อยู่ที่ผมจะทำไม่ทำ....
                   
                   
ขอโทษด้วยนะครับ ที่ผมเขียนอะไรก็ไม่รู้ในวันนี้ ผมนี่มันอ่อนแอจริงๆ ให้ตายสิ