ความรู้สึกหลังดู Gundam 00 ตอนแรก

posted on 15 Oct 2007 17:24 by charmise in Hobbies

หุหุหุ ไม่ได้อัพหัวข้อ อนิเมะฮีโร่ มานาน ตอนนี้ก็มีเรื่องมาคุยครับ

เป็นความรู้สึกหลังจากที่ผมได้ดูอนิเมะเรื่องใหม่ล่าสุดในตระกุลกันดั้ม(อนิเมะตระกุลนี้นานๆได้ดูซะที) หลังจากที่ได้มีโอกาสดู Kidou Senshi GUNDAM 00 ตอนแรกทาง Youtube ไปเมื่อสัปดาห์ก่อน

ต้องขอบอกว่าตอนได้อ่านสปอยล์ครั้งแรกที่J-Heroก็อยากดูเลย เพราะเนื้อหามันส์มากๆ โผล่มาก็สู้กันทั้งตอน ซึ่งพอผมลองไปเปิดดูในยูตุ๊บ(ชื่อเว็บเขาดีๆไปเรียกซะเสีย - -")แล้ว ขอบอกเลยว่า

ขนลุกมากกกกกกกกกกกก

จริงๆมันไม่ใช่หนังผีฮะ แต่เป็นหนังสงคราม แต่ที่ผมบอกว่าขนลุกคือว่า ผมชอบการวาดภาพของเขามากๆ ดูภาพเขาละเอียดทุกฉากทุกซีนจริงๆ สีก็ไม่ลงลวกๆแม้ฉากที่ไม่จำเป็น

แบบว่ารู้สึกได้ว่า ตอนนี้วงการอนิเมะ(ที่ญี่ปุ่น)มีการพัฒนาการไปสูงมากๆแล้ว รู้สึกอยากจะเห็นบ้านเรามีการพัฒนาแบบนี้บ้างเหมือนกัน

อีกอย่างคือผมชอบการวางพลอต ที่ตอนแรกเปิดเรื่องมาจะเป็นการเล่าอดีตตอนเด็กๆของเซ็ตสึนะ(พระเอก)ที่อยู่ในสงครามตะวันออกกลาง และมีกันดั้มลึกลับตัวนึง(ที่ผมเดาเอามั่วๆ ว่าอาจจะเป็น GN-004?)โผล่ขึ้นมายิงพวกกองทัพหุ่นที่กำลังจะถล่มบ้านเมือง

และจากเนื้อเรื่องดูรวมๆคือดีและดูจะซีเรียสพอสมควร(แนวนี้ชอบดูมากครับ) แต่ยังไม่ค่อยมีปูเรื่องอะไรมาก (ยกเว้นตอนท้ายๆ ที่มีลุงแก่ๆที่เป็นผู้นำของCelestial Beingที่ตอนที่2ทราบแล้วว่าชื่อไอโอเรีย โผล่ออกมาพูดอะไรบางอย่าง แต่ยังแปลไม่ออก ซับก็ไม่มีให้ดูอีก เวงกาม -*-)

ที่แน่ๆ ชอบเจ้าเซ็ทสึนะกับกันดั้มเอ็กเชียสุดๆ รองลงมาก็เทียเรียกะเวอร์ทิว ที่ยิงปืนใหญ่นัดบักเอ้ก แต่ศัตรูตายตั้ง1ตัว - -"

แต่ชอบครับ ยังไงก็จะตามดูต่อไปเรื่อยๆล่ะครับ ลุ้นๆอยู่ว่าไม่อยากให้ Sunrise ทำออกมาแค่25ตอนอย่างที่มีข่าวออกมา อยากให้ทำต่อไปเรื่อยๆเลยดีกว่า ไม่ต้องแบ่งซีซั่น จะได้ดูได้ต่อๆกัน มันส์ๆ

(ภาพ "กันดั้มเอ็กเชีย" หุ่นตัวเอกจาก "Mobilesuit GUNDAM 00" ที่ขึ้นปกด้านใน Single เพลงเปิด DayBreak's Bell by L'Arc~en~Ciel)

เอาล่ะ พูดเรื่องความรู้สึกหลังดูมาแล้ว ก็ขออนุญาติเล่าย้อนอดีตซะหน่อยนะครับ

ล่าสุด เมื่อประมาณปลายๆเดือนก่อน ผมได้มีโอกาสแวะไปเยี่ยมเยียนบ้านพี่สาว ก็เจอเจ้าหลานชายตัวซนของผมชวนขึ้นไปดูวีดีโอการ์ตูนเรื่องนึง

เป็นการ์ตูนไทยน่ารักๆเรื่องนึง เปิดดูไปมีอยู่ประมาณ 4-5 ตอนจบครับ ตอนดูน่าปกรู้สึกสังเกตเห็นได้ถึงพัฒนาการการลงสีของสตูดิโอไทยเราว่าก็ไม่น้อยหน้าเขาเหมือนกัน

แต่มีข้อเสียอยู่นิดหน่อยที่ว่า ตัวภาพ และการเล่นเสียงเอฟเฟคของเรื่อง ค่อนข้างจะไม่ลงตัวเอาเลย คือภาพการขยับยังดูแข็งๆถึงแข็งมากๆ และการวางเสียงก็ค่อนข้างจะดูแปล่งๆ และการลงสีที่ดูสดและสีอ่อนจนเกินไป

แต่ผมก็เข้าใจนะครับว่าการทำอนิเมมันยากขนาดไหน เพราะผมเคยคุยกับพี่เอกเรื่องทำอนิเม พี่เอกก็บอกว่ากว่าจะออกมาได้ฉากนึงก็ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ และผมเองก็พอรู้มาด้วยว่า กว่าจะออกมาฉากนึงก็ไม่ใช่ง่ายๆจริงๆน่ะแหละ

เพราะกว่าจะทำได้ ก็ต้องผ่านกระบวนการการวางพลอต วาดภาพเส้นเป็นร้อยๆเฟรม แล้วกว่าจะไปถึงขั้นตอนการลงสีอีก ยกเว้นกรณีที่ใช้คอมวาดเอาทั้งหมดก็จะลดเวลาการทำลงไปได้ แต่ผลงานที่ได้ออกมาก็จะดูเป็นงานเผาไปในที่สุด(ยกเว้นถ้ามีเวลามากพอที่จะให้ได้เก็บรายละเอียดมากๆ)

ซึ่งตรงนี้ก็ค่อนข้างจะเข้าใจ เพราะผมเองก็เคยลองทำภาพเคลื่อนไหวสั้นๆ เพียงแค่ทำฉากก็เหนื่อยแล้วต้องมานั่งวาดให้ตำแหน่งใกล้เคียงกัน ว่าเมื่อขยับ โอเคมั้ย ตำแหน่งต้องอยู่ตรงนี้นะๆ ถ้าพลาดเวลาภาพขยับจริงๆก็จะดูไม่ตรงกัน ดูตลก

ตอนนี้ผมเองก็ยังฝึกฝนวางพลอต แต่งเนื้อเรื่อง และวาดภาพอยู่ครับ อย่างที่บอกไปในเอ็นทรี่เปิดของบล็อก ว่าผมมีความฝันจะเป็นนักเขียนการ์ตูนให้ได้ ถึงเส้นทางจะดูเลือนๆลางๆ เพราะผมเองก็เป็นคนไม่ค่อยกล้าเท่าไหร่ ถึงจะมีความมั่นใจในตัวเองบ้าง แต่ก็ยังอยากจะทำเพราะเป็นความฝันตั้งแต่เด็กๆแล้ว

ตรงนี้เลยหันมาสนใจเรื่องอนิเมพอสมควร เวลาดูพวกรูปการ์ตูน หรือแม้แต่โดจินอะไรก็ตาม ก็จะพยายามตามดูการลงเส้นลงสีแสงเงาของเขาตลอด เหมือนได้เรียนรู้ไปด้วยในตัว

และผมก็เชื่อนะครับ ว่าสักวันวงการอนิเมบ้านเราจะได้พัฒนาขึ้นไปเรื่อยๆ จนถึงขั้นไปต่อสู้กับญี่ปุ่นและอเมริกาได้อย่างเต็มที่ ถึงเวลานั้นคงจะน่าสนุกไม่น้อยเลย

เอาล่ะครับ สำหรับเอ็นทรี่นี้จบเพียงเท่านี้ล่ะครับ แค่อยากจะมาเล่าประสบการณ์หลังได้ดู และอยากให้กำลังใจทุกๆคนที่ทำงานด้านอนิเมและการ์ตูนทุกๆคน หวังว่าสักวันผมจะได้มีส่วนร่วมในการพัฒนาวงการการ์ตูนไทยบ้าง ไม่มากก็น้อยครับผ๊ม! ^ ^

สุดท้ายนี้ ฝากภาพเท่ห์ๆโหดๆ ของเวอร์ทิวให้ดูกัน